Iron Maiden - The Soundhouse Tapes (1979)

Authentieker dan op The Soundhouse Tapes kun je Iron Maiden niet krijgen. Steve Harris' vroegste creaties zijn in hun meest prille vormen in dit onbetaalbare stukje vinyl gekerfd. Dit kleinood dampt aan alle kanten. De ruwe hardrock sijpelt hier langs alle kanten via de heilige groeven naar buiten. Ons stervelingen rest niets anders dan die begeerlijke substantie met enige gretigheid trachten op te vangen.

Voor de verandering staat Iron Maiden niet achteraan, maar vooraan aan een release. Deze oerversie van het lijflied der lijfliederen dat voor altijd het einde elke show zou inluiden, klinkt hier zoveel krachtiger en beter dan elke versie die nog moest komen.

Invasion is een lelijk aapje dat later nog zou evolueren in Invaders voor het Beast album.. Het nummer hangt nog met haar hele ziel en zaligheid in de diepste krochten van de jaren 70 waar het behang gestaag van de muur komt krullen door de weeïge hashdampen die daar nog hingen. Het is wel een lust voor het oor hoe Paul Di'anno met zijn hooliganuitstraling de met bloedbesmeurde loper uitlegt voor de plunderende vikingen die niet zo gek veel later door de lieden van Manowar op veel passender wijze bezongen zouden worden. Een nieuwe, snellere versie verscheen nog op de b-kant van de Women In Uniform single. Daarna kwam er definitief een eind aan de korte periode dat Invasion de paden van de Maidenkronieken mocht komen bewandelen.

Dan rest nog het onvolprezen Prowler. Deze versie klinkt veel rommeliger dan de strakke, geordende versie van het debuut, maar steekt qua smerigheid toch wel weer boven die beter gestructureerde versie uit. Een oernummer dat mijns insziens veel te weinig meer in de setlists opduikt. Aan de andere kant kan het loerende gevaar dat vanuit de struiken de nietsvermoedende slachtoffers gadeslaat op geen enkele wijze beter gestalte krijgen dan zoals gillende Di'Anno dat hier doet. En dan nog die moddervet jengelende solo erbij. Daar gaan Maidenharten harder van kloppen, mensen.

Strange World viel af voor de originele versie. Steve Harris was erg ongelukkig met de wijze waarop het nummer vastgelegd werd. De Best Of The Beast versie beluisterend, snap ik dat argument niet. De zweverige ballad heeft een lucide kracht vanwege dat prachtige, verhalenvertellende leadwerk van Dave Murray. Aan de andere kant had een nummer als Strange World de impacht van de rellerige rockerigheid van de rest van de single weer ietwat teniet gedaan. Dat zou dan weer een argument voor weglaten hebben kunnen zijn. Hoe dan ook. Deze versie is niet te versmaden. Ook al ben je zo vertrouwd met de versie van het uiteindelijke debuut. Die ook weer veel beter gestructureerd is. Dat zal wel een beetje liggen aan het drumwerk van Doug Sampson. Aan de andere kant, klinkt dit voor de volle 100% live n raw dat je er haast wel voor moet vallen als je ook maar iets met Iron Maiden hebt.

Deze vier songs (en niet ook Transylvania en Running Free zoals hierboven vermeld wordt) zijn binnen 24 uur op band gepletterd. De geest van datgene waar Iron Maiden voor stond, kon niet beter gevangen worden. Strange World viel dus af, maar kan op velerlei manieren toch beluisterd worden. Gelukkig.

Ook ik moet het helaas doen met de opnamen van de Best Of The Beast vinyl-uitgave. Een echte versie ben ik op de markten nog niet tegengekomen. Wel de nodige bootlegs. Maar die hoef ik niet. Misschien nog wel een cd bootleg want dan kan ik hem in de auto draaien.

De heilige graal op Iron Maidengebied is The Soundhouse Tapes. En dat is niet alleen omdat er maar 5000 stuks van dat ding bestaan. Maar te meer omdat het gewoon een ronduit schitterende EP is.

Zijn er demo’s of debuut EP’s die beroemder zijn dan The Soundhouse Tapes van Iron Maiden? De eerste die in me binnenkomt, is misschien No Life ‘Til Leather van Metallica. Metallica heeft misschien meer verkocht, maar Iron Maiden vind ik nog veel meer hebben, spijts enkele struikelingen onderweg.

Drie nummers staan hier op maar wat voor nummers en met een immense power, niet de power van de huidige Thrash of Death groepen, maar de power van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig van de New Wave of British Heavy Metal. Ik schrijf het nu eens voluit want het bevat de oerkiemen van de huidige Metal, zoals je kunt horen op Invasion waar de wereldberoemde twin gitaarlijnen zich manifesteerden. Een groep als Thin Lizzy kon daar ook weg mee en dit is een understatement.

De nummers zijn bekend want ze verschenen ook op hun debuutalbum in 1980 met als verschil dat ze daar iets venijniger en sneller werden ingespeeld. Vooruit, ik verwijs verder naar het stukje van Edwynn want dat vat ongeveer alles samen. Adrenalinestoot? You bet, my friends.

Met het herbeluisteren van Somewhere in Time kreeg ik zin om eens terug wat meer van Iron Maiden te gaan luisteren en bij het nakijken van mijn library in iTunes kwam ik deze Soundhouse Tapes tegen. Indertijd was het een natte droom om hier eens een origineel exemplaar tegen betaalbare prijs van te kunnen vinden, maar het is uiteindelijk een digitale versie geworden. Een EP die bestaat uit 3 nummers die tijdens dezelfde sessie werden opgenomen en naar het schijnt vooral werd uitgebracht om tijdens concerten iets te verkopen hebben. Je hoort dat het inderdaad iets andere versies zijn dan degenen die uitgebracht zouden worden op de studioalbums (en Invasion zou zelfs nooit op een studioalbum komen, wat ik op zich ook wel het minste nummer van deze 3 vind) en in dat opzicht is het een fijne blik op een band die nog in de kinderschoenen stond. Ik vermoed niet dat Iron Maiden had gedacht dat er mensen meer dan 40 jaar later hier nog over in geïnteresseerd gingen zijn. De volledige Soundhouse Tapes sessie (dus de 3 nummers van Soundhouse Tapes + Strange World die indertijd werd weggelaten wegens tegenvallende kwaliteit) is ook op de vinyl editie van Best of the Beast uitgekomen maar enkel en alleen daarop. De CD variant heeft dan weer niet alle nummers..