Qua top 40 klopt dat, sterker nog, niet eens de tipparade gehaald.

Maar wikipedia gebruikt de top 40 en de nationale hitparade/mega op 50/singles top 100 door elkaar. Op Billy Joels discografiepagina gebruiken ze de top 40 dus helemaal niet.

Kennelijk niet, nee. En ze gaan in het geval van Piano man dus ook uit van een hitnotering in het streamingtijdperk, dus tientallen jaren later, hoewel dat niet wordt aangegeven.

Die soundmixshow-hit van Satisfy - die ik me totaal niet herinner, maar inderdaad, mijn Hitdossier-boek vermeldt 'm - kan verklaren waarom het nummer me als hit bijstaat voor Bily Joel. Ik heb het in de jaren tachtig in elk geval met grote regelmaat op de radio voorbij horen komen, maar dat zal dan inderdaad die versie geweest zijn. Ook a capella, net als Joels versie. Die bij de Top 40 nog wel de tipparade haalde overigens, zoals je terecht aangeeft. Ik heb het originele singletje nog.

Boney M. brak door met hun tweede single: Daddy Cool kwam in vier landen op nummer 1. Daarvoor had Frank Farian onder de naam Boney M. Baby Do You Wanna Bump gemaakt, gebaseerd op Al Capone van Prince Buster. In eigen land werd had het geen succes, maar het was wel een redelijk grote hit in Nederland en Vlaanderen. Dus je zou kunnen zeggen dat wij trendsetter waren.

Ik heb van de week, voornamelijk uit nostalgische overwegingen, een cd compilatie van The Osmonds opgepikt. Ja, lach maar, maar ze hadden natuurlijk wel een handvol echt leuke, stevige rockende singles. Ik heb er zelf ook nog een paar op 45 toeren.
Maar het viel me op dat geen enkele compilatie het nummer One way ticket to anywhere bevat. Wat blijkt? Dat nummer werd alleen in Nederland op single uitgebracht en dus ook alleen hier een hit. En nog een grote ook. Gelukkig heb ik het originele vinylsingletje ook nog.

Het heeft 53 jaar geduurd, maar Jolene van Dolly Parton heeft eindelijk de top 40 gehaald. Voor dit draadje niet zo relevant, want het was in andere landen al een hit, maar in een artikel op top40.nl over oude hits kwam ik een nummer tegen dat wel past. Ene Don Fardon coverde in 1969 zonder veel succes het nummer I'm Alive. In 2011 werd het in Nederland gebruikt voor een reclame van Vodafone en daarom bracht de platenmaatschappij het hier opnieuw uit. En het werd 42 jaar na dato alsnog een hit! Er werd ook een nieuwe clip voor gemaakt en die is best leuk.

Lenny Kravitz scoorde met Always on The Run en It Ain’t Over Til It’s Over 2 dikke hits in NL. Beide afkomstig van zijn 2e album Mama Said. Deze haalden ook in sommige andere landen de hitlijsten. Tot zover niks bijzonders.
Maar daarna scoorde Lenny ook nog met Fields of Joy (nr. 28 - 4 wkn) en What the Fuck Are We Saying (nr. 25 - 4 wkn). Dat werden enkel en alleen hits in Nederland.

Een teken dat Nederland vaak ook ernaast zit qua smaak

Nou, op zijn eerste 2 albums was alles nog dik in orde bij Lenny, muzikaal gezien. Volgns mij was vrijwel iedereen daar destijds lovend over. Dus prima dat de genoemde nummers top Top 40 haalden. Sowieso opmerkelijk dat een nummer met het F-woord in de titel de hitlijstenn haalde. Dat zou in het VK, en zeker in de VS, ondenkbar zijn geweest. Het werd daar überhaupt niet op single uitgebracht, laat staan op de radio gedraaid.

