Simple Minds - Real Life (1991)

Op een paar goede nummers na, zoals Real life, See the lights, Let there be love, Stand by love, Ghostrider, en Rivers of ice, een zeer slap album (nummers klinken wel weer verfrissender dan "Street fighting years"). Travelling man is een ware kopie van Waterfront, en nummers als Woman, African skies, en When two worlds collide zijn tenenkrommend. En dan de album cover, vreselijk gewoon.

HELEMAAL AKKOORD.. behalve dat ik Stand By Love & Ghostrider zelfs ronduit slecht vind!


Akkoord incasu Travelling Man, Woman & African Skies. When two worlds collide is eigenlijk "Real Life II" he.. en wat vind je van "Let The Children Speak"... Arrgh. Zoo melig! ALHOEWEL, MUSICAAL: dit is.. luister goed: THEME FOR GREAT CITIES!


hmja.. maar... er waren twee versie he. En de orginele blauwe hoes, vond ik zéér goed...

image

en er was nog een versie:

image

Voor mij een album met gemengd gevoelens, inderdaad enezijds juweeltjes, en anderzijds echt slechte dingen:

Dus: +++++
REAL LIFE
LET THERE BE LOVE
BANGING ON THE DOOR
RIVERS OF ICE
SEE THE LIGHTS
WHEN TWO WORLDS COLLIDE


en: -----------
WOMAN
AFRICAN SKIES
LET THE CHILDREN SPEAK
GHOSTRIDER ESP
TRAVELLING MAN
STAND BY LOVE

afijn, volgens mij he

Ik heb zelf de cd met de originele hoes (blauwe hoes) thuis liggen, en die is inderdaad stukken beter dan de hoes die hier gepresenteerd word.

Soundwave, heb net even je profiel bekeken, ennerh.. kennen we mekaar niet van "simple minds land"?

Dat moet haast wel.

image

Voor mij een album met gemengd gevoelens, inderdaad enezijds juweeltjes, en anderzijds echt slechte dingen:

Dus: +++++
REAL LIFE
LET THERE BE LOVE
BANGING ON THE DOOR
RIVERS OF ICE
SEE THE LIGHTS
WHEN TWO WORLDS COLLIDE


en: -----------
WOMAN
AFRICAN SKIES
LET THE CHILDREN SPEAK
GHOSTRIDER ESP
TRAVELLING MAN
STAND BY LOVE

afijn, volgens mij he [/quote]


Helemaal eens met deze analyse. Een album met twee gezichten. 5 sterren voor de goede nummers en 1 voor de toch echt slechte nummers. Gemiddeld ( u raadt t al) 3 sterren

Even wat tegen de negatieve berichten in: deze plaat is weer veel popgeoriënteerder dan zijn voorganger. Veel nummers moeten het meer van de productie en de instrumentale details hebben dan van hun intrinsieke zeggingskracht. Dat is op dit album geen probleem, maar het maakt het wel net iets minder overtuigend dan een aantal voorgangers. De kleurrijke bombast van het titelnummer trekt meteen de aandacht, waarna de uitstekende hits See the lights en Let there be love volgen. De rest van het album is degelijk, maar kent geen echte uitschieters. 3½*

Het eerste Simple Minds album waarvan ik bewust de release meemaakte.
Tevens een tegenvaller van groots formaat;
Het titelnummer,'See The Lights' en 'Rivers Of Ice' zijn sterke songs,maar de rest van het album heeft een bedenkelijk niveau,met als dieptepunten 'Stand By Love' en met name het schandalige 'Let The Children Speak' (een ware verminking van 'Theme For Great Cities')

?? die mag je toch even uitleggen...

Het lijkt me toch duidelijk dat dit nummer een 'vernieuwde vokale versie' van 'Theme For Great Cities' is,luister alleen al naar het intro.

'Kerr' liep daar zelfs destijds in enkele interviews mee te dwepen.

Oke, dat laatste wist ik niet... maar nog steeds vind ik het weinig vergelijkbaar, op een klein beetje melodieuze overlap na... en aangezien melodie nooit SiMi's meest onderscheidende aspect was...

Belachelijk slechte Simple Minds plaat, die ik notabene op de ochtend vd release kocht.

Het titelnummer is fraai, net als 'Rivers of Ice'. 'Let There Be Love vind ik mooier in de single uitvoering.

'Let The Children Speak' is idd een 'vokale verkrachting' van 'Theme For Great Cities'.

