Amorphis - The Karelian Isthmus (1992)

Op dit album is de band nog erg death metal georienteerd. Dus totaal anders dan het recentere werk. Prima album met een redelijke productie. Zeker de moeite waard om aan te schaffen.

Zeker één van mijn favorieten, echt een aanrader.

Laatst nog eens opgezet, ik heb hem niet eens afgeluisterd, een erg saaie plaat die mede door de heel vlakke productie weinig weet te boeien. Ik heb hier ooit dire sterren voor gegeven maar dat is bij nader inzien wel wat aan de hoge kant.

Dit eerste volwaardige album van Amorphis is niet slecht, maar door een gebrek aan variatie is het songmateriaal wel aan de saaie kant. Alle songs lijken erg op elkaar en er zit geen positieve uitschieter tussen. Her en der duiken leuke details op, maar de eentonige brulzang en de rauwe produktie zorgen nu niet bepaald voor een enerverende luisterervaring. De death metal zou hierna snel plaats maken voor een subtieler en vooral interessanter geluid. Gelukkig maar.

Goed debuutalbum, kan er nog steeds goed naar luisteren; staat wel duidelijk in de schaduw van de meesterlijke opvolger "Tales from the 1000 Lakes"

Amorphis' beste wat mij betreft. Bevat een goed gevoel voor melodie en sfeer en is tegelijkertijd nog niet zo braafjes als de latere albums.

De eersteling van Amorphis is geen slechte plaat, maar in mijn optiek wel de minste plaat uit de catalogus van de band tot op heden. Het deathmetalgeluid, dat ondanks de zagende HM-2-gitaren vooral aan de death metal uit het Verenigd Koninkrijk uit die tijd doet denken, is nog erg eendimensionaal. Toch staan er heel aardige nummers op zoals The Gathering en Black Embrace, waar erg vette riffs voorbij komen. Op basis van dit album valt echter niet te vermoeden dat deze band in de jaren na dit album enkele klassiekers zou uitbrengen.

Score: 70/100

Ik moet hier een beetje voor in de stemming zijn denk ik, ik had hier ooit twee ster voor staan, nou is dat wel wat overdreven maar echt een wereldplaat vind ik het ook niet. Maar ook als ik in de stemming ben vind ik het geen memorabel album. Voor mij persoonlijk is Amorphis met een valse start begonnen, wat ze gelukkig met de opvolger ruimschoots goedmaakte.

Sympathiek debuut dat vooral nog wat tegen wordt gehouden door het feit dat de grunts wat aan de saaie kant zijn en de zwierige gitaar melodieën van de latere platen hier echt nog missen. Wat The Karelian Isthmus wel heeft is een berg sfeer en composities die toch spannender zijn dan het gros van de oldschool death metal die er aan het begin van de jaren '90 te vinden was. Er zit een flinke portie Paradise Lost in, maar dan met wat meer Finse mystiek. Al met al echt wel een leuk album, maar net niet spannend genoeg om heel vaak te draaien.

Beetje een nostalgisch plaatje dat me terugvoert naar concertavonden met 3, 4 of vijf bands waarbij er vaak zo'n ietwat brakke (doom)deathmetalbandje was. Soms wel meerdere. Amorphis was er ten tijde van het debuut ook zo eentje dus. Hoewel dit album weinig bijzonder klinkt, is het ook niet heel slecht ofzo. Typische dertien-in-een-dozijn doom/death. Geen heel best begin van Amorphis al hoor je op sommige passages het talent wel. Wel fijn dat dit een band is dat haar kruit niet direct verschoten heeft.