Hot Chip - Made in the Dark (2008)

Hier zit ik op te wachten..

Volgens mij is hij nog niet gelekt. Shake a Fist is trouwens wel stoer.

Er circuleert wel een promoversie in pindakaasland.

Ik heb de promoversie al een tijdje.... Maar de robotstem tussendoor verveelt wel. Maar ik vind het album zo goed dat ik al uitkijk naar februari om de uitendelijke versie eens te beluisteren.

Het is inderdaad nog even wachten, want van die promo versie word ik niet vrolijk.

In ieder geval klinken Shake A Fist en Ready For The Floor al heel lekker, maar ben ik bang dat er toch te veel rustige nummers tussen zullen zitten.

Vind het wel opvallend dat My Piano er niet opstaat. Vond ik eigenlijk hun leukste nummer tot nu toe en volgens mij had het best op deze plaat gepast, afgaand op de paar nummers die ik er van gehoord heb (ik laat die promoversie ook maar links liggen).

ben heel benieuwd, vond de eerste cd erg leuk, net niet leuk genoeg om te kopen, ook omdat optreden op LL beetje tegenviel, over and over blijft echter een topnummer, krijg 1 dezer dagen promo cd in de brievenbus, zal hem meteen luisteren en dan pas beoordelen

Recensie van DJBroadcast die me nog benieuwder maakt.

Hot Chip
Made In The Dark (EMI)
tuesday | 13:00:00 | 15.01.08 | Enrico Riva

Made In The Dark is het derde album van het Britse kwintet Hot Chip, de groep rond toetsenman Alexis Taylor en beatmaster Joe Gaddard. Aangevuld met drummer Al Doyle en twee gitaristen (Owen Clarke en Felix Martin) stapt de groep over de denkbeeldige lijn tussen clubmuziek en alternatieve rock. Was hun aflevering van de befaamde reeks DJ Kicks al een buitenbeentje, ook hun nieuwe album is geen clichéplaatje in het voetspoor van Soulwax of Justice - en evenmin een Franz Ferdinand-goes-disco werkstuk. Aha, een origineel geluid dus.

Om niet te zeggen, een botsing van stijlen: nerds op de dansvloer, hedonisten met ascetische neigingen, zoiets. Was Hot Chip een kwarteeuw eerder geboren, dan waren ze zonder twijfel een van de ster acts van het Factory label (Joy Division, New Order, Happy Mondays) geweest. Dat moet James Murphy, voorman van LCD Soundsystem, ook hebben begrepen, want hij tekende het Londense kwintet voor zijn DFA label nadat hun debuutalbum Coming On Strong in 2004 via het kleine Moshi Moshi was verschenen.

Album nummer twee, The Warning, kwam in 2006 uit via major EMI en werd genomineerd voor de belangrijkste Engelse muziekprijs, de Mercury Award. Dat heeft de baard- en brillemannen niet aangespoord om de vouwen uit hun grillige en intellectualistische waverock te strijken. Sterker, Made In The Dark is nog een tikje gekker dan zijn voorganger. In stilistisch opzicht is het een amalgaan van new wave, electro, house en indie rock; en ook de 'songs' zijn lang niet altijd volgens de betrouwbare formule couplet-refrein-couplet-refrein-brug opgebouwd.

Tekenend is Shake A Fist, waarin opeens jaren zeventig ikoon Todd Rundgren opduikt - een sample van kant 2, track 1 van zijn meesterwerk Something/Anything uit 1972 - die het nummer onverwacht openbreekt. Die track was voor dj's al beschikbaar als enkelzijdige promo 12 inch, de officiële single is Ready For The Floor die deze week in de winkels verschijnt. De dubbele vinylversie telt ondermeer de onvermijdelijke Soulwax remix.

Op het toneel verrast de groep door regelmatig hun nummers in compleet nieuwe en behoorlijke afwijkende arrangementen te spelen en met dat soort verrassingen zit Made In The Dark ook vol, zo vol dat je er soms een beetje dol van wordt. Hebben deze mannen last van muzikale ADHD? Ook de hoge falset zang zal niet ieders kopje thee zijn. Luie geesten zullen dit album wellicht afserveren als 'arty farty', maar wie het avontuur koestert moet dit Made In The Dark op zijn minst uitchecken. En fans van Jackson And His Computer Band al helemaal.

