The Replacements - Let It Be (1984)

De Replacements waren denk ik dé band die de zeitgeist van de jaren '80 bij de lurven had en de gevoelens van de jeugd het best wist te verwoorden en verpakken in een muzikaal pakketje. Hun anti-virtuoze spel, brakke zang, ongecompliceerde liedjes en populistische teksten sloegen aan bij de jeugd destijds.
Let it be is denk ik hun eerste echte superplaat, vrijwel allemaal uitstekende nummers (eigenlijk vallen alleen Tommy gets his tonsils out en Gary's got a boner een beetje uit de toon). De toppers zijn We're coming out, Androgynous, Unsatisfied, Sixteen blue en Answering machine. Een mooie 4/5 voor Paul Westerberg & co.

Als je je plaat naar een Beatle album vernoemt is er niets meer heilig. Gefrustreerd door alle Punk etiquette werd met Let it Be de koerswijziging voor The Replacements ingezet. Voor het eerst werden er liedjes gearrangeerd, in plaats van gitaarriffs titels mee te geven.

Als geen ander is Paul Westerberg in staat om de context te schetsen van de verwarde jongeman. De jongeman die onaangepast, ontheemd en onmogelijk met het fenomeen vrouwen is.

Brag about things you don't understand
A girl a woman, a boy a man
Everything is sexually vague
Now you're wondering to yourself
If you might be gay

Deze onrustgevoelens komen bij elkaar in elf popliedjes die werkelijk muzikaal alle hoeken van het spectrum opzoeken. De tonque-in-cheek flirt met de derde sekse in de pianoballad Androgynous, de wanhoop in het machtige Unsatisfied en de klaagzang over onbereikbare vrouwen in Answering Machine. Het kon allemaal, het mag allemaal en het klopt allemaal. Er zijn geen regels, er is enkel verwarring. Met Let it Be maakten The Replacements de soundtrack voor hopeloze zielen als ondergetekende.

Let It Be is het eerste album wat ik hoor van The Replacements en het is gelijk een zeer prettige kennismaking geworden. Wat me opvalt zijn de simpele popsongs met een rauw punk karakter. Ik hoor sterke riffs, af en toe een prachtige ballad en vooral de krachtige rocksongs. Kan me dan ook goed vinden in de mening dat The Replacements goed onder woorden wisten te brengen wat de jeugd dacht en voelde in die tijd. Zelfs ik, een tiener in de 00's kan me nog goed vinden in de teksten van The Replacements. En zal dat vast niet heel anders zijn voor anderen in mijn leeftijdscatagorie als ik hen de teksten zou laten lezen. Nummers als ''Androgynous'', ''Unsatisfied'', ''Sixteen Blue'' en ''Answering Machine'' zijn wel zo machtig mooi dat ik er nu al verslaafd aan ben en ze op de repeat blijf zetten. Een prachtig album die ik nog vaak zal draaien. Voor nu een 4,5*.

Let It Be is overduidelijk afkomstig uit de jaren 80, het nummer Answering Machine geeft dit wel heel duidelijk aan. Matige nummers staan er op dit album met Tommy Gets His Tonsils Out en het wat kinderlijke Gary’s Got a Boner. Dat is nogal jammer, omdat het album verder volgepakt is met een aantal korte knallers en wat meer bedachtzame nummers, waarvan de klassieker Unsatisfied en het schitterende Androgynous het meest kunnen beklijven.

Een band die ik was vergeten maar (door MuMe) dit album onlangs aangeschaft. Je zou door de productie helemaal niet denken dat dit album in 1984 is uitgebracht. Het lijkt aan te sluiten bij de punk in de jaren '70 maar lijkt ook een voorbode van de grunge in de jaren '90. Doordat dit album niet aansloot bij de trends die tijd (het klinkt allesbehalve eighties) is dit enkel opgemerkt door een selecte groep.

30 jaar na uitgave klinkt dit album frisser en tijdlozer dan de meeste andere Amerikaanse albums in die tijd. Energiek en vitaal ook en naast punky songs kunnen The Replacements ook degelijke ballads brengen. Vrij simpele maar toch wel pakkende songs. Geen meesterwerk maar een sterk album in zijn geheel. Ik bezit overigens de versie met bonusnummers.