Sting - ...Nothing Like the Sun (1987)

Klassiek Sting album met ingenieuze gelaagde muziek.
De sfeer is erg goed getroffen en de teksten zijn van hoog niveau.
Nothing Like the Sun was de eerste cd die ik kocht, waarschijnlijk op mijn verjaardag in 1988. Wij hadden thuis net een cd-speler.

Misschien dat het grote luister publiek van pakweg 20 jaar gelden meer stijl had. Zo kon een vrij complex nummer als Englishman in New York toch uitgroeien tot een hit. Vind zo'n nummer vandaag maar eens tussen Pokerface en andere rotzooi. Tegenwoordig moeten we blij zijn met nummers van Jason Mraz in de hitlijsten. Maar goed die lijsten volg ik toch nooit dus even waarom ik Englishman in New York zo'n goed nummer vindt.

Om te beginnen de bassdrum in het intro. Dat is echt een van de mooiste bassdrum geluiden ooit.. Haha... Klein detailtje maar het klinkt wel prachtig met de piano akkoorden. Die trouwens na de tel vallen. Samen met die bassdrum op de 2e en 4e tel in plaats van de 1e en 3e krijg je een soort reggae. Doet weer een beetje denken aan The Police. Toch verdwijnt de reggae feel door subliem drumwerk van Manu Katché. Hij legt accenten op creatieve plaatsen waardoor de groove heel veel intressanter wordt maar ook nergens in de weg zit. Natuurlijk is het niet alleen de drummer die geweldig bezig is.

Het nummer pas als geen ander nummer zo goed bij de stem van Sting mede door de openingszin.

"I don't drink coffee I drink tea my dear.."

Maar vooral de piano en de saxofoon maken dit nummer naar mijn mening. De saxofoon volgt zo goed de melodie en de zang van Sting. Precies op de juiste plaats als het even leeg is hoor je de saxofoon een variatie spelen op de akkoorden of zang.

Zoals bijvoorbeeld het stuk van 2 minuut 56 tot 2 minuut 59. "Pa-pa-pa-pa-pa-du-pa-pa. Maar misschien is het eigelijk niet correct te zeggen dat alleen de melodie gevolgd wordt. De saxofonist speelt een totaal eigen melodie die er perfect in past. Ik denk zelfs dat de saxofonist in dit nummer de hoofdrol speelt. In ieder geval is het voor mij de meeste kenmerkende eigenschap van dit nummer. Op het einde is nog even te horen met wat voor geweldige saxofonist we te maken hebben. En ik vind het daarom ook een van de mooiste fade out's die er zijn. Maarja dat komt misschien omdat het de virituoze jazzsaxofonist Branford Marsalis is die speelt.

De overige nummers krijgen nu misschien niet de aandacht die ze verdienen maar misschien heb ik wel wat mensen geinspireerd nog eens aandachtig te luisteren naar het prachtige Englishman in New York..

Als ik Sting ooit nog een spreek zal ik hem vragen wat de betekenis van de eigenaardige drumbreak in het midden van het nummer is. Haha..

STING - ... NOTHING LIKE THE SUN 1987

Na The Dream of the Blue Turtles (1985), de eerste soloplaat van Sting,
volgde een dubbele live boterham (waarop bij gebrek aan repertoire een aantal
Police nummers in een nieuw jasje werden gestoken) en een best of The Police
met een merkwaardige heropname van Don't Stand So Close to Me.

Sting zou vanaf nu tijd nemen voor elk nieuw album.
De dood van zijn moeder kwam tijdens het schrijfproces.

Een eerste teken van leven was de twijfelachtige single We'll Be Together.
Sting kruipt hier in een funkbroek die hem maar moeilijk lijkt te passen.
Het nummer stuitert bijna vijf minuten lang tegen de muzikale borst.
Op zijn slechtst is Stings stem een hoorn die de mist in gaat.

