Altered Images - Happy Birthday (1981)

Scotse new-wave groep rond zangeres/actrice Clare Grogan.
Ontdekt door Sioux-Sie and The Banshees (waarnaar ze een demo hadden opgestuurd) en waarvan de bassist Steven Severin deze plaat produceerde.
En dat kun je horen ook, want dit klinkt echt als een Sioux-Sie and The Banshees 'light'.
Ook moet ik regelmatig denken aan Toyah.
Waarbij opgemerkt dient te worden dat Clare Grogan wat hoger en ijler zingt en met een enigszins zeurderig timbre.
De songs op zich zijn echter goed genoeg en pasten heel aardig in dat tijdperk.
Beste nummers zijn het luchtige Happy Birthday en Insects, Legionaire, het donkere Midnight, het enigszins beklemmende Leave Me Alone en Faithless.
Klinkt inmiddels wat gedateerd, maar dat hoeft de pret niet te drukken.
Na de split in 1984 ging Clare Grogan vooral verder als actrice en richtte bassist Johnny McElhone mede de band Texas op.
Altered Images heeft in Nederland nooit potten kunnen breken.
Door muziekkrant Oor kwam je erachter dat zulke groepjes bestonden.
3 sterren voor dit plaatje op vinyl met jeugdsentiment.

Ik ken alleen Happy Birthday, en dat vind ik niet zo bijzonder.

De jaren rond 1980. Hoe ga je om met werkloosheid die je bijna alle hoop op een fatsoenlijke baan ná je studie ontneemt, terwijl Russische atoomwapens op je staan gericht en ieder moment een kernoorlog kan uitbreken?

Binnen de new wave ging dat als volgt. Je kunt gaan somberen zoals Joy Division, of melancholiek in je eigen wereld duiken zoals The Cure, óf je maakt licht verteerbare muziek. Uiteraard zijn er meer varianten te verzinnen, maar met de dansende stem van Clare Crogan, een meisje in punkachtige kleding, een vrolijk type met waarschijnlijk een vriendelijk ratje in haar mouw verborgen, zag het leven er plots weer zonnig uit.
Happy Birthday kende ik indertijd van de radio, al was het in Nederland geen hit. In het Verenigd Koninkrijk in oktober 1981 echter #2. Enkele jaren geleden hoorde ik het liedje na lange tijd dankzij streaming. Toen ik de elpee afgelopen zomer tweedehands zag staan, kon ik de verleiding niet weerstaan.

In 2012 schreef Dibbel geen onjuist woord over de band, waaraan ik wil toevoegen dat het producer Martin Rushent was (bekend van onder meer de eerste platen van The Buzzcocks, The Stranglers en The Human League) die de titelsong produceerde. Dat liedje is niet alleen de opener van de B-kant, het refrein ervan opent en sluit de plaat bovendien af.
Qua gitaarwerk doet dit vaak aan de lichtere kant van The Cure denken. Vrolijk en tegelijkertijd licht-melancholiek, fraai ineen hakend met de stem van Crogan. Zij zingt zoals tekenfilmkuiken Calimero in de Nederlandse versie praatte, met talrijke omhoog springende uitschieters. Afhankelijk van mijn stemming vind ik dat ofwel aangenaam luchtig, ofwel het gaat me na enkele nummers irriteren.
Een enkele keer echter trappen gitaristen Tony McDaid en Jim McKinven het distortionpedaal in en hoor je de punkwortels van het kwintet. Het zorgt voor een pittiger tegenwicht bij alle dartele zang.

Op de eerste kant valt Legionnaire op, een bijna instrumentaal lied met aan het einde vrolijk gelalalala. Mooiste nummer aan die zijde vind ik Faithless, dat verdrietig verhaalt over een gestrande relatie.
Op de B-kant word ik naast de hitsingle vooral vrolijk van Midnight met zijn punkachtige, driftige gitaarpartij en al helemaal van Insects. Dit bevat een pianopartij waarvan ik vermoed dat het de inspiratie vormde voor The Lovecats (1983) van The Cure; het tekstthema doet dan weer denken aan de videoclip bij Lullaby (1989) van datzelfde bandje, met alle verwijzingen naar enge kriebelbeestjes.

Fans van The Cure zullen ongetwijfeld enige leuke momenten met dit album beleven. De composities zijn meestal aangenaam, de springerige zangstijl wordt soms wat gekunsteld. Desondanks aanbevolen voor zonnige dagen, zoals ik deze zomer ervaarde, óf juist voor de grijze dagen waarin de zon uit je speakers moet schijnen.

Gelukkig staat Dead Pop Stars bij de bonusnummers. Dat is hun eerste single, die werd wel geproduceerd door Steven Severin, dit album dus niet. Daarop hoor je nog hun postpunk wortels, net zoals op Midnight en Insects. Verder is het idd te zoetsappig allemaal.
De oorspronkelijke gitarist, Gerard "Caesar" McInulty, richtte The Wake op, ook geen onaardige band.

Goede toevoeging over de debuutsingle en The Wake, wist ik niet!
Correctie: Severin produceerde wel degelijk het album, op de titelsong na.

Je hebt gelijk, keek alleen naar Happy Birthday.

Van Altered Images kan me de 12" van I Could Be Happy heel goed herinneren, zorgde met z'n 'stop'-momenten altijd voor verwarring; was naast White Mice (Mo-dettes) altijd goed voor menige wavistische dansexercitie.

The Wake - fijne band; 1 of 2 ligt nog wel eens op de draaitafel