Simple Minds - Real Life (1991)

Ik heb altijd sympathie gehouden voor de hondstrouwe Kerr en Burchill, die misschien wel tegen beter weten in nog altijd actief zijn in de marge. Ik had ze hetzelfde succes als U2 gegund, maar het heeft niet zo mogen zijn. De kwaliteit van hun werk in de laatste decennia is ook te ver onder de maat om een dergelijk succes te rechtvaardigen. Dit was hun eerste release na het vertrek van de begenadigde keyboard speler Michael McNeil en dat is meteen goed te merken. Real Life is een vakkundig en geroutineerd geproduceerde plaat, maar de nummers zijn te kleurloos en te steriel om echt indruk te maken. Echt slecht wordt het nergens, maar het ontbreekt te veel aan passie en bezieling. De schrale krenten in de pap zijn wat mij betreft het bombastische titelnummer Real Life, dat niet had misstaan op het door mij hogelijk gewaardeerde Street Fighting Years en de hartverwarmende single Let There Be Love. De rest ben ik vergeten zodra de plaat is afgelopen. 3***

Vroeger vond ik dit een prima plaat, maar naarmate ik de begintijd (meer) leerde kennen, kelderde de waardering voor deze (enkele andere latere albums hebben er minder onder geleden). Ik kan me in deric ravens analyse wel een beetje vinden, al heb ik de plaat indertijd genoeg gedraaid om alle nummers wel 'hangend' te hebben.

De eerste twee nummers maken de productionele belofte waar, voor de rest zijn er wel wat aardige details, maar die zitten dan in net wat te magere nummers ingebed. Het reprise-effect van When Two Worlds Collide werkte vroeger al niet en nu nog steeds niet...

Het grote gebaar is nog steeds aanwezig, maar de boodschap is definitief verdwenen.
Had ik bij de vorige albums nog steeds de indruk dat het ergens over ging, hier is dat gevoel helemaal weg.
Tussen Street Fighting Years en Real Life zat een scheiding met Chrissie Hynde.
Vaak levert juist zo’n privé crisis genoeg goed materiaal op, om over te schrijven.
Veel liefdesliedjes hier aanwezig, maar ik heb regelmatig het gevoel dat Kerr als verdoofde buitenstaander de situaties schetst.
Het lijkt niet over hemzelf te gaan, ik mis de emotie.
Gladde nummers.
Real Life is de Sky Radio plaat van Simple Minds.
Prima te programmeren tussen Wet Wet Wet, Spandau Ballet en Johnny Hates Jazz.

Of ik dan toch nog een leuke anekdote weet te vermelden?
Ja, Real Life kocht ik in Fame in Amsterdam.
De eerste keer dat ik deze gigantische platenzaak bezocht.
Maar ook had ik zelfs daarvan meer verwacht, dus sluit deze gebeurtenis wel weer aan bij mijn conclusie over dit album.
En de cd zelf heeft een opdruk, welke veel weg heeft van het TROS teken, en daarmee sluit ik af; muziek voor de grootste familie van Nederland.

Vind het album eigenlijk beter dan zijn voorganger. Het album mist het "grote gebaar", dat als een Zwaard van Damocles boven dat album hing. Daar ben ik nooit zo'n fan van geweest. Dit album is veel meer down to earth, hetgeen mij wel bevalt. Redelijk tot goede nummers, nergens een echte misser in mijn oren. Het kan natuurlijk Sparkle .....niet evenaren, maar het is een genietbaar album.

Na de twee tenenkrommend slechte voorgangers gloorde er voor mij weer een klein lichtpuntje bij het uitkomen van dit album. Het staat in geen verhouding met hun oude werk maar is beter dan de twee voorgangers. Ik vind dit wat volwassener klinken dan de goedkope commerciële meuk hiervoor. Er staan wel een paar lekkere nummers op en ik vind het op de een of andere manier wel een sympathiek album. Kerr zing tenminste ook weer goed, de man heeft ook een prima stem, maar moet een beetje met de voeten op de grond blijven staan. Foute uitglijders zijn Stand By Me en Ghostrider daar gaan bij mij alle nekharen weer van overeind staan. Gelukkig hebben de prima nummers de overhand, er zit in het geheel ook wat meer rust in en het is ook niet zo bombastisch allemaal. Wel wat een hoog Peter Gabriel gehalte maar dat is alleen maar positief.