In mei 2006 ontdekte ik de tweede cd van Hot Chip en plaatste het op de site. Het was een heerlijke ontdekking en ik draaide het album zeer regelmatig. Daarna was dat helemaal gedaan en is het niet echt vaak meer boven water gekomen. Leuk, maar blijkbaar toch niet beklijvend.
Ik moet dan ook bekennen dat deze nieuwe release me aanvankelijk koud liet. Hot Chip was een eenmalige belevenis voor mij en meer was niet nodig. Toch is het deze week gaan kriebelen: is het niet mogelijk dat er toch weer een fantastisch plaatje uitrolt en misschien wel eentje die een langere houdbaarheidsdatum heeft?
Een nieuwe kans voor Hot Chip dus en bij Out At The Pictures kreeg ik nu niet bepaald het gevoel dat ik mee zou gaan doen aan de lage score die er op dit moment van schrijven staat. Maar goed, dat is nog maar het eerste nummer; er moeten er nog 12 volgen.
Van het Justin Timberlake-achtige Shake a Fist naar de zomerse pop van Ready for the Floor, van het r&b-achtige Bendable Positions richting de zeikerige We're Looking for a Lot of Love.
Touch Too Much pakt de draad weer uitstekend op om tijdens Made in the Dark de vaart er flink uit te halen maar dat vind ik deze keer niet erg want het is een mooi liedje. Veelzijdigheid laten we horen door rockgitaren toe te voegen op One Pure Thought en de disco-tour op te gaan tijdens Hold On. Slepen doen we dan weer op Wrestlers en dansen mogen we niet op Don't Dance maar doen we uiteraard wel omdat het zo'n leuk nummer is.
Waarom dan toch weer de ballade-kant op gaan (Whistle for Will en In The Privacy of Our Love) als we toch een hoop swingende nummers hebben gehoord? Zo gaat dit stuiterende album een beetje als een nachtkaars uit....

Ik heb gemengde gevoelens bij dit Made in the Dark. Vlagen van genialiteit (ze tonen echt aan een eigen sound neer te zetten) worden afgewisseld met momenten waar ik een gaap moet onderdrukken. Toch is het uiterst stoer om dit zo te doen. Ze hebben overduidelijk lak aan ongeschreven wetten en regels en dat maakt deze jongens toch wel tot een bijzonder te noemen gezelschap.
Ik snap overigens wel de redelijk lage gemiddelde score tot nu toe: het stuitert te veel alle kanten op waardoor er voor iedereen prima dingen tussen zitten maar ook te veel nummers die de vaart er uit halen of die niet 'horen in het genre' of die simpelweg niet gepruimd worden. Zelf ervaar ik dit ook zo. Tegelijkertijd heb ik ook het gevoel dat Hot Chip een loopje met me neemt als luisteraar en dat fascineert me wel.
Goed of niet, hoge score of lage: ze krijgen wel iets voor elkaar. Wat dat iets is daar moet ik nog uit zien te komen en misschien gebeurt dat wel nooit; eigenlijk is dat een compliment.
Mijn score hou ik voorlopig veilig op 3,5*. Klaar ben ik er zeker nog lang niet mee.

Nee, ook deze plaat van Hot Chip weet mij niet tot het einde te boeien. De wat trage 'ballads' halen de vaart ook weer uit deze plaat, jammer jammer
Ik houd het voorlopig op 3,0*

Ik ook. Net alsof ik alles al gehoord heb.

Ik hoor duidelijke vlagen van genialiteit, maar op de een of andere manier lukt het ze (nog) niet dit een heel album vol te houden. Vermoed dat mijn stem niet boven het gemiddelde zal uitkomen.

Ik hoop dat er een nummer staat van het kaliber "Over & Over"

Goeie plaat van 1 van de leukste elektronische bands tegenwoordig. Idd misschien iets te veel ballads.

nou heb hem ontvangen, en ben teleurgesteld. Enkele briljante nummers en te veel k** nummers, ze kunnen het wel, het komt er alleen niet uit, Zag ze eergister nog op de BBC, dan kan je beter je ogen dicht doen, niet dat ik nu zo'n knapperd ben, maar wat een nerds zijn dat, wist ik al wel want heb ze op Lowlands gezien, wat toen ook al tegenviel, nee, het blijft ben ik bang op over&over en meer niet, wat echt goed van ze is

Vergeet My Piano niet, dat is ook een fantastische track.

Geniaaaaaaaaaaaaal plaatje, zoals hieronder perfect beschreven door Gunter Van Assche van De Morgen...
De invloeden van Talking Heads, Kraftwerk, Timbaland... en zelfs de cheesy pop van Kylie zijn perfect herkenbaar.

