Hank Mobley - Soul Station (1960)

Plaat die voor mij de doorbraak betekende van beginnende naar meer 'doorgewinterde' jazzliefhebber. Wat een openbaring (top 10 Jazz klassering pour moi)

Zijn er nog meer MUME'rs liefhebber van deze klasse plaat?
Plaat geeft een lekkere 'mellow-mood'-sfeer die prima past bij dit jaargetijde!

Wynton Kelly (o.a. te horen op: Kind Of Blue en Cannonball Takes Charge) speelt zo lekker piano, zo'n relaxed soundje. Art Blakey op drums, heerlijk. Paul Chambers retestrak op de bas en Hank zelf op zijn blaaspijp, mooi, mooi zeg ik!. Mooie bezetting, mooie plaat, mooie 4,5*

Dig Dis en Soul Station zijn leuke deuntjes....goed mee te fluiten en dus ook voor de wat melodiegevoelige jazzliefhebber een aanrader. Degelijk album.

Verder vind ik Mobley als saxofonist een saaie Piet. Hij lijkt in alles het compromis te zoeken en mist daardoor karakter.

3,5/4

Heerlijk plaatje, ik ben het met HiLL eens: de bezetting op deze plaat is gewoon geniaal. Allemaal doorgewinterde jazz musici bij elkaar, waardoor dit gewoon een heerlijk relaxed klinkende plaat is geworden. Zalig voor de liefhebbers.

Prachtige plaat, aanvankelijk maar 4* gekregen maar vandaag nog eens in de wagen beluisterd op weg naar het werk. Op slag verliefd geworden, dus op weg naar huis nogmaals opgezet: wat een topprestatie. Ik vind dit echt wel een zwaar onderschat meesterwerk. Misschienooit nog wel 5* waard!?

Echt onderschat is deze niet. Het is een typische instapplaat voor mensen die zich in jazz willen verdiepen. 20 stemmen voor een jazzplaat is ook best veel op mume

Ik zou mezelf geen instapper noemen, aangezien m'n jazzcollectie die term niet rechtvaardigt. Verder heb je misschien gelijk, alhoewel ik je 3* toch écht weinig vind. Heb 'm een paar weken geleden trouwens effectief meegegeven met iemand die wél een instapplaat nodig had

Ik noem jou geen instapper, maar de plaat. Dat mag je vinden natuurlijk, ik vind jouw 4,5 te hoog. Muziekbeleving is nou eenmaal subjectief en persoonlijk

Wynton Kelly is op Kind of Blue alleen te horen op Freddie Freeloader, de rest van de tracks zit Bill Evans achter de Piano.

Niet dat dat niet wil zeggen dat het geen geniale pianist is oid. Maar de invloed die Bill Evans heeft gehad op Kind of Blue mag niet onderbelicht worden.

this i dig of you bevat een knettergekke drumsolo heerlijk

Maar kijk: 4 jaar later ben je toch al een béétje meer mee, zo blijkt

Nog steeds geen echte absolute hoogvlieger voor mij maar wel zo'n typische Blue Note plaat waar je af en toe gewoon zin in hebt

Daar kan ik akkoord me gaan...
Straks draaien, gewoon zin in

Als rock en Bluesliefhebber zijnde kan ik deze toch enorm waarderen. Een jazz plaatje waar ik op wegdroom en niet (zoals veel jazz albums , sorry ) van in de gordijnen ga hangen...

Zo heb ik er nog een paar maar deze behoort toch echt tot een van mijn jazz albums die met enige regelmaat op de platenspeler ligt.

madmadders (her)ontdekkingsreis door de sixties en seventies #4: Hank Mobley – Soul Station

Hank Mobley, ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar gezien het mooie gemiddelde en het niet eens geringe aantal stemmen ligt dat vooral heel erg aan mij. Zoals ik eerder al schreef, ik heb nog heel weinig kaas gegeten van jazz en heb op dit vlak echt nog zoveel bij te leren en te horen. Goed, Soul Station dus, het meesterwerk van Mobley?

Dit album staat echt heel erg hoog in de jaren zestig lijst op RateYourMusic, en ik moet eerlijk bekennen, ik snap 'm niet helemaal. Ok, ik hoor dat dit heel erg toegankelijk is en dat het daarom misschien wel een echte crowd pleaser is, maar ik merk bij mezelf vooral dat, ondanks dat het enorm aangenaam klinkt, het vooral langs me heen glijdt.

Ik had de afgelopen weken vooral heel veel moeite gehad om zin te vinden om dit album op te zetten. Het klinkt allemaal best wel generiek en gemakkelijk en ik heb toch overwegend zin in uniek en ingewikkeld. Toch bemerk ik wel bij mezelf dat áls ik een goed moment vond voor Soul Station, dat ik er toch ook best wel van kon genieten.

Zeker zo nu ik op mijn balkon in het avondzonnetje dit stukje zit te tikken, merk ik dat dit album toch wel voor een fijne omkadering zorgt. Mijn probleem met dit album zit 'm niet zozeer in de kwaliteit van de muziek, want die is gewoon goed, maar meer in het feit dat dit een album is dat nergens de aandacht opeist. Eerder zo'n album dat het op de achtergrond heel goed doet, als je ondertussen met andere dingen bezig bent, maar niet echt een album waar je diep in wil duiken en waarbij je elke noot wil ontleden.

