Slick Rick - The Great Adventures of Slick Rick (1988)

Ik ga toch maar naar een 3,5. Er staan natuurlijk geweldige tracks op. De eerste 4 tracks en Mona Lisa zijn legendarisch. Maar dit wordt helaas afgewisseld met slappe pogingen tot commercieel succes als Let's Get Crazy en Teenage Love.

Indian girl (An adult story) is ook gewldig.

Prachtig, ik geef gewoon een 4.5 omdat hij er gewoon Lol inhad.
Iedere rapper had in die tijd lol in hun rap nummer en dit is een uitblinker, hij verteld gewoon machtige verhalen.
4.5

ik geef hem ook een 4.5 om je te helpen okk ga zeker
ook eens luisteren naar hem.als hij zo goed is zoals je zegt is ie dat zeker meer dan waard.

Da's niet helemaal de bedoeling...

Niet stemmen voordat je een album hebt gehoord, inderdaad.

Deze klassieker uit 1988 klinkt heden te date nauwelijks gedateerd. Het is dan ook bijzonder vaak gesampeld (en terecht!). Vooral Hey Young World, The Ruler's back, Children's story, Teenage Love zijn gewoon meesterlijk. De teksten zijn fraai en Slick Rick levert een goede (maar ook wel dubieuze) boodschap af. Maar waar hij het vooral moet hebben is de productie en zijn "relaxed" delivery. Kortom, een grondverleggend album.

Eén van de beste storytellers. Treat her like a prostitute en The Ruler's Back zijn mijn favo

wel ik heb het gehoord en maar ik verlaag naar een 3.5 en ik heb het geluistert

Verhoogd naar 4 sterren, wat is het toch een geweldige rapper

Vind Rick ook een zeer relaxte flow hebben. Children Story, Indian Story & Treat Her Like A Prostitute zijn toch wel meesterwerkjes. Worden goede verhalen verteld en i.d.d. een album met humor.
Typerend voor Rick vind ik zijn echte oldschool flow. Meesterlijk. 4.5

4,5

Vette old skool. begin ik nu pas te waarderen die old school hip hop. deze plaat vind ik toch de beste old school-plaat die ik ken. vooral het eerste nummer is briljant . 4.5*

Wow, deze gast heeft een Fresh Prince of Bel-Air flow in het kwadraat!
Toch heb ik er niets op tegen aangezien dit soort intonatie de basis was voor de intonatie die je in veel begin jaren 90-hiphop hoort terugkomen, en die ik heel erg waardeer.

Intonatie is toch wel fascinerend, al helemaal het feit dat rap steeds minder intonatie en steeds meer aggressie/felheid bevat:

Del Tha Funkee Homosapien - Slick Rick - De La Soul (vroeger) - C.L. Smooth/Common - MF Doom - Rakim - (willekeurige rapper met 'moderne' stijl)

Dat was een rijtje MC's met een in mijn ogen opvallende stijl. Bij mij werd wel duidelijk hoe ongelofelijk belangrijk stemgeluid, naast intonatie en aggressie/felheid ook is.

Wat een super cd is dit zeg. Pas geleden ontdekt en ik vind hem echt geweldig. Ik geef hem nu 4,5 ster nog maar het moet raar lopen wil deze niet naar de 5 ster gaan.

Heerlijk die storytelling van Slick Rick. Dat is gewoon echt genieten. En die humor is ook geweldig zoals dat einde van Indian Girl. En die flow van hem is ook apart maar wel erg lekker. Ik vind het echt een ''buitenbeentje'' in de hiphop (positief bedoeld). Voor nu dus nog 4,5 ster.

Damn.... die beat van Jam Master Jay op The Ruler's Back! Kablaw! meesterlijk

ik merk op dit album heel erg duidelijk een bron van samples. Vele zinnen zijn later gesampled.

Het meeste is nog gesampled uit het nummer "Ladi Dadi", een 12" uit '85 samen met Doug E. Fresh.

Zovaak dat velen artiesten het nummer gewoon nadeden met iets andere teksten.

Bijvoorbeeld.. Snoop Dogg en Mos Def.

Ja, bijv: Slick Rick heeft hier bij Hey Young World gewoon de melodie van The World Is Yours.

En bij The Ruler's Back heeft hij die zin: stop lying, die Black Eyed Peas ook heeft gebuikt voor Don't Lie

Die line is wel in duizend andere nummers ook gebruikt: zal je nog meermaals tegenkomen...

Oja en natuurlijk in die hit uit 1996 van Montell Jordan (This is how we do it) Het refrein heeft de melodie en de zelfde instrumenten als in children's story

Ik geef maar een 3 en dat is mss nog redelijk hoog.

De beats (soms met zo van die irritante trompetten) , Slick Rick z'n rapstijl vind ik allemaal maar niks.

Enkel Children's Story kan ik nog wel waarderen.

Juist zijn rapstijl vindt ik hier uniek: lekker layback met zo'n plat Engels accent, later werd zijn accent amerikaans en werd zijn flow minder te genieten vindt ik

Ik ken eigenlijk alleen Childrens story van dit album, en dat is echt een geniale track. Op de een of andere manier ben ik toch nog niet begonnen aan dit album, binnekort maar eens gewoon aanzetten.

Dit is echt een goed album. De producties klinken bij de een prachtig en bij de ander decent. Voor mij geld het eerste.
Er zijn 2 albums in de ontwikkeling van hiphop die erg (maar dan erg) belangerijk zijn geweest en revolutionaire. De teksten/concepten van deze albums zijn vaak gerecycled/gebruikt. Deze albums zijn "Paid in Full" en natuurlijk "The great adventures of...". Elke B-Boy hoort dit album in bezit te hebben, al word het misschien enkele keren geluistert het is ware geschiedenis stuk van hiphop.

Edit: "The Chronic" was natuurlijk ook echt een van de meest invloedrijke hiphop albums.

Die trompetten vind ik juist geweldig! Vooral bij The Ruler's Back.

Ik heb dit ook proberen te herkennen, maar ik hoor t toch echt niet.