Pretenders - Alone (2016)

Deze nieuwste Pretenders bij toeval ontdekt. Wel al stemmen zie ik, maar geen reactie. Ik ga eens luisteren, alhoewel ik geen al te hoge verwachtingen heb. Pretenders is voor mij jeugdsentiment.

Een nieuwe van de Pretenders? Heb net 2 maand terug Chrissie Hynde - Stockholm uit 2014 geluisterd dacht dat ze vanaf nu solo verder gaat?

Ik heb alleen een verzamelalbum. Ik heb de band ook niet meer gevolgd sedert begin jaren tachtig, al vond ik Chrissie Hynde wel een van de betere zangeressen uit deze periode. Ze hadden toen een paar hele leuke hitjes. Ik ga toch eens luisteren wat The Pretenders er nu van bakken.

De eerste lp ooit gehad, maar de tweede was al een stuk minder. Ik lees net dat het album is geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys en dat hij ook meegeschreven heeft aan de nummers en erop meegespeeld heeft en dat Tchad Blake het geheel gemixt heeft. Dat maakt zeker nieuwsgierig.

De sound is prima en goed geproduceerd, maar vocaal heeft ze wel een jasje uit gedaan De jaren beginnen haar op te breken vind ik. Nog maar eens een jaren 80 lp opgezet en dat is een heel verschil. Ik laat alles nog maar eens op me inwerken.

Mijn zus zag ze afgelopen week op de BBC, ze schijnt niet alleen vocaal een jasje uitgedaan hebben.

Zal vast te maken hebben met tegenvallende verkoop/aandacht.
De bandnaam in ere herstellen, is dan wat je vaak ziet.

leuk album van the pretenders maar meer ook niet...de vonk die vroeger oversloeg naar mij ontbreekt.

Ik vind het een wisselvallig album. Af en toe rockt het flink, maar wat later kakt het weer in. Soms pakt afwisseling goed uit; hier (voor mij) niet. Daar zijn met name de rustige nummers te zwak voor. Ze is ook vocaal matig op dreef. Misschien kom ik na meer luisterbeurten hoger uit, maar voorlopig 2.5*

In 2014 deed Chrissie Hynde net alsof ze solo ging met Stockholm en nu doet ze net alsof ze weer een Pretender is. Solo, just for pretends

Alone klinkt als een cover van een Lou Reed nummer, in elk geval lijkt het alsof Lou het geschreven heeft en in elk geval in zijn stijl opgenomen. Het neuzel in de studio in de eerste seconden moet de indruk wekken dat dit live is opgenomen, dat is het waarschijnlijk niet maar veel zal er niet aan overdubs gedaan zijn. Blijkt achteraf tekstueel het sterkste nummer op het album. Ook Roadie Man klinkt vanaf het begin lekker iets wat laidback 60s, voorlopig mijn op twee na favoriet.

Gotta Wait en we zijn weer vinnig aan het stampen, maar tekstueel niet zo bijzonder. Het is leuk aangekleed met grommende gitaar en 60s elektrisch orgeltje. Never Be Together klinkt muzikaal prima en het is ook mooi aan elkaar gevlochten met de voorganger maar doen verder niet heel erg veel. Let's Get Lost en Chrissie zoekt de limieten op van haar stem in de refreinen en dat gaat maar net goed. Of dat live ook gaat lukken? De stem klinkt erg dun hier en daar.

Chord Lord heeft een 70s feel, ook weer een klein beetje a la Lou Reed. Blue Eyed Sky en hints van Pretenders klassieker 2000 miles dringen zich op, mooi maar evenaart het nergens, alleen misschien in de eerste 30 seconden. The Man You Are tokkelende gitaren en ook hier diverse muzikale hinten naar de 60s. Ben er niet uit of dit nu het meest interessante nummer is of juist het minste. Net als het slotnummer valt deze nog het meest uit de toom met de rest van het album.

One More Day voor het eerste klinkt Chrissie een beetje oud en een heel klein beetje zeurderig. Lijkt een labour-of-love nummer, dat wil zeggen dat ze zich verplicht voelden om dit nummer te voltooien, een moetje. I Hate Myself klinkt als trage old skool 60s Blues Rock met Surf, aardig bovengemiddeld nummer die eigenlijk pas in de laatste zin betekenis krijgt. Death Is Not Enough en het album begint langzaam als het afwerken van een serie Pretenders ingrediënten te klinken. De titel is indrukwekkend maar de rest van de tekst niet zo alhoewel ook dit muzikaal weer prima is. Hier heb je eigenlijk een jonge Chrissie nodig. "I'm the one to mellow you" de link met de titel ontgaat me.

Na een kort pauze van 20 seconden komt de single Holy Commotion, het is geen bonusnummer maar door die stilte lijkt het dat dus wel. De single wijkt ook sterk af van de rest van het album met Fuzz en veel meer elektronica. Een leuk speels nummer, maar eigenlijk verder een niemendalletje. En dat gilletje 'oooohooo' in het refrein gaat volgens mij net niet goed de eerste keer. Toch na het openingsnummer mijn tweede favoriet.

