Altered Images - Pinky Blue (1982)

Ik kan gewoon niks met dat k*tstemmetje van die zangeres. Dan hoeft de rest niet zo slecht te zijn, maar dan is het wel direct klaar.

Ik snap het helemaal maar ik heb daar niet zo'n last van.

Think That It Might heeft trouwens een behoorlijk hoge Messages (OMD) vibe.

Mijn reis door new wave vervolgt, nadat ik ruim een maand geleden moest gaan inventariseren wanneer welke albums in deze stroming in 1982 verschenen.

Afkomstig van Of Skins and Heart van The Church kom ik in december 1981 bij de eerste hit die Altered Images uit Glasgow van het in '82 verschenen Pinky Blue scoorde. Hun debuut heb ik in huis op vinyl, met de opvolger wordt de vrolijke, springerige new wave met de Calimerozang van Clare Crogan naadloos voortgezet.
Op 6 december '81 betreedt I Could Be Happy met z'n licht-sarcastische tekst de Britse hitlijst, om in januari '82 op #7 te pieken. In april komt See Those Eyes tot #11 en Pinky Blue wordt in juni nog eens #35, nadat de elpee met die titel half mei tot #12 was gekomen. Een album dat na het verrassende debuut enigszins tegenvalt en er tegelijkertijd niet voor onderdoet.

Wat verder opvalt: de kleurige binnenhoes en poster die bij de eerste persing werden meegeleverd, dat de gerenommeerde BBC Radio 1-dj John Peel verantwoordelijk is voor achtergrondzang en fluiten (!) en dat Martin Rushent de producer was. Plus dat de cover van Neil Diamonds Song Sung Blue enigszins dissoneert en tegelijkertijd helemaal passend is. Vrolijke new wave met bubbels, zoals ook deze tweede blijkt te zijn.

Ik beluister de albums achter mijn afspeellijsten met new wave. De nummers op de lijsten zet ik op chronologische volgorde, te weten datum van verschijnen en/of het betreden van een hitlijst. Alvorens ik écht aan 1982 kan beginnen, bleek ik -uiteraard - weer het nodige te hebben gemist. Maar liefst 33 albums...

Dát is inmiddels verwerkt en daarom om te beginnen terug naar 1978, punkgroep Slaughter and the Dogs en hun elpee Do It Dog Style. Met dank aan Die Toten Hosen!