Control Denied - The Fragile Art of Existence (1999)

Wat, ook Control Denied erbij? Ja, laten we er maar een Schuldiner-marathon van maken, het is immers onmogelijk om The Fragile Art Of Existence lost te koppelen van The Sound Of Perseverance. Met Chuck's kreten er overheen was het gewoon een melodieuzer Death-album geweest en nu heeft het meer overeenkomsten met US-metal bands als Nevermore of Psychotic Waltz... laten die bands nu toevallig ook net horen bij mijn favorieten.

Ik lees hier toch best veel kritiek op Tim Aymar, maar ik vind hem hier perfect gecast. Natuurlijk, Warrel Dane op de zang was nog beter geweest, maar Warrel Dane was nu eenmaal een van de beste metalzangers ooit. Desalniettemin vind ik Aymar juist erg goed in het overbrengen van de pijn van Schuldiner's teksten, een perfect soort cleane zanger zelfs, want het is nergens glad en klinkt altijd getormenteerd. De zanglijnen zijn ook dik ontoegankelijk, wat het geheel een stuk aantrekkelijker en progressiever maakt. Het Nevermore-album met iets mindere zang en betere bas. En een van de tofste afsluiters uit Schuldiner's carrière.

"The fragile art of existence
Is kept alive by sheer persistence
The fragile art of existence

No time for self-pity
No time for dwelling on what should have been
But is yet to be

Take the plunge, take the chance
Safe in the heart and soul from elements
Spawned by those void of no self-worth
And no sense of dreams"

R.I.P. jij grootheid, ik heb nu wel door dat je een van de grootste metalgoden van de laatste decennia bent.

Eindstand:
1. Symbolic 5*
2. Human 4,5*
3. Individual Thought Patterns 4,5*
4. Spiritual Healing 4,5*
5. The Fragile Art Of Existence 4,5*
6. The Sound Of Perseverance 4*
7. Leprosy 4*
8. Scream Bloody Gore 4*
Gemiddelde: 4,38*

Ik had het eerder al over het toevoegen van dit album aan de Death marathon en toen ik gisteren The Sound Of Perseverence hoorde, hoorde ik vooral Control Denied en geen Death meer. Deze cd van Control Denied heb ik al bijna twintig jaar (maar niet bijster veel geluisterd, vond het wel heel tof), terwijl ik het latere werk van Death helemaal niet kende.

The Fragile Art Of Existence verpulvert The Sound Of Perseverence. Niet alleen omdat Tim Aymar een geweldige zanger is die het materiaal perfect aanvoelt, maar ook omdat de kunst van liedjes schrijven weer duidelijk naar voren komt. Ik krijg ook de indruk dat de band er (meer) zin in heeft en alles uit de kast trekt. De plaat opent geweldig, kakt tegen het einde ietwat in om met de titeltrack een waar meesterwerk uit te voeren dat met gemak 95% van Death overtreft. Chuck wordt wel echt gemist. Er is eigenlijk niemand die op zo'n excentrieke manier soleert. Petje af.


Eindstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Symbolic
4. Control Denied - The Fragile Art Of Existence
5. Individual Thought Patterns
6. Scream Bloody Gore
7. Leprosy
8. The Sound Of Perseverence

Deze plaat is als een mooie wijn die met de jaren beter wordt. Ik had dit album al tijden net meer gehoord, maar wat komt de plaat binnen nu ik hem weer opzet! Het contrast tussen het felle gitaarwerk van Chuck en de meer melodieuze solo's van Shannon is geweldig. Steve DiGiorgio krijgt alle ruimte voor zijn briljante en uit duizenden herkenbare basspel en ook het drumwerk van Richard Christy is om te watertanden. De zang van de eerder dit jaar overleden Tim Aymar is een 'acquired taste' maar past wat mij betreft perfect bij deze muziek.

Halfje erbij!