Simple Minds - Néapolis (1998)

Dit is toch wel mijn favoriete simple minds plaat. Je moet hem wat vaker horen en het liefst hard. Er gebeurd veel op de achtergrond en mijn favoriete nummers zijn superman vs supersoul en killing Andy Warhol. Maar dit is wel een plaat die de gemiddelde simple minds fan waarschijnlijk niet zo goed vindt.

Samen met "Street fighting years"en "Real life", voor mij persoonlijk een beetje een teleurstelling. Dat het bij deze cd om de geluidseffecten draait is op zich wel goed, maar de nummers pakken niet echt. War babies, Superman v supersoul, Lighning en Killing Andy Warhol zijn nog wel o.k.

Néapolis!

nadat ik zwaar teleurgesteld was én af aan het haken met "Good News..." kwam Néapolis als een zege! Waw. Wat een sound! Samen met PETE WALSH die ook al NEW GOLD DREAM produceerde, een terugkeer naar de electronica...

goh, en dan zo'n song als SONG FOR THE TRIBES!!! Synths meets acoustics !!!

Ik vind deze plaat echt een teleurstelling! Met Derek Forbes (en New Gold Dream producer Peter Walsh) weer in de gelederen had ik meer verwacht.
Kun je zien dat oude wijn in nieuwe zakken niet altijd wat oplevert. Black&White 050505 doet het wat dat betreft beter.

Een tegenvaller van jewelste.
Zelfs de komst van (een geketende) 'Derek Forbes' kon dit album niet redden.
De ideeën zijn aardig,maar niet genoeg uitgewerkt met als gevolg 'liedjes' die kant noch wal raken.


Hoewel;
'Song For The Tribes' is een prima nummer,en ook 'War Babies' en 'Androgyny' kunnen ermee door.

De reden waarom ik afhaakte om mijzelf verder te verbinden aan een Simple Minds fanzine.

Lachwekkend achterhaalde 'elektronica' in combinatie met de slakkenzang van Kerr. Alleen 'War Babies' en 'Song For The Tribes' zijn nog van enige waarde.

Tjonge wat een drama dit album. Ik was eigenlijk al afgehaakt naar "Good news....", maar bij het horen van dit album in de winkel zakte mijn broek af. Ik ben een hele grote fan geweest, heb alles van hun verzameld, maar na dit album was ik beschaamd om te zeggen dat ik alles van hun heb gehad........

Dit album is voor mij een buitenbeentje van Simple Minds, want ik draai het niet zo vaak. Toch staan ook hier weer enkele interessante nummers op. Bovendien vind ik vind het juist leuk dat Simple Minds het experiment niet schuwen en niet altijd terug grijpen naar die oude vertrouwde sound. Met andere woorden... zij spelen niet altijd op "safe" wat de albums betreft, buiten het feit om of je het nu wel of niet goed vind. Ik schaam me er niet voor om (bijna) alles te verzamelen van een band, die ik goed vind....waarom zou ik? Alleen de zoveelste verzamelaar laat ik liggen. Die voegen immers niets meer toe!

Was ik even helemaal blij dat Forbes weer terug in de gelederen was en ook al helemaal benieuwd omdat de heren overal verkondigden dat ze weer helemaal terug naar de basis gingen voor de "oude" fans, krijgen we dit. Niet superslecht maar voor mij ligt dit toch meer dichter bij het latere werk dan bij het oudere werk. En daar wordt ik nog steeds niet vrolijk van. Wat is er toch in de vredesnaam verkeerd gegaan bij deze band. Of hadden de toetsenist en drummer zo'n grote invloed dat die verantwoordelijk waren voor de mooie nummers? Het enige wat hier een beetje terug gaat naar de oude glory days zijn de laatste 2 nummers Killing Andy Warhol en Androgyny, maar ook dat zijn slechts holle echo's. Gewoon weer eens een nummer in trend van Hunter & The Hunter, I Travel of Love Song zou fijn zijn...

...Tsja, met de leeftijd is de magie verdwenen vrees ik...want dat kenmerkte het oude werk natuurlijk wel....een en al magie. Bekijk voor de lol maar eens een oud Minds-optreden uit 1981, 82, 83 of 84 (om maar even in NGD termen te spreken ) en vergelijk dat met de optredens van de laatste jaren......geen greintje magie meer.