Het album opent heel sterk en er zijn zeker een aantal heel fijne nummers te vinden maar het is wel een tandje trager dan de beste Pretenders albums van weleer. Niet dat die bol stonden van de uptempo nummers maar een paar hitjes gaven die indruk wel, wat ik kan herinneren want ook van de Pretenders luister ik niet zo veel meer. Dit album bevalt me wel beter dan het vorige solo-werk. Het kost me 5x luisteren om echt grip te krijgen op het album en dat kan twee dingen betekenen, het is prima maar niet zo heel indrukwekkend of het is een groeier. Ik hoop dat laatste.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Pretenders - Alone - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Toen een tijdje geleden een nieuwe plaat van de Pretenders werd aangekondigd, was ik direct nieuwsgierig.

Natuurlijk liggen de beste jaren van de band inmiddels ver achter ons, maar de band rond Chrissie Hynde heeft een aantal geweldige platen op haar naam staan (waaronder twee onbetwiste klassiekers en minstens twee platen die hier aardig bij in de buurt komen) en ook de comeback plaat uit 2008 (Break Up The Concrete) was absoluut de moeite waard, zodat hooggespannen verwachtingen best te rechtvaardigen zijn.

Alone leek lange tijd een soloplaat van Chrissie Hynde te worden en hiermee de opvolger van het best aardige Stockholm uit 2014, maar de naam Pretenders trekt kennelijk toch wat meer aandacht.

Met de Pretenders heeft Alone immers qua bezetting niet zo gek veel te maken, want Chrissie Hynde heeft inmiddels alle touwtjes in handen. Vergeleken met Stockholm laat Alone echter wel een bandgeluid horen dat herinnert aan de hoogtijdagen van de Pretenders, dus helemaal onlogisch is de naamkeuze ook weer niet.

De Pretenders stonden altijd al bekend om hun foeilelijke hoezen, maar Alone overtreft alles, zodat ik voor het eerst blij ben met het neutrale kartonnen hoesje waarin het promo exemplaar werd afgeleverd. Uiteindelijk gaat het natuurlijk om de muziek en deze muziek is dik in orde.

Op Stockholm koos Chrissie Hynde nog voor een wat meer mainstream en pop georiënteerd geluid, maar op Alone schuiven de meeste songs weer op richting de rock ’n roll. Het is rock ’n roll die in een aantal tracks raakt aan het geluid dat we kennen van de Pretenders, maar Alone slaat uiteindelijk toch vooral andere wegen in.

Op de nieuwe Pretenders plaat werkt Chrissie Hynde nauw samen met Black Keys voorman Dan Auerbach, die zorgt voor mooie gitaarlijnen en ook tekende voor de productie. De invloed van Dan Auerbach is goed hoorbaar, want Chrissie Hynde klonk nog niet eerder zo soulvol en ook het aantal verwijzingen naar muziek uit de jaren 60 was nog nooit zo groot.

Het levert een geluid op dat me zeer bevalt, waardoor de wederopstanding van de Pretenders er wat mij betreft een is met bestaansrecht. Alone is een plaat vol prima songs, bevat volop fraai gitaar- en orgelwerk (met name het breed uitwaaiende gitaarwerk van Dan Auerbach is keer op keert smullen), laat horen dat Chrissie Hynde nog altijd redelijk bij stem is en klinkt door de mix van de gelouterde Tchad Blake ook nog eens fantastisch.

Natuurlijk is Alone niet zo goed en vooral essentieel als Pretenders, Pretenders II, Learning To Crawl of Get Close, maar net als Break Up The Concrete blijft de plaat niet heel veel achter en smaken de nieuwe accenten zeker naar meer. Alle reden dus om de zoveelste comeback van de Pretenders met veel liefde te omarmen. Erwin Zijleman

Ik luister zelf over het algemeen naar Radio Free Americana om nieuwe artiesten, bands en albums te ontdekken en dit nieuwe album van de Pretenders komt regelmatig voorbij en het viel mij op dat het gewoon zeer goede nummers van hoog niveau zijn! Vakmanschap 1ste klas en inmiddels de lp besteld na het beluisteren op internet!

Leuke plaat niks meer ,niks minder ,na 50 jaar intensief muziek bekuisteren heb ikhet wel gehoord.....

Let's Get Lost met Neil Tennant is uitgebracht als single.

Een paar aardige/goede nummers (Alone,Chord Lord en Let's Get Lost) maar in zijn totaliteit vind ik het maar een vrij gemiddeld album.

Vooral het laatste nummer( mijn favoriet ) 'Holy Commotion', vind ik persoonlijk terug gaan naar oude dagen, mischien niet voor niets mijn favoriet, zo ervaar ik The Pretenders nou eenmaal,..iets vanuit mijn jeugd. Destemeer vind ik het erg knap dat op dit album, maar metname laatst genoemd nummer ik dit zo doet terug denken aan toen. Het lijkt wel alsof Chrissie Hynde's stem totaal geen sleet kent, niet kapot te krijgen die stem. Buiten mijn favoriete nummer vind ik dit album "Alone" zeer het genieten waard,..mischien niet meer de band van nu,maar voor mensen die The Pretenders zoals ik de band ken vanuit mijn tienerjaren vind ik het zeker geen tegenvaller. Lekker luchtige pop, maar Chrissie blijft Chrissie,.. een geweldige zangeres.