Simple Minds - Cry (2002)

Vind dit best een goed album, beetje poppy en vrij licht, maar vooral de eerste helft is goed te pruimen. Dat heb ik overigens wel vaker bij Simple Minds albums, dat ik de tweede helft iets minder vind (Empires and Dance, Sparkle in the Rain, Once Upon a Time bijv..). Dit album haalt het nog niet bij Black & White en Graffiti Soul, maar is zeker al weer een stap in de goede richting.

Net weer eens beluisterd, maar ik snap eigenlijk niet echt dat deze plaat tot een hoger (hoewel ook niet echt denderend) gemiddelde komt dan bijvoorbeeld Néapolis. Wellicht was het de opluchting na Neon Lights...

Dit kabbelt toch vooral verder in de traditie van Néapolis en eigenlijk ook al Good News from the Next World en Real Life. Het titelnummer, tevens eerste single, voorspelde eigenlijk meteen al niet veel goeds: een nietszeggend liedje met vreselijk log drumwerk en een productie, tja, zo klonken ze op dit moment nou eenmaal. Hierna kan het eigenlijk enkel beter worden en dat doet het tot op zekere hoogte ook. Toch duiken er iets te veel bijna-r&b-nummers op en dat is nou niet echt de forte van Jim Kerr en co. Eigenlijk is Spaceface het enige echt goede nummer.

Néapolis had nog de suggestie van een zoektocht, van spanning; hier is urgentietechnisch het nulpunt bereikt.

Na een hele muzikale SM verdiepingstocht bij dit album uitgekomen, ik wil heel graag wat positiefs schrijven maar dat gaat bij dit album ook lastig worden omdat het een beetje Vleesch nog Visch is. Zoals een slap bakje koffie waarbij je denkt zal ik 'm zo opdrinken, weggooien of er een Latte Machiato van maken? Dat blijft het hele album wat overheersen. Het is niet meer zo slecht als Once Upon a Tim of Streetfighting Years maar het mist gewoon wat spicy pepper. Ik vond overigens het (latere) solo album van Jim Kerr een leuke en prima verrassing en was wat verrast dat hij daar wel op een prima manier wat andere wegen bewandelde. Dat was met hulp van Mel Gaynor dus waar gaat het dan toch mis bij de Simple Minds? Op de live 5x5 plaat speelt Burchill weer de sterren van de hemel. Het blijft een apart geval die muzikale carrière van onze Minds.

Als Simple Minds fan van het eerste uur moest ik eerst niets hebben van hun werk na de eighties maar ik ben na de aanschaf van Cry, Black and White en Graffiti soul van mening veranderd.
Zijn toch fijne platen.
Het zo afgekraakte "Cry" vind ik een goede poging om muzikaal gezien andere wegen in te slaan. Nu na tig luisterbeurten een dikke 4.