'k zag de band vorig weekend nog in London, alsook meermaals de afgelopen jaren,en ik kan dus echt niet met je akkoord gaan, los van hun releases die misschien soms van wisselende kwaliteit waren, en waar over te discussieren valt, LIVE staan ze er nog altijd.. en hoe ! Geen magie? Vind ik wél hoor !!

Verder merk ik, maar ik had dat ook wel min of meer verwacht, dat ik tot de kleine minderheid hoor die dit album weten te waarderen....

Maar dat is oke

Onze perceptie is in deze totaal verschillend.....maar dat kan natuurlijk.

Laat ik een vergelijking maken: stel je ontmoet "the love of your life": she makes your heart sing, she takes you to the max, great dialogues, you met your soulmate, it's a fabulous experience, a one-off.

Okay, so far so good; dan besluit je dat je haar dichtbij je wilt hebben, je trouwt haar ok (sommigen denken: "twijfelachtige beslissing") en om haar altijd in gedachten te hebben laat je een etalagepop naar haar modelleren en die zet je in je kantoor: "she's always on your mind".

En dan komt de dag, dat ze je inruilt voor een nieuw model, met diepere broekzakken en meer plastic. En dan, dan staat het die pop ineens voor 'da real thing' .

Welnu, da's ook gebeurd met de Simple Minds 85, 86,87,88,89,90 - wtf - i don't know; but somehow we lost the real thing for the doll/the model.

"Dream om white boys" - it just ain't there anymore; the magic 's gone and sadly missed. Alll that rests are sweet, great memories of the artists formerly known as the Simple Minds.

Haha, zo kun je het natuurlijk ook verwoorden.

(maar 'Black & White' was zo slecht nog niet)

Oh, ik vind dit ook wel een leuk plaatje hoor. Het geluid is wat kil en wat dat betreft neigt het wat meer naar de begintijd dan de vorige paar platen deden: 't is weer minder van het grote gebaar en zo.

Als mensen na die eerste indruk ook hopen dat het avontuur van het begin geheel geëvenaard wordt... nee, dan loopt het op een teleurstelling uit. Persoonlijk vind ik het toch zonde om een band die nog interessante muziek maakt, erop af te rekenen dat ze jaren na dato hun hoogtijniveau net niet meer halen. Sta ervoor open en ontdek: zo'n Song for the Tribes, Killing Andy Warhol, Androgyny... 't is allemaal zo gek nog niet.

Zoals al eens vaker gezegd: "'t geheel is meer dan de som der delen". En zo is het imo hier ook: muzikaal minder, interessant (I doubt it - I place my money elesewhere), visueel idem, en dan ook nog eens het irritante podiumgedrag. Tja, wat resteert dan.

Overigens de grootste schok kreeg ik (en een groot aantal mede-liefhebbers met mij) toen ik dit voorjaar een live optreden van The Only Ones aanschouwde bij Jools Holland; één woord: pathetic en mooie herinneringen werden verwoest. Om die reden ben ik afgelopen zomer ook niet naar het optreden in Tivoli van Echo and The Bunnymen gegaan.

War Babies en Song for the Tribes zijn nog de meest interessante nummers van dit overwegend inspiratieloze zeurderig album. Als Graffiti Soul tegen gaat vallen kunnen de heren achter de geraniums gaan zitten overpeizen hoe het zo heeft kunnen lopen. Dan komen er uitsluitend nog 50 plussers bij hun concerten uithuilen en waterfront meekreunen !!!

Ik begrijp niet zo goed waarom dit album zo hoog aangeschreven staat bij veel Simple Minds fans. Buiten de 1e 3 erg goede nummers en het nummer Lightning is er weinig echt goeds te bespeuren. De rest is inderdaad zoals lowriderluuk al zegt zeurderig.

Hoog aangeschreven bij VEEL Simple Minds fans?

Het tegenovergestelde is waar. Mensen die het slecht vinden zijn breder gezaaid dan zij die het goed vinden.


