Sting - ...Nothing Like the Sun (1987)

Misschien niet, maar het helpt wel - vind ik - als je vindt dat het album te lang is. Dan zet je gewoon 1 van die twee platen op en schakelt daarna over naar wat anders.
Voor een dubbelaar heeft-ie eigenlijk een erg korte speeltijd (55 minuten). Per plaatkant staan er drie nummers op. Wat ik dan weer niet begrijp is dat ze het vinyl niet hebben gebruikt om bredere groeven (=betere geluidskwaliteit) te benutten. In plaats daarvan zetten ze die groeven vooraan en heb je een heel lange (brede) uitloopgroef. Beetje gemiste kans. Tegenwoordig doen ze dat anders - als ze tenminste niet zo stom zijn om een album van 55 minuten op één LP te persen, want ook dat komt voor.

Inhoudelijk vind ik dit een perfecte mix van pop en jazz. Sting mag dan door de jaren heen veel van zijn glans als artiest verloren hebben, zijn eerste vijf solo-albums nemen ze ons niet meer af. Mooie muziek, met veel oor voor detail opgenomen. Met name het drumwerk van Manu Katché is top, maar alle bijdragen klinken fris en geïnspireerd.

Toppers in het geheel zijn Englishman in New York, They Dance Alone (over de Dwaze Moeders in Argentinië en Chili, een gewaagd onderwerp voor een hitsingle), Sister Moon en Fragile.

Ik twijfel nog of ik dit de beste van Sting ga vinden (Dream en Soul cages bieden stevig concurrentie), maar de top-3 van 's mans beste werk haalt-ie wel bij mij.

Gordon Matthew Thomas Sumner werd op 2 oktober 1951 geboren in Wallsend Northumberland Engeland en kreeg internationale bekendheid als de frontman van The Police. Als Sting wist hij met zijn krachtige basspel en karakteristieke stemgeluid een stempel te drukken op de reggae/ska/pop van het trio dat in 1978 zijn eerste album uitbracht. In 1983 verscheen het laatste album van The Police, “SYNCHRONICITY”, waarvan de single “EVERY BREATH YOU TAKE” de grootste hit van band werd. In 1985 verscheen de tweede solo single van Sting, “IF YOU LOVE SOMEBODY SET THEM FREE” (de eerste verscheen al in 1982 en kwam uit de film “BRIMSTONE & TREACLE”) en met het verschijnen van die single werd eigenlijk het doodsvonnis getekend voor The Police. De opvolger was “LOVE IS THE SEVENTH WAVE” waarin een stukje “EVERY BREATH YOU TAKE” zit en het eerste album van de nu 68 jarige Sting verscheen in juni 1985, “THE DREAM OF TH EBLUE TURTLES”. Sting combineerde op deze plaat pop met jazz invloeden en album was een groot succes. Ruim 2 jaar later verscheen “…NOTHING LIKE THE SUN” en de pop/jazz van het vorige album komt nog beter tot zijn recht in de 12 tracks en 55 minuten klasse muziek. Vier songs van dit schijfje werden hits, het poppy ‘WE’LL BE TOGETHER”, het lome jazzy “ENGLISHMAN IN NEW YORK”, de ballad “FRAGILE” en de klassieker “THEY DANCE ALONE”. De overige 8 tracks zijn ook stuk voor stuk erg goed. Van de heerlijke swingende opener “THE LAZARUS HEART”, het rustige jazzy “BE STILL MY BEATING HEART”, het politiek geladen “HISTORY WILL TEACH US NOTHING”, het vrolijke met een folky ondertoon “STRAIGHT TO MY HEART”, de prachtige baspartijen in “ROCK STEADY”, het beklemmende zeer jazzy “SISTER MOON”, de prachtige Jimi Hendrix cover “LITTLE WING” en het klein gehouden slotakkoord “THE SECRET MARRIAGE”. Met een vaste band, zoals toetsenist Kenny Kirkland, drummer Manu Katché en saxofonist Branford Marsalis is er muzikaal ongelofelijk veel te genieten, want er wordt op hoog niveau gemusiceerd. Opvolger “THE SOUL CAGES” liet lang op wachten, Sting had last van een writersblock, maar ondanks dat was het ook weer genieten van dat album. Daarna is het wat mij betreft allemaal wel wat minder geworden, maar de kwaliteiten van de albums die in de jaren ’90 verschenen is nog steeds hoog. In 2007 kwam The Police nog een keer bij elkaar voor een zeer geslaagde reünie tour, maar nieuwe muziek zat er helaas niet meer in. Sting heeft zich met The Police, maar zeker solo een definitief plaatsje verworven in de geschiedenis van de popmuziek en daar heeft “…NOTHING LIKE THE SUN” voor een groot deel aan bijgedragen.