Sting gooit het roer om en neemt met An Englishman in New York
alle scepsis bij ons weg. Een klassieker met een melodie die groter lijkt
dan we van Sting konden verwachten. De jazzmuzikant in Gordon Summers
blijkt na het eerste solo-album een groeibriljant met meerdere facetten.

Er dan komt die plotse drumbreak, alsof hij New York een paar seconden
aan de rappers gunt en daarna weer verder wandelt met bolhoed en paraplu.
An Englishman in New York doet me aan de muziek van Supertramp denken.
Het moeten de zonnige blazers zijn en de uiterst verfijnde arrangementen.

De videoclip van An Englishman in New York is een werkstuk
van Godley & Creme die zelf ook met een identiek getitelde song
hun grootste Benelux hit scoorden in 1980. Grappig detail.

Fragile was de derde single van dit tweede Sting album.
Spaanse gitaren, een onweerstaanbare melodie en een tekst
waar je toch bijzonder stil van wordt. De wereldverbeteraar in Sting
gaat spreken. In tegenstelling tot Bono toch vooral via zijn muziek.

Dat Sting met Zuid-Amerika in zijn maag zat (net als Bono
op dat andere meesterwerk uit 1987 The Joshua Tree) is duidelijk.
They Dance Alone is één van zijn allerbeklijvendste nummers.
Net als van Veen zingt Sting over de dwaze moeders op het plein.

Muzikaal wordt de vierde single van het album ook een echte dans.
Zowel in zijn troostende traagheid als in zijn bemoedigende versnelling.
Ik wil er graag Yulunga van Dead Can Dance naast leggen.

... Nothing Like the Sun werd uitgebracht op dubbel vinyl.
Dat was anno 1986/87 even de mode. CDs boden een langere speelduur,
en die wilde men bij de grote namen op vinyl niet verloren laten gaan.

Maar toch vind ik dit album twee liedjes te lang duren.
Zo is er de verstilde cover van Little Wing, een klassieker op het repertoire
van Jimi Hendrix. Een idee, wellicht ingegeven door de indiaan in Sting.
Toch hoor je duidelijk dat het Stings taal niet is. Bewaren als b-kant.

The Secret Marriage klinkt als een echte b-kant.
Of misschien toch beter een soort coda op het album.
Heel fraai vormgegeven en wie goed luistert zal het niet verbazen
dat Sting veel later zal teruggrijpen naar Middeleeuwse muziek.

Terug naar de albumtracks die steviger in de schoenen staan.

Op The Lazarus Heart trekt Sting al zijn muzikale registers open.
Branford Marsalis, maar ook Andy Summers zijn hier van de partij.
Dit keer zet Sting vocaal een puike prestatie neer. Hij verstaat namelijk
de kunst om verantwoord tegen het metrum in te gaan zingen.
In de gitaren echoot Paul Simons Graceland (1986).

Be Still My Beating Heart is een favorietje van mij.
Het werd in sommige landen ook op single uitgebracht.
De twee eerste albumtracks zijn behoorlijk beschouwelijk
van aard. In Sting huist een muzikale filosoof. Boekenworm.
De zanglijn die zich hier ontspint is werkelijk fenomenaal.

Zoek je als Police fan naar wat lekkers,
dan moet je zeker History Will Teach Us Nothing proberen.
Mensenrechten bezong hij ook toen al in Rehumanize Yourself.
Dit keer maakt hij een minder fraaie balans op: we zullen het nooit leren.

Straight to My Heart leunt dicht aan bij The Dream of the Blue Turtles.
Tegenover de politieke sores van de wereld plaatst hij de onvoorwaardelijke liefde.
Denk ook tekstueel aan Spirits in a Material World. De ware troubadour in Sting
wordt wakker. Op een folk melodie danst zijn ancient heart door de strofes.

Sting worstelt met religie, net zoals Jacob met Gods engel worstelde.
Erg geestig is zijn versie van Noachs ark in Rock Steady. Je hoort als het ware
hoe die ouwe man alle dieren van de wereld met zich meeneemt. Sting en vriendin
besluiten een lift te nemen aan boord van de religie. Maar ze stappen ook weer af
van zodra ze vaste voet onder de grond krijgen. Kan het nog symbolischer?