"Made in the Dark is dan het soort plaat dat je doet overwegen om over te gaan tot verregaande dronkenschap. Een euforisch 'Ready for the Floor' brengt je moeiteloos in die roes ("Do it, do it, do it, do it, do it now!") en zou de ultieme floorfiller kunnen zijn voor de popdiva's van vandaag - zanger Alexis Taylor had Kylie Minogue trouwens in gedachten toen hij deze song schreef.

Daarnaast gaat Hot Chip met een bot fileermesje door Talking Heads ('Bendable Poseable', 'Hold on'), wordt Kraftwerk op de pijnbank uitgerekt ('Out at the Pictures') en fingeren de Britse heren een duet tussen Brian Wilson en Timbaland ('Wrestlers' en het krankzinnige 'Shake a Fist'). Als je hun doorbraaksingle 'Over and Over' van The Warning de ultieme dancetrack vond, moet je hier keer op keer je mening herzien.

'In the Privacy of Our Love', 'Made in the Dark' en 'Whistle for Will' (over de voorliefde van de zanger voor iedereen die Will of William heet) lijken dan weer bedoeld voor de vroege uurtjes, waarin de wereld er meestal iets minder extatisch uitziet dan een halve nacht tevoren.

Tot slot, voor wie onze euforie in vraag stelt: Robert Wyatt roemde Made in the Dark al uitvoerig en noemt Hot Chip "folkmuziek voor het industriële tijdperk". Die omschrijving past Hot Chip inderdaad perfect om het lijf: nu eens klinkt de groep melancholisch en grauw, maar daarna zet ze de vlam in élke hooischuur met haar uiterst brandbare dance."

Zojuist via de Luisterpaal gehoord en het is wel een vermakelijke album moet ik zeggen. Er zitten zeker wat leuke dingen op, verder vind ik het nergens echt slecht worden.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Wow, wat een gaaf album. Behalve het nerd-indie-dance-achtige heeft Hot Chip ook echt wat extra's. Prachtig gevoel voor melodie, een fantastische zanger (en fantastische samenzang) en ook een zekere melancholiek. Zo kan dit plaatje zomaar eens uitgroeien tot een echte favoriet van me, ipv. 'best leuk'. In die zin echt onvergelijkbaar met iets als de Klaxons.

Wat een geweldig album!!!!
Een genre apart !!

Eerste luisterbeurt bevalt me zeer, dit smaakt naar meer.

Bijzonder catchy, de muziek van Hot Chip. De single 'Ready for the Floor' vind ik bijvoorbeeld erg fijn. Het album als geheel behoudt de kwaliteit niet in volle lengte, maar kan zeker boeien. Vanaf numer 9 wordt het vooral wat zwakker.

Made In The Dark (de song zelf) is wel een rotplaat. Zo saai & zagerig.

awoert....

vind ik juist één van de beste nummers. broeierig, teder, melancholisch, en gewoonweg prachtig

Heel erg plezierig album. Er staan veel leuke electropop liedjes op, jammer van de vele rustige nummers die gewoonweg saai zijn. Single Ready for the Floor is geniaal trouwens, ook Shake a Fist, met erg rauwe electrobeats (rauw? ik heb er geen verstand van). Ook complimenten voor de stem van de zanger, hij heeft een hele fijne stem, die heerlijk in het gehoor ligt.
3,5*

Was het maar zo'n feest. Dat is juist wat het album mist; lekkere nonchalante nummers waar The Warning vol van stond. Het klinkt allemaal een beetje te doordacht en gemaakt.

"bendable poseable" is mijn favorite geworden

Hot Chip gaat zwaar doorbreken dit jaar, vermoed ik. Maar of deze beter is dan dat erg verfrissende leuke debuut, ik weet het niet.

Opnieuw een prima album van Hot Chip en zeker niet minder dan The Warning. De albums hebben meestal wel wat luisterbeurten nodig om de juweeltjes te ontdekken. Op één nummer na dan, dat zit meteen in je hoofd: Ready for the Floor. Dat mag wat mij betreft best een hit worden, alhoewel het mij in eerste instantie een beetje deed denken aan Heading for a Fall van Vaya Con Dios...

Ze zijn hip, maar eerlijk gezegd begrijp ik dat niet. Toegegeven deze cd is leuk om horen, maar al die samples begonnen me na een tijdje tegen te steken. Het leek allemaal nogal gemaakt.
De eerste 4 nummers zijn schitterend, maar dan daalt het niveau van dit plaatje zienderogen. Jammer. Toch nog een 3,5 .
Conclusie: leuk om te horen, maar niet meer dan dat.