Van Morrison - Hymns to the Silence (1991)

Een rare mix van religieuze spirituals, eigen composities over Zen-achtige onthechting, verongelijkt gebrom, nostalgisch gemijmer en oubollige jazz en blues. Een flink werkstuk van 95 minuten, maar dit bevat toch maar weinig dat ik niet al eens eerder (en beter) heb gehoord. Vernieuwing is niet altijd noodzakelijk, zeker niet bij een artiest van Morrisons kaliber (en insteek), maar ik hoor hier gewoon te weinig dat er echt uitspringt, en de twee epossen van 9-minuten-plus klinken bijna té vertrouwd (weer die twee akkoorden, weer dat zalvende Hammond-orgel) om echt te ontroeren. Ik weet niet of Morrison het in zich heeft om ooit een echt slechte plaat te maken, maar Hymns to the silence vind ik wel een behoorlijk middelmatige, hoezeer het volume en de ambitie ook een soort opus magnum suggereren.

voor mij duurt dit album ook niet te lang. liever een dubbelalbum met 90% "goede" muziek dan een enkel album met 50 of 70% "goede" muziek. 21 songs op dit album, waarvan 18 grotendeels bovengemiddeld goede songs van de man zelf, 2 traditionals "Just a Closer Walk with Thee" en "Be Thou My Vision" en de aloude Don Gibson klassieker "I Can't Stop Loving You".

de mix van r&b, blues, gospel, (Celtic) folk bevalt mij prima en is op veel van zijn albums uit de 70's en 80's te horen, hoewel de aanwezigheid of boventoon van die genres per album kunnen verschillen. je kunt het er in horen als je dat wil, maar persoonlijk hoor ik geen "reli-pop" op dit album, wel een aantal religieus of spiritueel getinte nummers. bij Van Morrison keren deze thema's regelmatig terug op zijn albums, maar meer in symbolische of wereld beschouwende zin.

van de r&b nummers steken "I'm Not Feeling it Anymore", "Some Peace of Mind" en het melodieuze, up-tempo "By His Grace" er bovenuit.

op "Why Must I Always Explain" horen we ook wat Celtic folk/soul klanken met een heerlijke accordeon van Neil Drinkwater en Steve Gregory op fluit, die sound met de accordeon horen we eveneens op "Village Idiot" versterkt met de prachtige accenten van "Cor anglais" (althobo) van Kate St. John.

de gospel klanken van "See Me Through" en "I Need Your Kind of Loving" bevallen mij eveneens zeer, zo
ook het spirituele door piano gedragen "Pagan Streams"

de mooiste tracks zijn wellicht het sferische, lange "Take Me Back", de titeltrack "Hymns to the Silence" en het verstilde, ingetogen "On Hyndford Street" waarop de man met een prachtige tekst terug blikt op zijn jeugd in Belfast ("On Hyndford Street, where you could feel the silence, at half past eleven on long summer nights, as the wireless played Radio Luxembourg"). de nostalgie en weemoed is zowel in tekst als muziek voelbaar op dit nummer. je ziet de jonge Van Morrison bij wijze van spreken door het oude Belfast van die tijd lopen.

niks mis mee als meningen verschillen, maar voor mij zeker geen oubollige muziek en geen nostalgisch gemijmer (de man memoreert gewoon aan herinneringen uit zijn vroege jeugd) of rare mix. ervaar dit sfeervolle album zelf als een coherent album met sterk songmateriaal en wellicht een klein aantal mindere tracks (3,5,6 en 12). geen meesterwerk, maar beslist 1 van zijn betere albums uit de 90's.
een album dat zich prima als een geheel laat beluisteren.