Terwijl de Minds veilig bleven hangen in de mainstreampop vd jaren 80, bracht u2 eind dat jaar het baanbrekende 'The Fly' uit.

Ik heb dit album nooit zo kunnen plaatsen; was niet slecht, maar heb er niet zo vaak naar kunnen luisteren.

Ik heb de blauwe hoes... Ik moet deze plaat nodig weer eens luisteren... dat is jaaaaren geleden. Voor mij een ENORME teleurstelling na het in mijn ogen magistrale "Street Fighting Years" (al zullen de meningen ook daar wel over uiteenlopen).

"Real Life" en "Let There Be Love" zijn in ieder geval topnummers, dat weet ik nog wel... En "Travelling Man" is een muzikale misdaad, ook dat staat me nog bij.

Ik kom hier nog op terug...

Wat mensen altijd zo tegen Ghostrider en Travelling Man hebben is me nooit echt duidelijk geweest. Het is juist typische Simple minds-bombast en in die zin grijpt het méér op bijvoorbeeld Sparkle in the rain terug dan de meeste andere nummers op deze plaat.

Maar goed, ik had hem op 3½* staan. 3* is eigenlijk ook wel genoeg.

Ik vind de intro van Let There Be Love echt zo geweldig goed! Een van mijn favoriete Minds-nummers

Tja..ik vind dit beide idd zwakke nummers. Traveling Man is in mijn optiek een ernstige vorm van zelfplagiaat (Waterfront) en Ghostrider voor SM doen, te gewoon. Beide nummers passen mijn inziens ook niet helemaal bij de rest van het album dat, zoals eerder gemeld, imo zeer onevenwichtig is. Prachtige dingen afgewisseld met matige dingen.

Ik denk dat Achtung Baby toch wel de nekslag was voor de overlevingskansen van deze band.

Valt mij trouwens op dat Marco Borsato's Binnen exact lijkt op Let There Be Love.
Iemand anders dit opgevallen?

Tja, Marco deed ook al een Nederlandstalige cover van 'You don't have to go home tonight' van meidengroepje The Triplets.
Zingt Jim Kerr in 'Let there be love' 'Let there be love, koeien'?

Ik heb altijd sympathie gehouden voor de hondstrouwe Kerr en Burchill, die misschien wel tegen beter weten in nog altijd actief zijn in de marge. Ik had ze hetzelfde succes als U2 gegund, maar het heeft niet zo mogen zijn. De kwaliteit van hun werk in de laatste decennia is ook te ver onder de maat om een dergelijk succes te rechtvaardigen. Dit was hun eerste release na het vertrek van de begenadigde keyboard speler Michael McNeil en dat is meteen goed te merken. Real Life is een vakkundig en geroutineerd geproduceerde plaat, maar de nummers zijn te kleurloos en te steriel om echt indruk te maken. Echt slecht wordt het nergens, maar het ontbreekt te veel aan passie en bezieling. De schrale krenten in de pap zijn wat mij betreft het bombastische titelnummer Real Life, dat niet had misstaan op het door mij hogelijk gewaardeerde Street Fighting Years en de hartverwarmende single Let There Be Love. De rest ben ik vergeten zodra de plaat is afgelopen. 3***

één van de zwakste van simple minds , nee dit was een katastrofe voor me , heb ze dan niet meer gevolgd , want dit album had in feite niks met de echte simple minds meer vandoen , inderdaad edwin , steriel en geen passie , de nagel op de kop .

Niet hun beste album, maar beter dan het geneuzel waarmee de heren na dit album kwamen. Vind het album wel een aparte sfeer uitdragen. Nooit spijt gehad van de aankoop.

Vanaf hier ging het definitief mis met Simple Minds. "See the Lights", "Let There Be Love" en in mindere mate "Rivers of Ice" zijn wel degelijke songs maar de meeste andere klinken vlak, steriel en weinig geïnspireerd, ik krijg soms de indruk dat ik het al eerder heb gehoord van hen ("Travelling Man" bv. is een mindere kopie van "Waterfront"). Ik mis hier de passie en het heilige vuur van voordien.

Inderdaad, hierna was het echt afgelopen, helaas.
De 1e 3 nummers en When 2 Worlds Collide zijn solide, de overige nummers doen m'n Minds-hart bloeden.

Wat ik zeer knullig vind is dat op de hoes African Skies en Let the Children Speak als resp. liedje 6 en 7 wordt aangekondigd en deze liedjes op de cd precies andersom worden gespeeld !!

