Angel - White Hot (1978)

En hier vinden we de andere kraker van Angel: The Winter Song. Dat was een enorme hit in Nederland. Puristen vonden het veel te kitscherig, ik vond het juist daarom wel weer goed.
De rest van het album is vergetenswaardig.

"The Winter Song" vind ik echt een geweldig nummer. Het is het enige nummer van Angel dat ik ken. Heer Nieuweboer, wat is die andere kraker van Angel Is het net zo'n wonderschoon nummer als "The Wintersong"

Zie het debuutalbum. Die andere kraker is nog beter.

Toch een waanzinnig nummer THE Winter Song. Oubollig maar nog steeds te hebben. Of ligt dat aan die ruim 30 jaar die er verstreken zijn

Angel is in feite in Nederland nooit serieus genomen.
Kwam vooral door hun nichterige uiterlijk.
De muziek die ze maken is in de grond gewone hardrock maar met een symfo sausje door het toetsenspel van Gregg Giuffria. De gitarist is trouwens ook gewoon goed.
Ik vind dit zo'n slechte plaat nog niet.
Iedereen kent natuurlijk het uberkitscherige Winter Song (haalde de 20e plaats in de Top 40 in april 1978).
Ik vind Flying With Broken Wings een andere mooie ballad.
Don't Leave Me Lonely, Ain't Gonna Eat My Heart Out en Got Love If You Want It zijn ook hele behoorlijke songs. De rest kan er mee door.
Klinkt deze plaat bombastisch? Jazeker.
Klinkt deze plaat gedateerd? Absoluut.
Maakt dat wat uit? Mij niet.

Prima verwoord Dibbel! Ik sluit me graag aan bij je woorden.

Hier begon het verval. De eerste twee alsbums super en daarna klaar

Nee hoor, deze is zeker te pruimen.

Zware commerciele bullshit. Gezwicht voor de topveertig. Jammer

Beetje kortzichtig niet? Als iets commercieel is of in de top40 komt dan is het dus allemaal bullshit begrijp ik? Jammer!

Is toch deels waar. Kijk veel bands er maar op na. Dan zakt het niveau zo ontieglijk, want het moet verkopen. Genesis ging singles maken en vanaf dat moment vond ik ze stukken minder.
Dan zit de druk erachter van een platenmij. Vaak kan een groep voor hun eerste albums rustig de tijd nemen en ontstaat er een mooi produkt.

Dus zeker niet kortzichtig, want het gaat in heel veel gevallen(helaas) op.
En White Hot haalt het dus niet bij hun eerdere albums met als hitsingel: Wintersong
(leuk voor een beginnen flutbandfje maar niet voor Angel die twee sterke eerste albums heeft gemaakt met topnummers als TOWER!!)

Ik begrijp wel wat je bedoeld, alleen gaat het me te ver om dat in het algemeen te stellen. Ik ken zat albums die commercieel een succes waren maar die ik toch te gek vind.

Kom maar op

Wil je echt dat ik ze ga opnoemen? Pfff eens denken;

Van Halen - 5150
Europe - The final countdown
Iron Maiden - Somewhere in time
Queensryche - Empire
Whitesnake - 1987
Bon Jovi - Slippery when wet
Rush - Moving pictures
Aerosmith - Permanent vacation
Kiss - Dynasty
Metallica - Metallica
Megadeth - Countdown to extinction
Judas Priest - Turbo
Saxon - Innocence is no excuse
Def Leppard - Hysteria

Man echt waar, de list goes on and on!

The wintersong staat elk jaar in mijn top 2000 lijstje. Niet omdat het hun beste song is, al vind ik het een heel dik nummer dat voor mij niet onderdoet voor Band Aid's kerstnummer do they know its christmas time.., maar omdat het naar mijn weten de enige song van Angel is die men in Nederland (her)kent.

Ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met dat nummer. Ik kocht destijds de single toen die in de Nederlandse hitparade kwam, maar eigenlijk vooral omdat de B-kant het nummer Can you feel it bevatte, een nummer van hun vorige album On earth as it is in heaven. Dat nummer had ik verscheidene malen voorbij horen komen in het Betonuur van Alfred Lagarde, en omdat ik als tiener veel te weinig zakgeld had voor al die mooie muziek die ik hoorde langskomen, was ik verrukt toen ik ontdekte dat dat nummer op de B-kant van die (uitverkoop)single stond.

Ik heb later ook wel meer waardering gekregen voor The Winter song, maar aan de andere kant vind ik het ook wel een ontstellend kitscherig nummer, met die ad-libs in het refrein en dat jongenskoor op het einde. En ik ben het met Neal Peart eens toen die acht jaar (!) geleden stelde dat de eerste twee albums van Angel hun beste zijn - een geweldige mix van prog en hardrock, die ik op latere albums slechts sporadisch tegenkom. Op deze plaat klinkt Angel al een stuk softer, softer zelfs dan op het voorgaande album.

