Barry Gibb - In the Now (2016)

De eerste single In The Now is uit.

Herkenbaar maar ook duidelijk dat de stem aan kracht heeft ingeboet. De trucjes uit de Bee Gees-jaren komen ook om de hoek kijken maar ik mis de stemmen van zijn broers, met name die van Robin. Een album gemaakt samen met zijn twee zoons waardoor het toch een release van een soort groep is.

Overtuigen doet de single niet maar Barry is het schrijven en smeden van songs zeker niet verleert is.

Nou...ik vind In The Now bij elke luisterbeurt weer een tikkeltje leuker/beter worden. Zal me benieuwen wat het niveau zal zijn.

Mmmm......toch dapper van de oudste Gibb om dit nog te doen.
Heeft het grootste deel van zijn leven met zijn betreurde broers doorgebracht - opnemen, optreden en maar door.
Ik zie nu pas dat ie een plaat heeft gemaakt.
Niet echt nieuwsgierig naar, maar wel opvallend.

Nog een single uit: Star Crossed Lovers

Het is nog net geen kerstlied maar het past prima in die periode met die violen (uit synths?). Straalt zowel onschuldige romantiek als melancholie uit.

Barry was voor mij toch wel de stem van Bee Gees, zijn broers zijn vocaal gezien wel vervangbaar.
Groot liedjesschrijver, die ook overtuigde met Saturday Night Fever, Grease en de samenwerking met Barbra Streisand (haar beste Woman In Love).
Ik gun hem wel het succes met dit album, voor het geld hoeft hij het al lang niet meer te doen.

Barry doet minimaal zijn best om als Bee Gees te klinken, en dat is goed.
Bee Gees komen nooit meer terug, en waarschijnlijk heeft hij zich daar al lang bij neer gelegd, en hopen velen het tegendeel.
Gewoon een solo album, maar helaas niet zo overtuigend, je mist ook zijn uithalen.

Barry Gibb krijgt eindelijk zijn wens vervuld: een album release via het Columbia label dat tegenwoordig onderdeel is van Sony. Waarschijnlijk zaten zijn oude favorieten acts ooit bij dit label.

Het één van de redenen zijn om nog eens de studio in te duiken, dit keer voor een solo-album met zijn zoons want zijn drie broers zijn er niet meer. Maar de Bee Gees bestaan al heel lang niet meer, in 2001 werd hun laatste album uitgebracht This Is Where I Came In. Niet dat ik die ken of de 3 albums daarvoor want ONE (1989) is het laatste wat ik in z'n geheel geluisterd heb van de gebroeders Gibb.

Het is dan ook moeilijk vergelijken wat ook eigenlijk niet kan, zelfs niet met het voorlaatste solo album van Barry uit 1984 Now Voyager toen hij nog voor diverse artiesten (hit)nummers mocht schrijven. Die periode is lang vervlogen net als alle roem van Saturday Night Fever.

Dit album kan het best beschreven worden als een album van een bijna gedoofde ster, met meer neigingen naar singer-songwriter dan naar Funk of Rock of Pop, laat staan de Disco die de Bee Gees groot maakten. Barry is ondertussen 70 net als Paul Simon en Aaron Neville die beiden ook al een album uitbrachten dit jaar. Die heren klinken nog verdraaid levendig en energierijk voor hun leeftijd, Barry is helaas niet meer zo fris en fruitig. Gelukkig kan Barry nog wel redelijk meekomen en met de hulp van zijn zoons komen er nog een paar redelijk geslaagde nummers uit, waarbij uithalen op de gitaar niet worden geschuwd. Dat maakt het album wel iets levendiger maar de trage nummers domineren te veel om hier heel vrolijk van te worden.

De eerste single In The Now is nog heel herkenbaar en zou nog een overblijfsel van de Bee Gees kunnen zijn geweest. Het album is zeker niet slecht en een nummer als Star Crossed Lovers zou een prima kersthitje kunnen zijn/worden. Blowin' a Fuse is het meest energieke en inventieve nummer van een Gibb in 20 jaar. In Shadows klinkt Barry nog redelijk natuurlijk zoals in de 'oude' Bee Gees, maar op een album met 12 nummers hadden er nog wat levendigere nummers gemogen of kleed de nummers uit tot echte akoestische singer-songwriter nummers. Hier blijft het een beetje zweven tussen de twee.

Maar de stem van Barry heeft ingeboet aan kracht en soeplese, dat krijg je als je zo vele jaren nauwelijks iets daarmee doet. Nummers schrijven kan hij nog altijd en het album klinkt redelijk als een geheel en de composities zijn aardig maar het ontbreekt aan levendigheid in de tweede helft van het album. Barry's karakteristieke vibrato stem ontbreekt aan kracht, en zijn falsetto komt nog regelmatig voorbij in Grand Illusion en het zijn ook de nummers in de eerste helft die het beste zijn en meest herkenbaar. Daar waar Paul Simon en Aaron Neville nog geweldige albums afleveren op hoge leeftijd, zal Barry beter zijn best moeten doen op een volgend album (als dat er komt) en de teugels aan zijn zoons overlaten. Dan komt er waarschijnlijk een rockalbum uit die in niets lijkt op het werk van de Bee Gees maar dat boek is al jaren gesloten.

Geen idee of Barry ook weer live gaat optreden maar vraag me af of het dan net zo als Meat Loaf gaat klinken? Dat zou dan af te raden zijn.

