Soul Asylum - Grave Dancers Union (1992)

Runaway Train blijft voor mij een geweldig nummer. Als ik dat weer 's langs zie komen op MTV ofzo is het voor mij meteen weer 1993 en word ik helemaal week van nostalgie. Mooie videoclip ook.

Ik heb de videoclip een beetje te vaak gezien, het doel is erg nobel, maar ik vind de clib ietwat saai. Wel een lekkere laat overigens, als ik dit hoor ben ik inderdaad weer ff terug in 1993 met lang haar, houthakkers bloes en Bandana. 3.5*

geef mij maar Somebody To Shove, dat vond ik een veel 'stoerder' nummer!

Runnaway Train is het liedje van deze plaat dat zowat iedereen kent, zij die énkel dat liedje kennen, kunnen wel eens schrikken als ze deze CD in de player duwen

Het is een heerlijke stevig rockende plaat, met hier en daar wat rustpunten, zoals "Runaway Train"...

"Somebody To Shove" is de magistrale stevige opener. Wauw! Maar ook "Black Gold" is een prachtsong, de pop met een ruw randje, dat is "Keep It Up". En andere hoogtepunten/favorieten zijn zeer zeker "April Fool" en "99%" !!!

Knappe plaat! Soul Asylum is méér dan de band die, het overigens PRACHTIGE "Runaway Train" uitbracht!

Ja, hierna ging het wat mis (Let your dim light shine), maar dit was een goede plaat, met inderdaad Runaway train als publiekstrekker die ondanks ruime radio-airplay niet gaat vervelen.

Overige hoogtepunten: Black gold, Homesick, April fool. Op zich is de hele plaat goed, maar die drie vind ik nét iets bijzonderder... 4*

Er zijn meerdere kinderen naar aanleiding van de Runaway Train clips (er is in ieder geval een Amerikaanse, een Britse en een Duitse versie) tereuggevonden. Ook dat heeft zijn doel nog gediend.

Alleen jammer dat er zo'n afschuwelijke single aan ten grondslag moest liggen .

Ik vond Runaway Train wel een lekker nummer tussen al dat heersende Grunge geweld.

Nog steeds krijg ik kippenvel als ik het prachtige Runaway train hoor, zeker in combinatie met de clip. Jammer dat ze verder nooit meer een hit gescoord hebben! Het album doet me verder niet veel.

Lekker album met een veeeeeeeeeeeelste lage score

Ok het is geen top album maar onder de 3 gemiddeld? Jammer want het verdient veel beter...

Niet zo geslaagd album. Al bij de aankoop jaren geleden slaagde ik er enkel in om de aandacht erbij te houden bij de eerste 3 nummers, de rest was perfect inwisselnaar.

Nu zoveel jaren later kan ik me zelfs niks meer herinneren van eender welk nummer, uitgenomen weer de eerste 3.

Weggeblazen door de tijd, en door een gebrek aan kwaliteit.

Aardig album van een aardige band. Dit album heeft toch aardig wat draaibeurten gehad voor een typische 3-sterren plaat.

Ik heb hem nu voor het eerst sinds zo'n 3 jaar weer eens uit de kast gehaald en hij voldoet nog steeds. Behalve Runaway Train zijn de andere twee singles (Somebody to shove en Black Gold) de hoogtepunten. Ook New World en April Fool zijn prima nummers. De rest valt onder de noemer wel aardig.

De zangerdeed het in die tijd nog even met Winona Ryder als ik me niet vergis. Was toen een hip MTV-koppel.

Een van de eerste albums die ik ooit gekocht heb, nadat ik als 11 jarige helemaal weg was van 'Runaway train'. Het album heb ik dan ook helemaal grijs gedraaid. Nu zie ik ook wel dat deze plaat zeker niet wereldschokkend of vernieuwend is, maar nummers als 'Somebody To Shove', 'Black Gold', 'Runaway Train', 'Without A Trace', '99%', en 'The Sun Maid' zijn toch wel erg goed. Pop/rock op z'n best.
4*

Wel lekker album maar niet super geweldig of zo.
Runaway train heeft mij door een donkere periode getrokken en blijft voor mij een heel speciaal nummer die op zichzelf al 5* verdient. Maar het geheel komt bij mij op 3* uit.

Ik vind dit toch wel een mooi album. Ik heb de band toen ook live gezien, en het klonk allemaal oke.
Ik ben het dan ook niet eens met dat alleen de eerste 3 nummers goed zijn, en kan me ook niet vinden in dat het album erg afwijkt van Runaway Train. Echt hard wordt het niet. Ze liften ook niet mee op het succes van de Grunge; daarvoor is de band al te lang actief.

Dit album heb ik gekocht vanwege "Runaway Train" dat ik nog steeds een prima nummer vind evenals opener "Somebody to Shove". De overige nummers vind ik ook meer dan behoorlijk, stevig rockend (inderdaad geen grunge) met ook wat rustiger nummers tussen. Nadien is deze band door mij (en vele anderen) vergeten.

Runaway train vind ik een erg indrukwekkend nummer, en krijgt van mij een 5. Helaas vind ik de rest van de plaat redelijk rock-doorsnee en vind ik de nummers inhoudelijk vrij vlak klinken, waardoor de plaat gemiddels voor mij een 2,5 krijgt.

