Simple Minds - Cry (2002)

Niet het beste Simple Minds album maar wel weer 1 waar ze op de weg terug zijn. Het klinkt allemaal fris en modern toch hebben sommige nummers een beperkte houdbaarheid.

Erg goede comeback, muzikaal gezien dan.
Helaas door slechte promotie van het platen-label destijds een regelrechte flop geworden( zou me niet eens verbazen het slechtst verkochte Simple Minds album ooit).
Toch zijn de nummers weer krachtig, en metname de eerste 6 nummers zijn weer erg sterk.
Hopelijk dat de opvolger weer eens een echte mega knaller word.

Ik sluit me graag bij de vorige twee 'sprekers' aan!

Een zeer verdienstelijke poging (al reken ik dan maar The Floating World niet mee want dat is eigenlijk 100% Vince Clarke en niet SM)

ONE STEP CLOSER !!!
SPACEFACE!!!
NEW SUNSHINE MORNING!!!
CRY!!!
LAZELY LATELY!

de nr's die in het vorige bericht genoemd worden dragen ook mijn voorkeur weg

'One Step Closer' is een prachtplaat....maar verder...nee, één van de dieptepunten van het jaar 2002.

Maar wel: de concerten omtrent dit album waren legendarisch, waarbij de Schotten een bloemlezing gaven uit hun hele carrière.

Ik ben het helemaal eens dat het nummer 'One step closer' het beste nummer is op "Cry", maar voor de rest ben ik het volstrekt oneens.
Dat de 2e helft van het album iets minder sterk is dat vind ik dan wel, maar metname de eerste 6 nummers zijn ijzersterk.
Na een slappe periode lieten de Simple Minds hier zien hun draai weer gevonden te hebben, met erg sprekende nummers die ze in jaren niet meer gemaakt hadden.
Dat ze daarna niet meer in kracht ingeboet hebben dat hebben ze wel bewezen met de opvolger "Black&White 050505" die nog een stuk beter is. Sterer nog, die ik tot één van hun betere albums vind behoren.
Ik ben blij dat er in 2007 weer een opvolger komt,...ik ben benieuwd of ze dit niveau vol kunnen blijven houden,....ik hoop van wel.

Het nummer Disconnected doet mij denken aan Robbie Williams op de een of andere manier.
Vooral het begin,heeft iemand anders dat ook?

Simple Minds vergelijken met die onnozelaar is wel grof. Dat is hetzelfde als Herman van Veen vergelijken met Borsato of Suzanne Vega met Laura Lynn.

Ik bedoel alleen het nummer,rustig maar.

Dit zag ik een paar jaar geleden in de bibliotheek liggen en ik dacht: "goh, laat ik hem eens proberen". Thuis een paar gedraaid en was niet teleurgesteld. Daarna er MP3's van gemaakt en het hele album op mijn MP3-speler overgezet. Talloze malen heb ik het album vervolgens in mijn lange treinritten beluisterd. Iedere keer vond ik beter worden.
Tenslotte heb ik het album op CD gekocht.

Nee, het is geen "huilen" voor mij, dit album. Integendeel, wat een geweldig album, het scoort nog hoger dan "Sparkle in the Rain", maar die vergelijking mag ik niet maken, het is totaal andere muziek.

Het titelnummer geeft de sfeer al aan.
Cry = huilen geblazen, nou vooruit snikken dan.
Het is net als Marco Borsato zingt "Ik ben binnen" -- financieel dan, is cry ook auto-biografisch bedoeld, ze weten en kunnen het niet meer, dan ga je huilen en maak je er een liedje over.

Er komt weer een nieuw album aan van de heren, het zal wel in de lijn der verwachting liggen zoals de SM zich ontwikkeld hebben
dat het op black and white zal gaan lijken, hopelijk met een tint van NGD en SAF erin verwerkt. Dat zou super kunnnen worden.
Nog eeeeven afwachten !!!!!

Na de grootste telleurstelling van SM ooit (Neon Lights), kwamen ze met dit aanzetten.
Ik had het even helemaal gehad met SM, maar gelukkig hebben ze mij weer enthousiast gemaakt met B&W050505 en Graffiti Soul.

Vandaag weer eens gedraaid en heb er een half puntje bij gedaan. De laatste 3 nummers zijn niet mijn ding, maar de rest is erg goed. Sugar is mijn favoriet.

Een hele verbetering t.o.v. Neon Lights, maar het is nog geen goed album. De sound is wat glad en vrij log en lang niet alle songs weten te overtuigen, met name de laatste vijf. Cry is wel sterk en dat kan ik ook zeggen van One Step Closer en Sugar. Toch is dit het begin van de weg terug omhoog, opvolger B&W050505 is nog een stuk beter en Graffiti Soul zelfs prima.