Toch voor nu een 3,5*, omdat ik zo lekker in het zonnetje zit en ik me nog best wel een aantal gelegenheden kan voorstellen dat dit album het goed doet.

Next Stop: Wes Montgomery – The Incredible Jazz Guitar of Wes Montgomery

Die next stop is veel toffer

Als ik zo mag geloven is dit dus een jazz-instap-plaat. Het is inderdaad een erg toegankelijke plaat. Hier een kwartet met 3 machtige partners-in-crime. Daarbij kan ik mij prima vinden in de wat warme sound van Mobley, die mij verder niet echt een virtuoos lijkt. Hij speelt heel melodieus en zelfs de tonen die hij kiest lijken voorspelbaar. Ik word dus nergens verrast, maar ik vind het wel heel aangenaam. En ook dat is erg belangrijk bij het luisteren naar muziek.

Ik weet niet of ik deze ook op lp wil, zoals later werk van Mobley, ik kan niet blijven kopen natuurlijk.

Daarbij is dit de enige jazzplaat waar ik AOVV voor ben. Dat is toch iets om trots op te zijn.

Haha, zal zeker niet de enige zijn hoor Mssr Renard, ik ken echt slechts 0,00000000000000000001% van alle bestaande jazzmuziek of zo, en dan rond ik nog af naar boven.

Maar goed, deze binnenkort ook maar 'ns een spin geven! Wat ik van Mobley ken, vind ik best OK, maar ik heb er nog geen plaat van gevonden die me echt bij de strot grijpt.

Als ik zo vrij mag zij er één te tippen die me direct bij de kladde greep: Hank Mobley - No Room for Squares (1963) - MusicMeter.nl

Halve punt erbij voor deze plaat, want het is toch wel een erg sterke plaat, puur gewoon omdat de muzikanten zo goed zijn. Het drumwerk is bijvoorbeeld fantastisch, maar dat kan denk ik ook niet anders met Art Blakey. En wat klinkt deze line-up strak, energiek en goed op elkaar ingespeeld. Misschien dat ik er later nog een halve punt bij doe, want Mobley begint echt één van mijn favorieten te worden.

Vorige week gekocht - zit in de betaalbare (ca 22,-) Blue Note Classic Vinyl serie - mooi opnieuw uitgebracht; klinkt heel fijn; alsof je in de jazz-club aanwezig bent bij het concert.

Vervelende is alleen dat lp's in deze serie vrij snel uitverkocht raken (en of tegen hogere prijs worden verkocht). Release-schema vind je hier: https://www.bluenote.com/classic-vinyl-reissue-series-2021-22/

Ik weet het, ik hou het goed in de gaten, ik bestel ze dan via JPC. En meestal komt het dan goed. Gelukkig kan ik tot die tijd de plaat streamen, maar alles wat ik echt fabeltastisch vind, gaat in mijn lijstje 'Nog te kopen op Vinyl'.

Keurig plaatje van Hank Mobley. De opener en afsluiter zijn jazz standards, en daartussen worden vier composities van de saxofonist zelf uitgevoerd. Dit kwartet (met verder pianist Wynton Kelly, bassist Paul Chambers en drummer Art Blakey) doet het netjes en verzorgd, zonder al te veel uitspattingen. Mobley had eerder bij Miles al met Kelly en Chambers gespeeld, en maakte in de jaren '50 even deel uit van Blakey's band The Jazz Messengers.

De titeltrack komt trouwens het meest lyrisch op me over, met dat lekker relaxte spel van Mobley. Je zou er zo gezellig bij kunnen indoezelen, maar dan is Blakey daar ineens met een welgemikte roffel, in zijn gekende, krachtige stijl. Over de hele plaat vind ik Blakey hier sowieso een drijvende kracht.

Toch kan ik vooral madmadder (ben je ondertussen al bij Wes geraakt? ) volgen: ondanks het feit dat dit erg goed is, beleef ik nergens een wow-gevoel. Zo'n beetje wat ik ook bij een Dexter Gordon ervaar, bijvoorbeeld. Maar van tijd tot tijd is dit gewoon erg lekker om te beluisteren.

3,5 sterren

Allang, al wel een keer of twintig gedraaid, maar de laatste tijd een beetje te druk geweest voor stukjes. Hopelijk binnenkort weer.

Ik kan jouw stukjes bij jazz platen meer dan waarderen, maar bij dit Soul Station vind ik de typering 'keurig plaatje' iets te weinig enthousiast. Net als dat het kwartet 'netjes en verzorgd' speelt. Misschien geldt dat voor Hank Mobley, maar met name Wynton Kelly, maar ook Art Blakey spelen hier echt wel top hoor. Ook Paul Chambers speelt een rete-strakke baspartij.

Voor mij is dit Soul Station hele fraaie lekkere fijne hard bop, geïnspireerd en uitstekend gespeeld. 4,5*