Ik zat wat berichten te lezen over het halverwege afgelaste concert van Sting afgelopen week. Ik wist niet eens dat hij optrad (ik wil hem zeker weer eens een keer zien en horen) maar hier op MuMe ook geen berichten bij ‘Gisteren Gezien’.

Maar goed, ik zag op Spotify dat dit album een expanded version heeft gekregen vanwege het 35 jarig bestaan. Op zich niet zo zwaar uitgebreid maar toch wat leuke toevoegingen bij dit album wat, in mijn oren, één van de hoogtepunten is uit zijn solo-carrière.

Dat laatste is het zeker. Ik vermoed dat ik geen koper zou zijn geweest, want de extra's vind ik niet interessant genoeg (ik zit niet te wachten op remixen en de B-kantjes zijn wel aardig, maar niet geweldig).
Maar ik begrijp nooit zo goed waarom albums die vroeger 'mega' waren er zo bekaaid afkomen bij een nieuwe expanded reissue. Onlangs gebeurde dat ook al met het debuutalbum van Terence Trent d'Arby, waar toch wel interessante bonustracks bij zaten. Maar nee, alleen een online expanded edition, of hooguit een download.

Bij TT d'Arby kan ik me nog enigszins voorstellen dat zijn fanbase in de loop der jaren is geslonken, wellicht ook door zijn naamsverandering. Maar Sting is anno 2022 toch geen kleine jongen? Ik zou me kunnen voorstellen dat er nog best interesse kan zijn voor een expanded en remastered edition van een van zijn beste albums. Al moet ik zeggen dat het geluid van de vorige remaster (net als het origineel overigens) prima in orde was.

Luister de lp weer eens. Haalt het bij lange niet bij zijn debuut. Paar prachtige tracks zoals Fragile maar bv de 2 eerste tracks mwah, hoe niet zo van een jazz en pop combi dat ging bij Dream nog wel goed en verfrissend. Ik denk dat ik de reggae twist mis maar daar kan Sting natuurlijk niets aan doen.
Nummers als fortress around your heart zijn ver weg hier, vind de plaat ook te netjes, de rafelrandjes zijn helemaal weg.

Volwassener dan zijn eerste, ook een prima album trouwens, klinkt frisser, nog steeds. In vergelijking met zijn 2 opvolgende albums toch net een andere stijl, minder poppy. Daarna heb ik zijn zoektocht nauwelijks meer gevolgd.

Eigenlijk klinkt een groot deel van dit album gewoon als een minder goede versie van Graceland.

Bizarre uitspraak, niet alleen omdat ik een afkeer heb van The Newark Midget, maar omdat het iig chronologisch onjuist is. Vermoedelijk doel je op de 'blend' van 'wereld', 'pop' en 'jazz', maar daar waagde Ry Cooder (Bop till You Drop) zich al eerder aan, in 1979, en ook Blue Turtles van Sting zelf bevat voldoende elementen van de genoemde mix.

Afgezien daarvan zie zo 1-2-3 tegenhangers van Englishman van New York (I Am a WASP in Dakar bijv), Little Wing, Fragile, Be Still My Beating Heart op Graceland staan.

Doe mij trouwens 10* liever Amadou et Mariam dan Graceland - muziek voor smurfen.

Ik snap nooit zo dat platen tegen elkaar afgezet moeten worden. Ik vind zowel Graceland, als Nothing Like the Sun áls Miriam et Amadou erg geef. Heb ik nog meer muziek om van te genieten.

Verder hoor ik overigens niet zo heel veel overeenkomsten tussen deze van Sting en Graceland van Paul Simon. Of het moet het stigma zijn dat een witte man samenwerkt met niet-witte mannen. Maar laten we hopen dat we dat stadium allang zijn gepasseerd, en dat dat geen onderwerp van discussie hoeft te zijn.