Met de beste wil van de wereld kun je hier één of twee redelijke tracks aanwijzgen, maar voor de rest is het niet best hoor. Terwijl ik toch een verstokte Simple Minds fan ben...

Vind dit best een goed album, beetje poppy en vrij licht, maar vooral de eerste helft is goed te pruimen. Dat heb ik overigens wel vaker bij Simple Minds albums, dat ik de tweede helft iets minder vind (Empires and Dance, Sparkle in the Rain, Once Upon a Time bijv..). Dit album haalt het nog niet bij Black & White en Graffiti Soul, maar is zeker al weer een stap in de goede richting.

Net weer eens beluisterd, maar ik snap eigenlijk niet echt dat deze plaat tot een hoger (hoewel ook niet echt denderend) gemiddelde komt dan bijvoorbeeld Néapolis. Wellicht was het de opluchting na Neon Lights...

Dit kabbelt toch vooral verder in de traditie van Néapolis en eigenlijk ook al Good News from the Next World en Real Life. Het titelnummer, tevens eerste single, voorspelde eigenlijk meteen al niet veel goeds: een nietszeggend liedje met vreselijk log drumwerk en een productie, tja, zo klonken ze op dit moment nou eenmaal. Hierna kan het eigenlijk enkel beter worden en dat doet het tot op zekere hoogte ook. Toch duiken er iets te veel bijna-r&b-nummers op en dat is nou niet echt de forte van Jim Kerr en co. Eigenlijk is Spaceface het enige echt goede nummer.

Néapolis had nog de suggestie van een zoektocht, van spanning; hier is urgentietechnisch het nulpunt bereikt.

Helemaal niet zo'n slecht album. One Step Closer, Sleeping Girl en Face in the Sun zijn gewoonweg lekkere nummers.

De weg naar boven werd weer een beetje ingezet met dit album.Het is nog geen topper ,maar het klinkt weer ergens naar.Wel redelijk rustig allemaal.Niks mis mee ,maar het album gaat een beetje ten onder door gebrek aan pit.Had de twee mindere broeders eraf gelaten (Cry en Lazy Lately) en je had een iets meer gebalanceerder album gehad.3 sterren.

Ik heb ergens eens gelezen dat de meeste nummers eigenlijk bedoeld waren voor een soloproject van Jim Kerr. Hij was wat aan het schrijven in Sicilië (waar hij dacht ik woont) en ontmoette enkele gasten die fan waren van zijn muziek. Zij konden hem weer enthousiasmeren en toen kwamen veel nummers snel (sommigen samen met hun). Omdat de sound toch wel richting Simple Minds ging heeft Jim Charlie erbij gehaald om het album af te ronden onder de Simple Minds vlag.

Voor mij ook een goede stap voorwaarts na Neapolis en Neon Lights en de nieuw hervonden spirit werd bekrachtigd met de geweldige opvolger (ik bedoel dan Black&White).

Na een hele muzikale SM verdiepingstocht bij dit album uitgekomen, ik wil heel graag wat positiefs schrijven maar dat gaat bij dit album ook lastig worden omdat het een beetje Vleesch nog Visch is. Zoals een slap bakje koffie waarbij je denkt zal ik 'm zo opdrinken, weggooien of er een Latte Machiato van maken? Dat blijft het hele album wat overheersen. Het is niet meer zo slecht als Once Upon a Tim of Streetfighting Years maar het mist gewoon wat spicy pepper. Ik vond overigens het (latere) solo album van Jim Kerr een leuke en prima verrassing en was wat verrast dat hij daar wel op een prima manier wat andere wegen bewandelde. Dat was met hulp van Mel Gaynor dus waar gaat het dan toch mis bij de Simple Minds? Op de live 5x5 plaat speelt Burchill weer de sterren van de hemel. Het blijft een apart geval die muzikale carrière van onze Minds.

Och, ik heb hier leuke herinneringen aan. Zag ze in deze periode live, maar het werd pas echt genieten nadat ze van het ingezakte repertoire van Cry overschakelde naar de daadwerkelijke klassiekers.

Als Simple Minds fan van het eerste uur moest ik eerst niets hebben van hun werk na de eighties maar ik ben na de aanschaf van Cry, Black and White en Graffiti soul van mening veranderd.
Zijn toch fijne platen.
Het zo afgekraakte "Cry" vind ik een goede poging om muzikaal gezien andere wegen in te slaan. Nu na tig luisterbeurten een dikke 4.