Waar ik vielip dan weer in bijval, is dat een commerciëlere koers, ook als die doelbewust is ingezet, niet per definitie hoeft te leiden tot kwalitatief mindere muziek. Het kán wel, maar hoeft niet. De aangehaalde voorbeelden spreken boekdelen. Ik voeg er graag nog een band als Journey aan toe, die met hun commercieelste albums hun grootste successen hadden, en daarmee tevens hun beste plaatwerk afleverden.

Ik had het me niet zo gerealiseerd, maar feit is wel dat deze White hot inderdaad Angels meest succesvolle album is, al blijft dat succes bescheiden. In de VS kwam het tot nummer 57 in de albumlijsten, zo lees ik op Wikipedia. Hun enige fatsoenlijke hitsingle aldaar was niet Winter song, maar het eveneens van dit album afkomstige nummer Ain't gonna eat my heart out anymore (#44).

Wiki meldt ook dat Winter song alleen in Nederland en Nieuw-Zeeland een bescheiden hit werd. Dat nummer kan dus eigenlijk ook wel worden opgenomen in dit topic.

Ik lees in dat Wiki-verhaal nog wel meer leuke feitjes, Namelijk dat in 1981, toen de band op sterven na dood was, nog Fergie Frederiksen en Ricky Phillips tot de gelederen toetraden. Dat had interessante muziek kunnen opleveren, maar een album hebben ze in deze samenstelling helaas niet meer gemaakt.
Keyboardspeler Gregg Giuffria zou later nog scoren met een naar hemzelf vernoemde band en natuurlijk ook met House of Lords. Maar dat wisten jullie natuurlijk allemaal al...

Dat van Frederiksen en Phillips heb ik nooit geweten. Leuk weetje en het had inderdaad prima muziek op kunnen leveren. Van Giuffria wist ik inderdaad al. En naar mijn bescheiden mening werd het in die projecten/bands alleen maar beter. Heb een beetje haat-liefdeverhouding met Angel. Het is nooit slecht maar het beklijft ook nooit écht voor het volle pond.

Zoals ik destijds (8 jaar!!!???) al zei; the lost goes on and on En daar hoort Journey natuurlijk ook absoluut bij! Terecht dat je die noemt. Mega commercieel maar ook mega goed.

Een flinke tegenvaller deze na de eerste 2 albums beluisterd te hebben.

Vanaf het moment dat ik The Winter Song als jonge puber hoorde, vond ik het een heerlijk nummer en komende december zal ik 48 jaar later constateren dat het nog steeds een grote favoriet van me is. Het is puur hiervoor dat ik onlangs White Hot op elpee kocht, mede omdat voorganger On Earth as It Is in Heaven me vier sterren waard was.
Nou weet ik ook wel dat hun debuut onovertroffen zal zijn, maar daarom zijn de albums daarna niet per se slecht.

De hoes valt op met de realistische schildering van getormenteerde mensen (ook op de achterzijde), waar vijf engelen het licht komen brengen. Het evangelie dat de vijf van Angel komen brengen is dat van hardrock met een enkel symfonisch randje dankzij de toetsen van Gregg Giuffra.
Een prima start met Don't Leave Me Lonely wordt gevolgd door het mindere Ain't Gonna Eat Out my Heart Anymore. Vlotter met snel snaredrumspel (Barry Brandt is in vorm) op Hold Me, Squeeze Me; Over and Over bevat stamprock. Spannender is het slot van kant 1 dankzij het Purpleiaanse Under Suspicion. Frank DiMino zingt hartstochtelijk zoals alleen hij kan en Brandt gaat in het slot kort los met dubbele basdrum. Dat soort details verraden de klasse van de band, die vaak wordt ondergesneeuwd (om maar in de sfeer van de hit te blijven) door de pogingen een hele grote band te worden.

Giuffra probeert de nieuwste generatie synthesizers uit in het intro van Got Love If You Want It, waarna zich een swingend en luid nummer ontpopt dat eveneens van Deep Purple ten tijde van Stormbringer had kunnen zijn. Daarna een mislukte fusie van funk met rock in Stick Like Glue, met blazers en funkgroove plus hoge popkoortjes. In ballade Flying with Broken Wings (Without You) hoor ik warempel iets van het Britse Sweet terug. Jammer genoeg ben ik meestal niet van ballades, ook hier niet. Het stoempende en stevige You Could Lose Me beklijft evenmin.

Het gaat naadloos - zonder stilte - door in The Winter Song, dat mij mede door de inbreng van het California Boys Choir altijd weer tot luid meezingen dwingt, zeker in combinatie met de tweede stem van DiMino. Sorry buren. Oorspronkelijk The Christmas Song liet platenbaas Casablanca er The Winter Song van maken, om zo het hele seizoen te dekken. In Nederland een hit in maart en april '78, zoals Dibbel al in 2012 noteerde. Beide versies zijn te vinden op An Anthology uit 1992.