Hot Chip - Made in the Dark (2008)

In mei 2006 ontdekte ik de tweede cd van Hot Chip en plaatste het op de site. Het was een heerlijke ontdekking en ik draaide het album zeer regelmatig. Daarna was dat helemaal gedaan en is het niet echt vaak meer boven water gekomen. Leuk, maar blijkbaar toch niet beklijvend.
Ik moet dan ook bekennen dat deze nieuwe release me aanvankelijk koud liet. Hot Chip was een eenmalige belevenis voor mij en meer was niet nodig. Toch is het deze week gaan kriebelen: is het niet mogelijk dat er toch weer een fantastisch plaatje uitrolt en misschien wel eentje die een langere houdbaarheidsdatum heeft?
Een nieuwe kans voor Hot Chip dus en bij Out At The Pictures kreeg ik nu niet bepaald het gevoel dat ik mee zou gaan doen aan de lage score die er op dit moment van schrijven staat. Maar goed, dat is nog maar het eerste nummer; er moeten er nog 12 volgen.
Van het Justin Timberlake-achtige Shake a Fist naar de zomerse pop van Ready for the Floor, van het r&b-achtige Bendable Positions richting de zeikerige We're Looking for a Lot of Love.
Touch Too Much pakt de draad weer uitstekend op om tijdens Made in the Dark de vaart er flink uit te halen maar dat vind ik deze keer niet erg want het is een mooi liedje. Veelzijdigheid laten we horen door rockgitaren toe te voegen op One Pure Thought en de disco-tour op te gaan tijdens Hold On. Slepen doen we dan weer op Wrestlers en dansen mogen we niet op Don't Dance maar doen we uiteraard wel omdat het zo'n leuk nummer is.
Waarom dan toch weer de ballade-kant op gaan (Whistle for Will en In The Privacy of Our Love) als we toch een hoop swingende nummers hebben gehoord? Zo gaat dit stuiterende album een beetje als een nachtkaars uit....

Ik heb gemengde gevoelens bij dit Made in the Dark. Vlagen van genialiteit (ze tonen echt aan een eigen sound neer te zetten) worden afgewisseld met momenten waar ik een gaap moet onderdrukken. Toch is het uiterst stoer om dit zo te doen. Ze hebben overduidelijk lak aan ongeschreven wetten en regels en dat maakt deze jongens toch wel tot een bijzonder te noemen gezelschap.
Ik snap overigens wel de redelijk lage gemiddelde score tot nu toe: het stuitert te veel alle kanten op waardoor er voor iedereen prima dingen tussen zitten maar ook te veel nummers die de vaart er uit halen of die niet 'horen in het genre' of die simpelweg niet gepruimd worden. Zelf ervaar ik dit ook zo. Tegelijkertijd heb ik ook het gevoel dat Hot Chip een loopje met me neemt als luisteraar en dat fascineert me wel.
Goed of niet, hoge score of lage: ze krijgen wel iets voor elkaar. Wat dat iets is daar moet ik nog uit zien te komen en misschien gebeurt dat wel nooit; eigenlijk is dat een compliment.
Mijn score hou ik voorlopig veilig op 3,5*. Klaar ben ik er zeker nog lang niet mee.

Bijzonder catchy, de muziek van Hot Chip. De single 'Ready for the Floor' vind ik bijvoorbeeld erg fijn. Het album als geheel behoudt de kwaliteit niet in volle lengte, maar kan zeker boeien. Vanaf numer 9 wordt het vooral wat zwakker.