Goed beschreven! Barry Gibb doet er verstandig aan, denk ik, niet meer het podium op te gaan. Hij is nog best in staat tot het schrijven van een paar prima songs die echt ergens over gaan en ik hoop dat dit album hem het verdiende respect zal opleveren. Trouwens, Paul Simon is al 75 en vertoont minder slijtagesporen. Maar dat zijn uitzonderingen, denk ik.

Barry heeft de afgelopen jaren nog behoorlijk vaak opgetreden hoor. In 2013 was er zelfs een wereldtournee.

Best onder de indruk van dit plaatje.

Voor mij een onbetwiste voltreffer. Aandachtig geluisterd hoe het ene prijsnummer na de andere zich ontvouwde.

Begint al gelijk goed met het titelnummer, het zeer geslaagd rockende Grand Illusion en vervolgens het hartverwarmende Star Crossed Lovers.

Alleen al deze eerste drie liederen.

Barry blijft een slicke zanger. Toch een heel eigen soort vibrato waarmee hij bijna elke zin afsluit. Uitstekend bij stem, hoor niets van een zekere slijtage, behalve dan dat de bekende falset zich op bepaalde momenten enkel nog op de achtergrond voltrekt.

Mooi plaatje voor de tijd van het jaar, terwijl de lichte verkilling van de herfstachtige bries subtiel langs de zintuiglijke notering van het gestel trekt.

En dat onder de acute dreiging dat we onze geliefde scheiding der seizoenen wellicht zouden zien vervagen; op dit moment lijkt het redelijk mee te vallen.

Is de hitte toch op zijn retour.

Een tijd van het jaar zoals deze jaarlijks moet zijn.

En dan komt een plaatje als deze.

Heel aardig allemaal.

De afgelopen week is dit een prima album gebleken om de dag mee te beginnen. Ik begin hem meer te waarderen en ga er een halfje bij doen naar 4*.

Deze maakt alsnog een kans om in mijn persoonlijk Top 50 van albums uit 2016 terecht te komen (gebaseerd op bijna 350 beluisterde albums van 2016).

Barry Gibb is weer zo'n held uit de prille jeugdjaren die dit jaar een mooie plaat heeft gemaakt. Ik zie de slaapkamertjes vol posters met gaatjes en een vouw in het midden nog voor mij. Uit de Popfoto of uit de Muziek Expres. Ik heb nog een aantal van die oude MuziekExpressen liggen. Ik kijk er nog regelmatig in.
Wat mij betreft mogen die foto's, hoewel verkleurd, vergeeld en met nog meer gaatjes, van Barry (en zijn Beegees) voor altijd aan "de muur" blijven hangen!

Ik plak er zelfs weer een paar nieuwe bij!

In 2001 verscheen het laatste Bee Gees album, waarna Maurice Gibb op 12 januari 2003 en zijn tweelingbroer Robin op 20 mei 2012 kwamen te overlijden en de Bee Gees definitief een gesloten boek werd. Barry Gibb heeft jaren nodig gehad om het gemis van zijn broers en mede bandleden te kunnen verwerken en vond op 70 jarige leeftijd de inspiratie en kracht om weer een album te maken. “IN THE NOW” is het tweede solo album van Gibb, na “NOW VOYAGER” in 1984. In 1988 maakte hij ook op eigen naam een soundtrack voor de film “HAWKS”, maar een groot succes werd dat niet. Kreeg hij bij zijn songwriting altijd steun van zijn broers, op “IN THE NOW” krijgt hij die van Stephen en Ashley Gibb, zijn zoons. De plaat ademt Bee Gees, swingt op zijn tijd en ook de ballads zijn natuurlijk aanwezig. Allemaal gezongen door een bejaarde zanger, wiens stem iets aan slijtage onderhevig is, maar nog altijd een genot om naar te luisteren. Fans kunnen hun hart ophalen aan dit niet verwachte album, waarbij je bij de deluxe editie een 3-tal extra nummers krijgt. Gibb kan trots zijn op deze plaat, die al diverse rondjes in mijn cd-speler heeft gedraaid.

Album staat een kleine vijf jaar later nog rotsvast overeind dat weet ik wel.

Plaat voor boude dudes die even tot bedaren wensen te geraken terwijl zij het een en ander binnen perspectief plaatsen.

Om deze reden zie ik mij er nog steeds geregeld naar terugkeren.

Ik durf mijzelf een bee gees fan te noemen. Deze indertijd geluisterd en was toen teleurgesteld. Zoveel goede songs geschreven en ook op werk met anderen geschiedenis geschreven. Mensen die beweren dat zijn stem nog niets aan kracht heeft ingeboet..luisteren niet goed. De echte pit is eruit en zijn stem is breekbaar. Bij live optredens heb ik soms medelijden met ivm de afbreuk aan kracht in zijn stem. Het hoort bij leeftijd maar toch
Op dit album dus niet de echte goede songs die ik verwachte. Op now oyager waren de songs ook al matig De achtergrond vocalen mis ik erg. Waarom niet wat goede mensen gevraagd voor backing vocals? Te pijnlijk om broers te vervangen? Hier en daar voor zijn doen best pittige rock "n roll achtigr nummers welke niet perse bij zijn stem passen. Het geeft wel wat nieuw elan dat wel
Is het slecht ? Nee maar niet echt wat ik verwachtte. Zijn oude bee gees band doet ook niet meer mee behalve alan kendall op een bonusnummer. De bee gees nummers kan ik in loop van de jaren blijven draaien maar deze zal ik niet jaarlijks opzetten
Maar oordeel gerust zelf