En verder ga ik uiteraard niet akkoord

Vind het album hélémaal niet zeurderig. Het enige wat ik er jammer aan vind is de productie die nogal "metalig" en schel overkomt...
Maar dat euvel is verholpen bij de Remaster uit 2002 waar je een volle sound krijgt....

c-moon, ik zag jou juist als DE spokesperson van de meerderheid van de Simple Minds fans, vandaar...
Ikzelf ben ook een hele erge Simple Minds liefhebber (heb vrijwel alle albums) maar kan me niet aan de aandacht onttrekken dat het merendeel van de songs op dit album ondermaats zijn. Ik tel zoals gezegd 4 écht goede nummers, en die tel ik ook op bijvoorbeeld 'Cry' .

Je dicht me teveel eer toe hoor

Ik noem mezelf liever een (soms héél) kritische fan, maar dat geldt voor alle bands & artiesten die ik goed vind.

En 'stem van een meerderheid' ben ik m.i. al hélémaal niet
die meerderheid vindt "Good News" redelijk tot goed tot zelfs heel goed: ik vind dat een afschuwelijke plaat. Alleen "Neon Lights" is erger ;-D



Cry is inderdaad nogal wisselvallig, maar op Néapolis vind ik eigenlijk alle nummers wel ok! Zelfs de single "Glitterball" die velen slecht vinden, vind ik dan weer top

Op de site waar de gebruiker de SM album top 5 kan invullen is de tussenstand Muziek >> Toplijsten en favorieten >> De Simple Minds Top 5 Albums te vinden.
Degene die het dichtst in de buurt zit van de tussenstand representeert de gemiddelde SM fan, de gelukkige is gebruiker Gaucho http://www.musicmeter.nl/user/28054.

Net niet helemaal top, toen Glitterball uitkwam wist ik het meteen : hier gaan ze (weer) niet mee scoren. War Babies en If I had wings zijn subliem. Qua tekst : there'll be no dictators anywhere if I could rule the world. Sorry Bono, deze kan je niet meer gebruiken. Heerlijke CD, verveeld nog steeds niet.

Echt een verademing was deze plaat, al wist ik ook wel dat het commercieel gezien een flop zou worden. Maar dat vond ik niet erg destijds.
Prachtige nummers, de zware bombast van Good News (?) is eruit.
Akoestisch begin, daarna Glitterball en War Babies, heerlijk. Forbes weer terug, Charlie speelt heerlijk.
Ook hun 12"/ CD singles hadden heerlijke remixes. Simple Minds werden destijds ook weer omarmd in de house/disco scene, het oude werk dan he. Great Cities, American, New Gold Dream etc.
Androgyny past daar ook in. Killing Andy Warhol heeft ook iets freakerigs.
Vind denk ik Lightning het minste.
Weet niet, hij viel destijds erg goed bij mij want daarvoor was ik na Real Life en vooral Good News de heren een beetje kwijt.

Geen onaardig album ,al is het voor mij wel 1 van hun minste.Opener Song For The Tribes heeftvdan lekkere nerveuze wat Simple Minds vaak zo kenmerkt.Glitterball is een draak van jewelste.Alles wat er op volgt is acceptabel ,met als uitschieter afsluiter Androgyny.De monotone hypnotiserende beat is op zich niet bijzonder,maar alle fratsen er om heen maken dit nummer een heerlijke trip.3 sterren.

Wie zin heeft om eens een ondergewaardeerd album te beluisteren, mag zich hieraan wagen.

bezig

edit: dat viel nog niet mee... beetje veel elektric poespas zeg maar maar voor op het eerste gehoor wel redelijk. Later nog eens. Beste nummers voorlopig 1,2 en 8

Deze ligt ergens verstoft in Huize Etta. Waarom ik hier nu beland is ook mij een raadsel. Opzoeken en afspelen is een optie. Een knagende optie zelfs.

Laat ik die oud-Griekse versie van Almere nogmaals een kans geven.

Is een minder slecht album dan de kritieken doen vermoeden. Maar het heeft wel degelijk een zeer wisselvallige kwaliteit, zo zijn er enorm ondermaatse nummers zoals "Lightning". Gelukkige enigszins gecompenseerd door sterke nummers, als bv. "War Babies".