Na wat ge-'youtubed' te hebben lijkt SA me een band met gewone rockmuziek en met niet al te veel spectaculairs in huis. Maar Runaway Train......., hoe intens en indrukwekkend.....dat ik, en bovenal in combinatie met de clip, heel stiekumpies een kleine traan op voel komen, doet misschien al het andere werk verbleken en rechtvaardigen tegelijk. Ik beoordeel dan ook op basis van dat ene nummer omdat de rest er voor mij niet meer toedoet : 5

Ik heb eerst 2 singels gekocht (Runaway Train en Without A Trace) voor dat ik dit album kocht, moest het toch eerst leren kennen en downloaden doe ik niet aan. Ik kan niet anders concluderen dat deze band prima muziek maakt, niet al te veel hoogstaande nummers, maar wel waar je lekker op kan weg dromen.. In mijn geval dan

Runaway Train kocht ik al vrij snel.
Lag zelfs al in de uitverkoopbakken.
Vervolgens kreeg het een herkansing.
En werd het in Nederland een groot succes.
Hetzelfde overkwam Not An Addict van K’s Choice.
Vooral vanwege de clip met de vermiste kinderen kreeg het naamsbekendheid.
Het nummer pakte mij meteen.
Ook dat effect had het bij mijn toenmalige vriendin.
Maar omdat ze het elke avond zo’n 10x draaide ging het me wel tegenstaan.

Ik hoor hier wel de typische gitaarsound in terug van de jaren 90.
Wat grunge, maar ook de country achtige Tom Petty sound.
Geen band die insprong op de heersende rage.
Daarvoor waren ze al te lang actief.
Het heeft allemaal iets aandoenlijks.
David Pirner heeft net niet het stembereik om echt te knallen.
Duidelijk hoorbaar bij het mooie Black Gold.
Hierdoor krijg je wel het breekbare effect.
Hij klinkt gewoon erg vaak als iemand met een flinke keelontsteking.
Iemand anders zou je thee met honing adviseren.
Nu accepteer je de rauwheid.

Live konden ze het prima waar maken.
Vanwege de sterallures van Guns N' Roses hadden ze in 1993 aardig wat speelminuten op De Goffert in Nijmegen.
Ook de andere act The Cult had tijd genoeg.
Vervelend als je in frontmannen als Axl Rose en Ian Astbury je publiek zolang laat wachten.
Echter bij Soul Asylum voelde je wel puur plezier.
De uitvoeringen van Somebody to Shove, Runaway Train en Black Gold lieten de weide bloeien.
Ondanks het mooie weer kwam er voldoende beweging.
Men was wel degelijk nieuwsgierig.

Vanaf 1998 werd er voor langere tijd geen album meer uitgebracht.
Echter in 2006 volgde het intiemere en geslaagde The Silver Lining.
Dit was meer bedoeld als eerbetoon voor bassist Karl Mueller.
Hij overleed een jaar eerder aan keelkanker.

Runaway Train is een klassieker en zo'n nummer dat een breed publiek weet aan te spreken en blijft hangen. Ook een nummer waar deze band daarna eigenlijk alleen maar om bekend bleef bij datzelfde brede publiek. Diezelfde sfeer, inhoud en melodie is niet over heel het album terug te vinden, maar onderhoudend genoeg.

Onlangs weer eens op gezet en dat viel me niet mee,Runaway train blijft een goed nummer maar heb ik denk ik teveel gehoord en voor de rest doet het me allemaal niet meer zoveel.Uitzondering de opener somebody to shove wat nog steeds een lekker nummer is.Helaas is dat niet genoeg.Dan kan een ouder album als Made to be broken me nog een stuk meer bekoren.

De laatste paar maanden nog eens een aantal keren laten draaien en het viel me eigenlijk alleszins mee.
Typische jaren 90 gitaarrock in meestal aangenaam melodieuze songs die ook nog eens een keer blijven hangen.
Hier en daar hoor ik er wat Tom Petty en Jayhawks in.

Runaway Train kent natuurlijk iedereen en was de grote hit (nummer 3 in november 1993).
Daarnaast zeer aangename rocksongs als Black Gold, Push Comes To Shove, Keep It Up en Get On Out die tot meezingen uitnodigen en het goed doen in de auto als het lekker warm is.
Of achterin de tuin met temperatuurtjes zoals vandaag.
Sowieso zijn de eerste 6 nummers ijzersterk. De tweede helft van de plaat is wat minder, maar heeft ook nog zijn sterke nummers met Without A Trace en het rustige The Sun Maid.
Album is ook nog eens een keer aangenaam en lekker geproduceerd (Michael Beinhorn) en klinkt nog steeds fris.
Sterke gitaarrock-plaat van de begin jaren 90.
Kan er nog wel 4 sterren aan kwijt.

Ik heb deze laatst ook weer eens (na 15 jaar..?) uit de kast gehaald en dat beviel prima. Het melancholisch klinkende 'Homesick' en 'New World' zijn me het meeste bijgebleven. Opeens waande ik me weer in begin jaren '90 en kwamen allerlei jeugdherinneringen boven.. Mooi wat muziek met je kan doen. David Pirner was toch een prima songschrijver!

Op het einde iets minder, vandaar de relatief lage score. "Somebody to Shove" is nostalgie, én een geweldig nummer.

Ik ben absoluut niet vertrouwd met het album maar een goede vriend liet zonet 'Runaway Train' de revue passeren. Beklijvende song die mijn ziel alle hoeken van de kamer laat zien. Ja, ik heb nu even tijd nodig om te bekomen. Maar spoedig geef ik het gehele album een kans.

Waarschijnlijk het enige album dat in ons land een wat bredere bekendheid heeft, vanwege de hit Runaway Train. Maar de rest van de nummers hebben, vind ik althans, vaak dezelfde kwaliteit. De band heeft echt een eigen geluid. Dit album staat na al die jaren, nog steeds als een huis.