En dan is er Sister Moon, waarmee de plaat zo mooi had kunnen eindigen.
De titel van het album is een frase uit de tekst. Hij werd hem ingefluisterd
door een dronkaard. In de liner notes draagt Sting het lied op aan zijn
pas overleden moeder. Smooth jazz die Sade meteen deed blozen.

Kort na de release van het album zit Sting met Raoni in het regenwoud.
Hij engageert zich voor Amntesty International en ook zijn vader zal sterven.
Een writers block is onvermijdelijk. Het is even wachten op The Soul Cages ...

Op zijn tweede soloalbum klinkt Sting in mijn oren wat consistenter dan op het ook al prima debuut "The Dream of the Blue Turtles". De invloeden uit de jazz worden doorgezet en dat levert mooie liedjes en gelaagde composities op. "Fragile" is daarvan een van de hoogtepunten. Mooie Spaanse gitaren en breekbare teksten. Maar "…Nothing Like the Sun" biedt meer dan alleen "Fragile". Een ander hoogtepunt en hit is "Englishman in New York". Een gedurfde compositie om als single uit te brengen, maar het werkt uitstekend. Ook waagt Sting zich aan een cover van Jimi Hendrix in de vorm van "Little Wing". Sting zet deze klassieker naar zijn eigen hand en ik vind het een geslaagde bewerking. Het enige nummer dat wat afwijkt van de rode draad is "We'll Be Together". Het klinkt lekker opzwepend en funky, maar het is iets teveel van het goede als je het in de sfeer van het totale album beschouwd. Verder is "…Nothing Like the Sun" een sterk album en behoort het tot mijn favorieten van Sting.

Gordon Matthew Thomas Sumner werd op 2 oktober 1951 geboren in Wallsend Northumberland Engeland en kreeg internationale bekendheid als de frontman van The Police. Als Sting wist hij met zijn krachtige basspel en karakteristieke stemgeluid een stempel te drukken op de reggae/ska/pop van het trio dat in 1978 zijn eerste album uitbracht. In 1983 verscheen het laatste album van The Police, “SYNCHRONICITY”, waarvan de single “EVERY BREATH YOU TAKE” de grootste hit van band werd. In 1985 verscheen de tweede solo single van Sting, “IF YOU LOVE SOMEBODY SET THEM FREE” (de eerste verscheen al in 1982 en kwam uit de film “BRIMSTONE & TREACLE”) en met het verschijnen van die single werd eigenlijk het doodsvonnis getekend voor The Police. De opvolger was “LOVE IS THE SEVENTH WAVE” waarin een stukje “EVERY BREATH YOU TAKE” zit en het eerste album van de nu 68 jarige Sting verscheen in juni 1985, “THE DREAM OF TH EBLUE TURTLES”. Sting combineerde op deze plaat pop met jazz invloeden en album was een groot succes. Ruim 2 jaar later verscheen “…NOTHING LIKE THE SUN” en de pop/jazz van het vorige album komt nog beter tot zijn recht in de 12 tracks en 55 minuten klasse muziek. Vier songs van dit schijfje werden hits, het poppy ‘WE’LL BE TOGETHER”, het lome jazzy “ENGLISHMAN IN NEW YORK”, de ballad “FRAGILE” en de klassieker “THEY DANCE ALONE”. De overige 8 tracks zijn ook stuk voor stuk erg goed. Van de heerlijke swingende opener “THE LAZARUS HEART”, het rustige jazzy “BE STILL MY BEATING HEART”, het politiek geladen “HISTORY WILL TEACH US NOTHING”, het vrolijke met een folky ondertoon “STRAIGHT TO MY HEART”, de prachtige baspartijen in “ROCK STEADY”, het beklemmende zeer jazzy “SISTER MOON”, de prachtige Jimi Hendrix cover “LITTLE WING” en het klein gehouden slotakkoord “THE SECRET MARRIAGE”. Met een vaste band, zoals toetsenist Kenny Kirkland, drummer Manu Katché en saxofonist Branford Marsalis is er muzikaal ongelofelijk veel te genieten, want er wordt op hoog niveau gemusiceerd. Opvolger “THE SOUL CAGES” liet lang op wachten, Sting had last van een writersblock, maar ondanks dat was het ook weer genieten van dat album. Daarna is het wat mij betreft allemaal wel wat minder geworden, maar de kwaliteiten van de albums die in de jaren ’90 verschenen is nog steeds hoog. In 2007 kwam The Police nog een keer bij elkaar voor een zeer geslaagde reünie tour, maar nieuwe muziek zat er helaas niet meer in. Sting heeft zich met The Police, maar zeker solo een definitief plaatsje verworven in de geschiedenis van de popmuziek en daar heeft “…NOTHING LIKE THE SUN” voor een groot deel aan bijgedragen.

