The Pale Fountains - Pacific Street (1984)

Wat een prachtig debuut van The Pale Fountains. Gepassioneerde jangle pop met een zekere weelderigheid gebracht – zoals ik het album Forever Changes van Love ook ervaar. Het voelt als een duidelijke flirt naar de 60’s. Op menig nummer kleuren trompet, cello, fluit en diverse strijkers de composities prachtig in. De zang van Michael Head is warm, optimistisch en iets speels. Ik luister er graag naar.

Het album opent met “Reach”, start rustig met trommel en barst open met fijn gitaarspel om te eindigen met een mooi samenspel van blazers. “Something on My Mind” had prima een hit kunnen zijn. Zomers, klein beetje eigenzinnig, maar ook toegankelijk. De fluit hoor je bijvoorbeeld terug in het tweede gedeelte van de heerlijke lichtvoetige zomerse track “Southbound Excursion”. Ach, inmiddels moet je het wel door hebben. Deze hele plaat staat vol met songs met opbouwende melodieën, vol van optimisme en een ontspannen sfeer. Naast de hierboven benoemde 3 tracks, wil ik er graag nog 2 positief benoemen: “Beyond Friday’s Field” en wellicht wel de allerbeste (helaas wel een bonustrack) “Thank You”.

“Unless” is voor mij het minste nummer van deze plaat. Het kabbelt iets te lang door en weet me daardoor niet te raken. Of wellicht raakt het me niet en kabbelt het daardoor te lang door. Het andere mindere nummer vind ik “Natural”. Dat nummer is ook enigszins een dissonant op deze plaat. Duidelijk meer rock. Op zich een prima nummer, maar het past naar mijn idee niet helemaal op deze plaat.

De productie van deze plaat ligt mij wel en is gedaan door Howard Gray. Gray heeft een jaar later een belangrijke bijdrage geleverd in de productie van “The Head on the Door” van “The Cure”, waar hij 3 nummers voor heeft geproduceerd, waaronder het geweldige “A Night Like This”.