Wat in die tweede alinea staat, onderschrijf ik. Afgezien van het feit dat niet ik, maar Kramer, de vergelijking maakte (tussen Graceland en dit album) is platen tegen elkaar afzetten - mits er een zekere mate/basis van vergelijkbaarheid is - een heel gewone zaak: net zoals Gernika (Guernica) van Picasso binnen zijn schilderwerk min of meer als zijn meesterwerk wordt beschouwd. Ik was benieuwd naar de ratio die Kramer hanteert voor die vergelijking.

Overigens heb ik heel weinig met Paul Simon, maar dat is iets wat geheel voor mijn rekening komt

Volgens mij bedoelde ik jou ook niet helemaal. Ik las iets over dat dit een mindere versie van Graceland zou zijn. Maar aan de andere kant is platen met elkaar vergelijken ook wel weer logisch, maar dan moet het wel steekhouden. Zo kan je een plaat uit iemands discografie vergelijken met een andere plaat uit diezelfde categorie.

Maar ja, misschien mis ik hier het inzicht dat 'Nothing Like the Sun' en 'Graceland' met elkaar vergeleken kunnen worden. Twee mannen die kunnen zingen en een backup-band hebben. Zo kan ik er wel duizenden opnoemen.

...Nothing Like the Sun van Sting, uitgebracht in 1987, staat als een van de meest opmerkelijke werken in zijn solo-carrière en is een album dat zelfs degenen die beweren geen fans te zijn, kan bekoren. Het is een rijk, gelaagd album dat zich moeiteloos beweegt tussen genres als pop, jazz, reggae, en zelfs invloeden van wereldmuziek, waardoor het een divers en intrigerend luisterervaring biedt.

Wat dit album zo aantrekkelijk maakt, is Stings vermogen om zijn muzikale virtuositeit te combineren met diepgaande, introspectieve teksten die reflecteren op liefde, verlies, politiek en persoonlijke transformatie. Zijn songwriting is zowel poëtisch als toegankelijk, wat hem onderscheidt als een meesterlijke verteller.

Englishman in New York is ongetwijfeld een hoogtepunt van het album, een nummer dat niet alleen uitblinkt door zijn catchy melodie en memorabele saxofoonriff, maar ook door de boeiende vertelling over het gevoel een buitenstaander te zijn in een nieuwe omgeving. Dit nummer, met zijn kenmerkende mix van jazz en pop, is een perfecte illustratie van het album's eclectische aanpak en Stings scherpzinnige observaties over identiteit en diversiteit.

Het album is ook noemenswaardig vanwege zijn muzikale arrangementen en productie. De samenwerking met gerenommeerde musici, waaronder Branford Marsalis op de saxofoon en de Braziliaanse percussionist Paulinho da Costa, draagt bij aan de rijke textuur en diepte van het geluid. De productie is zorgvuldig uitgevoerd, waarbij elk nummer zijn eigen sfeer en dynamiek heeft, wat bijdraagt aan een samenhangend maar gevarieerd album.

...Nothing Like the Sun is een album dat zich het best leent voor de avonduren, wanneer de dag tot rust komt en er ruimte is voor reflectie en ontspanning. Het is een album dat uitnodigt tot actief luisteren, waarbij elke track de luisteraar meeneemt op een unieke reis. Van de ingetogen melancholie van Fragile tot de opgewekte ritmes van We'll Be Together, biedt het album een emotionele en muzikale reikwijdte die zeldzaam is.

Zelfs voor diegenen die geen uitgesproken fans zijn van Sting, waaronder ik mijzelf schaar, biedt...Nothing Like the Suneen onmisbare luisterervaring. Het is een testament van zijn kunstenaarschap, een album dat zowel tijdloos als opmerkelijk fris aanvoelt, zelfs decennia na de release. Het is niet alleen een must-have vanwege zijn muzikale kwaliteit, maar ook als een stuk muziekgeschiedenis dat blijft resoneren en inspireren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De eerste solo plaat die ik volledig heb beluisterd van Sting. Een wisseling van stijlen doorheen de nummers. De wisseling van stijlen maakt de plaat fijn om te luisteren. Het is geen plaat die je op elk moment kan beluisteren maar kan je wel even zen laten worden.