Volwassener dan zijn eerste, ook een prima album trouwens, klinkt frisser, nog steeds. In vergelijking met zijn 2 opvolgende albums toch net een andere stijl, minder poppy. Daarna heb ik zijn zoektocht nauwelijks meer gevolgd.

...Nothing Like the Sun van Sting, uitgebracht in 1987, staat als een van de meest opmerkelijke werken in zijn solo-carrière en is een album dat zelfs degenen die beweren geen fans te zijn, kan bekoren. Het is een rijk, gelaagd album dat zich moeiteloos beweegt tussen genres als pop, jazz, reggae, en zelfs invloeden van wereldmuziek, waardoor het een divers en intrigerend luisterervaring biedt.

Wat dit album zo aantrekkelijk maakt, is Stings vermogen om zijn muzikale virtuositeit te combineren met diepgaande, introspectieve teksten die reflecteren op liefde, verlies, politiek en persoonlijke transformatie. Zijn songwriting is zowel poëtisch als toegankelijk, wat hem onderscheidt als een meesterlijke verteller.

Englishman in New York is ongetwijfeld een hoogtepunt van het album, een nummer dat niet alleen uitblinkt door zijn catchy melodie en memorabele saxofoonriff, maar ook door de boeiende vertelling over het gevoel een buitenstaander te zijn in een nieuwe omgeving. Dit nummer, met zijn kenmerkende mix van jazz en pop, is een perfecte illustratie van het album's eclectische aanpak en Stings scherpzinnige observaties over identiteit en diversiteit.

Het album is ook noemenswaardig vanwege zijn muzikale arrangementen en productie. De samenwerking met gerenommeerde musici, waaronder Branford Marsalis op de saxofoon en de Braziliaanse percussionist Paulinho da Costa, draagt bij aan de rijke textuur en diepte van het geluid. De productie is zorgvuldig uitgevoerd, waarbij elk nummer zijn eigen sfeer en dynamiek heeft, wat bijdraagt aan een samenhangend maar gevarieerd album.

...Nothing Like the Sun is een album dat zich het best leent voor de avonduren, wanneer de dag tot rust komt en er ruimte is voor reflectie en ontspanning. Het is een album dat uitnodigt tot actief luisteren, waarbij elke track de luisteraar meeneemt op een unieke reis. Van de ingetogen melancholie van Fragile tot de opgewekte ritmes van We'll Be Together, biedt het album een emotionele en muzikale reikwijdte die zeldzaam is.

Zelfs voor diegenen die geen uitgesproken fans zijn van Sting, waaronder ik mijzelf schaar, biedt...Nothing Like the Suneen onmisbare luisterervaring. Het is een testament van zijn kunstenaarschap, een album dat zowel tijdloos als opmerkelijk fris aanvoelt, zelfs decennia na de release. Het is niet alleen een must-have vanwege zijn muzikale kwaliteit, maar ook als een stuk muziekgeschiedenis dat blijft resoneren en inspireren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl