Status Quo - Aquostic II (2016)

Tweede akoestische cd van Quo. Wat mij betreft hadden ze het bij Aquostic 1 kunnen laten. Sommige stukken zijn creatief bewerkt, maar zo ingeslepen in dertig / veertig jaar dat het moeilijk wennen is. Beste voorbeeld hiervan Roll over lay down. Heel vernuftig omgezet, maar ik kan er niet aan wennen. Dat geldt dan weer niet voor Backwater en Hold you back, nummers die ook akoestisch goed te pruimen zijn. Het is allemaal te gladjes en dat past niet bij Quo. Bij de livenummers op cd 2 hoor je al dat het beter is als het wat minder gelikt is. Een nieuwe cd met elektrische gitaren zit er niet meer in. Dus zullen we het hiermee moeten doen.

Aquostic II ? Status Quo wederom akoestisch? De verrassing was er oktober 2016 bij voorbaat vanaf, al dacht mijn broer daar anders over. Omdat we sinds Kerstavond 2016 weten dat dit definitief de laatste Quo met zanger-slaggitarist Rick Parfitt was, toch het aandachtig luisteren waard.

De muziek staat niet op chronologische volgorde zoals op de akoestische voorganger, zo is het oudste nummer track 11. Ice in the Sun stamt uit 1968 en ook in deze versie hartstikke geslaagd. Sterk liedje namelijk. Verder sterke arrangementen, zeker. Qua liedkeuze valt echter op dat er meer liedjes op staan waar ik minder mee heb, ook in akoestische versie.
Mijn broer heeft meer met de lichtere poprockkant van de groep dan ik, logisch dat hij enthousiaster is. We misten op deel I Roll Over Lay Down. Dat wordt hier goedgemaakt in een opvallend ander jasje, maar het pakt me niet.
Kortweg turven waar ik wél opveer gebeurt me vier keer. Naast Ice in the Sun; Dear John vond ik voorheen een matig liedje maar dankzij een fraai strijkarrangement stijgt het in waarde; Hold You Back was altijd al een favoriet én eentje waarin enige folk leek te klinken, met de percussie en mandoline op deze versie opnieuw een pareltje; het intro van Backwater lijkt speciaal gemaakt voor de strijkers die nu het nummer inluiden waarna het aangenaam vervolgt; en nieuw (!) nummer One of Everything is een sterk liedje, waar folk- en Americanakenner potjandosie wellicht ook van kan genieten.

De 2cd/2lp-versie van het album blijkt nóg een nieuw nummer te bevatten: vrolijke popfolk met dameskoortje in Is Someone Rocking Your Heart. Niet bijzonder, al is het leuk om te ontdekken dat frontman Francis Rossi het in duet met Bonnie Tyler zong op haar Between the Earth and the Stars (2019).

In zijn boek I Talk Too Much (2019) kijkt Francis Rossi met gemengde gevoelens terug op de samenwerking met Parfitt in diens laatste jaren, inclusief de twee akoestische albums. Ik ben er niet bij geweest, maar door zijn gemopper zou ik bijna iets vergeten.
Een bonusnummer helpt mij echter: slechts op de 2lp-versie staat For You, dat in 1977 bij mijn eerste uitgebreide kennismaking met de groep hoorde. Dit via mijn cassette van Rockin' All over the World. Een teder liedje van Parfitt, buiten de boogierock van Status Quo. Toen al. Een kwaliteit van hem die nogal eens over het hoofd wordt gezien. Ook de 2016-versie is fraai, mede dankzij Parfitts inmiddels breekbare stem.
Zo kom ik alsnog op vijf favorieten, in het besef dat de blonde rocker meer in zich had dan zijn luide, strakke slaggitaar. Iets wat zou worden bevestigd op zijn postuum verschenen soloplaat.