Lionel Richie - Back to Front (1992)

In de jaren waarin minstens vijftig procent van het succes van een liedje leek te worden bepaald door opgeföhnde haren, flitsende videoclips, overstuurde snaredrums, synthesizers en plastic imago's, vormde Lionel Richie voor mij een uitzondering temidden van alle hitparadetroep. Op de één of andere manier kon ik geen hekel aan hem hebben, en hoewel ik er in die jaren nooit ook maar over heb gepíékerd om iets van hem te kopen kan ik achteraf wel beredeneren waarom ik hem toen zo goed kon hebben: hij slaagde erin om succes te hebben met zelf geschreven nummers, uitgevoerd zonder al te veel synthetische poespas, zonder uiterlijk vertoon, zonder overdreven gilletjes of hijgjes, zonder een sound die al binnen een paar jaar op storende wijze gedateerd zou blijken te zijn, zonder sex-appeal, puur op ambachtelijke basis, met gewoon sterke en pakkende composities gezongen met een bijzonder prettige stem, en altijd smaakvol uitgevoerd. (Nou ja, bíjna altijd – laat ik die afschuwelijke sax op Do it to me, dat kinderkoor op Love oh love en, wel, het geheel van Endless love niet vergeten.) Deze compilatie is dan wel niet compleet (en dan te bedenken dat de Amerikaanse versie die Bryan Buss op de All Music-site onder ogen kreeg ook nog eens Dancing on the ceiling en Stuck on you miste!), maar vormt voor mij toch een uitstekende gelegenheid om nu maar eens toe te geven aan mijn sympathie voor deze innemende man die qua verkoop tot de allergrootsten behoort (Wikipedia schat dat hij ongeveer 90 miljoen platen heeft verkocht) maar die zich qua verschijning altijd aangenaam ingetogen heeft gepresenteerd.