Wisselvallig album.
Een paar goeie nummers: Real LIfe, See the LIghts, Let there be love, een fantastisch nummer "Banging on the Door" en de rest...... matig tot slecht, (Traveling man, een slap aftrekseltje van "Waterfront" Het is dat "Banging on the Door" erop staat, anders had hij van mij een lager cijfer gehad. Jammer, hier heeft Simple Minds de "slag" met.... daar zijn ze weer... U2 verloren....

Ik heb nooit spijt van de aankoop van deze cd gehad, wel kan ik achteraf concluderen dat niet een bijster sterk album is.
In 1991 heb ik de cd veel gedraaid en sloeg dan inderdaad 'Traveling man' en 'Let the childeren speak' vaak over.
Het album begint sterk met de eerst 3 tracks (waarvan 'Let there be love' nog steeds mijn favoriet is) maar ook When 2 worlds collide ik waarderen!

De slag verloren, so be it. Iedere keer wanneer ik See The Lights hoor geniet ik voor de volle 100 %. Zalig nummer, goede clip.
Samen met Let There Be.........., Woman, Banging..........en Real Life pareltjes voor je oren. Helaas ook wat mindere nummers, het zij zo.

Dit is hun zwakste album ... en toch houd ik ervan.

Waarom hun zwakste? Het was '91 en er deed zich een raar fenomeen voor: voor de allereerste keer had ik de indruk naar een U2-album te luisteren, want voor de allereerste keer moest ik tot mijn ontsteltenis vaststellen dat de Minds een album afleverden waarvan slechts de helft de moeite waard was en de rest opvullers waren om aan een normale speelduur te komen. Bij U2 had ik het nooit anders geweten en ook juist nu slaagde U2 er in met Achtung Baby voor het eerst een Mindsalbum af te leveren, namelijk top van begin tot einde. Wat een ironie en speling van het lot! De U2-overwinning werd visueel sterk getemperd door de arrogantie die de outfits en clips uitstraalden (Bono wilde de lederen messias met zonnebril worden, The Edge werd kouwelijk - of kalend?- en droeg vanaf nu een mutske dat nooit, nooit meer zou afgaan). De eenvoud van de Minds bood een troost, wel wat mager, want op muzikaal vlak - en daarover gaat het - waren ze afgetroefd. En er waren dieptepunten: Ghostrider, Travelling Man, Let The Children Speak, Rivers of Ice (Minds en ballads = geen geslaagd huwelijk). Hun irritantste nummer ooit staat hier ook op: Stand By Love. Ik haat dat nummer, vooral omdat het dan nog een single was. Qua tekst het niveau van TMF en Jim-brol (Jim Kerr op Jim, bloedend hart nu), muzikaal hun niveau onwaardig. En die clip deed echt pijn: twee trutten, van wie de borsten bijna uit hun topje floepen, staan op de achtergrond te kwelen. Wat was er toch aan de hand? Simple Minds hadden nooit halfnaakte vrouwen in hun clips gebruikt (Promised You A Miracle & Glittering Prize, ok, maar dat blondje was stijlvol) en nu stonden hier twee schepsels zoals je ze overvloedig ziet op TMF en co. Waar was McNeil toch gebleven?

Maar toch ook lichtpuntjes: de kracht van Real Life, de schoonheid en het sublieme gitaarspel van See The Lights, de opgewekte sfeer van Let There Be Love, de passie van Banging On The Door en de mysterieuze sfeer van When Two Worlds Collide. Maar toch ook wat kritiek bij enkele van deze nummers: die schreeuwende wijven (sorry voor woord, maar past hier) op einde van Real Life, het hitparadegehalte van Let There Be Love (toch wel goedkoop titeltje, Charlies gitaar is hier het allerbeste) en de beetje stroperigheid van Banging On The Door. See The Lights is het absolute prijsbeestje hier, zonder twijfel.

Conclusie: ik kan echt van het album genieten, maar tegelijk doet het een beetje pijn, want hoe je het ook draait of keert, het is hen onwaardig.

Niet het sterkste album van de Simple Minds, de inbreng van Michael McNeil wordt wel gemist, maar ondanks dat staan er toch een paar ijzersterke songs op. De opener real life is er een, maar de nr 2 see the lights en de nr 3 let there be love zijn twee regelrechte parels op dit album. See the lights vind ik een van hun beste platen die ze ooit gemaakt hebben. De overige nummers maken wat minder indruk behalve travelling man, het mag dan eigenlijk plagiaat zijn van waterfront, maar het blijft een heerlijk nummer.