Amaranthe - Maximalism (2016)

Wanneer ik de berichten hierboven lees vraag ik mij af of we hetzelfde album hebben beluisterd. Ik vind dit namelijk niet best. De toenemende dance-invloeden zijn tot daaraantoe, maar allemachtig, wat een knulligheid qua songstructuur en teksten! Het is werkelijk van kleuterschool-niveau. Het klinkt door de gladde produktie allemaal best lekker, met catchy refreintjes en soepel gitaarwerk, maar de band glijdt steeds verder af richting bedenkelijk songfestival-niveau. Ik heb Amaranthe overigens onlangs aan het werk gezien op het Into The Grave-festival in Leeuwarden; live klonk het allemaal nog een stuk beroerder.

Ik vind dit ook wel tof. De Dance invloeden zijn nog redelijk subtiel en zorgen voor een lekkere groove.
Verder zijn de liedjes lekker makkelijk te beluisteren door de makkelijke melodielijnen. Ideaal voor een ontspannen luisterbeurt.
Niet hoogstaand misschien, maar lekker vind ik het wel.

Toch wel een stijlbreuk(je). Poppy was Amaranthe altijd al maar van de powermetalinvloeden is hier vrijwel niets meer te horen. Vanaf de eerste seconden van het openingsnummer is te horen dat die vervangen zijn door dance-achtige invloeden. Daarmee is het niet direct slecht maar het is bij vlagen wel erg plat. Fury is nog wat steviger maar een nummer als On the Rocks zakt toch wel door een ondergrens. Het is allemaal erg licht verteerbaar en catchy maar om serieus genomen te worden mag Amaranthe iets meer aandacht schenken aan degelijke songwriting.