Ter vervollediging: One Way Ticket to Anywhere werd ook in België (of Vlaanderen) een hit. Ook eerder in dit topic aangehaalde nummers als Nick Lowe - Half a boy and half a man, Jonathan Richman & The Modern Lovers - Egyptian Reggae, Blondie - I'm gonna love you too, Billy Joel - Goodnight Saigon, Ellen Foley - We Belong to the Night, Sinéad O'Connor - Troy en Ramones - Rock 'Roll Highschool werden buiten Nederland ook in België grote hits. Dit komt omdat de internationale platenmaatschappijen Nederland en België als één afzetgebied beschouwen (het zou weinig rendabel zijn om een single enkel in een klein land als Nederland of België uit te brengen). Hierdoor zijn de Belgische en Nederlandse hitlijsten, althans in de jaren '70 en '80 sterk gelijklopend wat de internationale nummers betreft (vergelijk maar eens de nr.1-hits in die periode). De hitlijsten van de VS zagen er in die tijd anders uit, sommige nummers werden alleen daar een hit waar wij nooit van gehoord hebben en omgekeerd. Misschien de titel van dit topic veranderen in Internationale hits die alleen in Nederland en België (of Vlaanderen) een hit werden?

Nu ik dit topic toch bezig ben: Dolly Parton scoorde hier haar eerste grote hit met 9 to 5 in 1981 maar Jolene (toch één van haar bekendste nummers) werd hier geen hit (maar waarschijnlijk wel in de VS).
In 1983 scoorde Dolly Parton in Nederland en België 3 grote hits: uit 1974 afkomstige I Will Always Love You (zou nog een veel grotere hit worden in de coverversie van Whitney Houston), Islands in the Stream (met Kenny Rogers) en You Are (uit 1977). Misschien eerder aangehaald maar die laatste werd rond de jaarwisseling een nr.1-hit in Nederland en België waar enkel daar dit nummer op single werd uitgebracht.

Redbone - We Were All Wounded at Wounded Knee (1973).
In de VS flopte dit nummer door de boycot vanwege het gevoelige onderwerp maar in Nederland en België werd het een nr.1-hit.

Overigens is het verbazend dat boven vernoemde nummers waarvan vele nu als popklassiekers beschouwd worden destijds enkel in Nederland en België een grote hit werden.

Jolene was trouwens in de VS een veel minder grote hit dan veel mensen denken. In de VS heb je een speciale countryhitlijst en daar werd Jolene nummer 1 (dat haalde Parton maar liefst 25 keer). Maar in de Hot 100 kwam het niet verder dan nummer 60. Pas een paar jaar later (met Here You Come Again) brak Dolly Parton door bij het poppubliek. In de UK brak Parton twee jaar na de Amerikaanse release later wel met Jolene door. Het werd daar een top 10 hit.

Dit bewijst nogmaals dat hits en evergreens verschillende dingen zijn.
In de VS heb je sinds lange tijd een countrychart waar Dolly Parton meermaals bovenaan prijkte en ook countryzenders.

In België was de BRT-top 30 lange tijd de officiële hitlijst maar Humo en Joepie hanteerde ook een hitlijst die nauwelijks verschilde van de officiële en alle 3 gebaseerd op de verkoop van (vinyl)singles. Ik baseerde mijn gegevens op het Belgische hitboek van Robert Collin die de 3 hitlijsten verenigt en die gaat tot 1999.
Voor de Nederlandse hitlijsten baseer ik mij op de top-40 van Veronica waarvan ik ook een boek heb (gaat ook tot 1999). Er was ook een Tros top-50 die nauwelijks verschilde van de top-40.

Momenteel heb je in België diverse hitlijsten, iedere radiozender heeft zijn eigen hitlijst (en er zijn zoveel zenders) waarbij ze andere criteria hanteren, al is de Ultratop-50 die vanaf 1995 startte nu de officiële (en wordt ook opgenomen in het Belgisch hitboek). Voor mij de hoofdreden waarom ik hitlijsten nu nauwelijks relevant vind. In België had je ook lange tijd een dance-chart en zelfs een hiphop-chart (bestaan nu niet meer).

Bovendien moet je ook rekening houden met het feit dat Vlaanderen en Wallonië ook aparte hitlijsten hebben (van Wallonië vind ik nauwelijks wat terug), het Belgisch hitboek baseert zich op de Vlaamse hitlijsten. Het Belgische hitwezen is al even ingewikkeld als het Belgische bestuur.

Voor wie interesse heeft in de Belgische hitlijsten: Ultratop top-50, daar vind je ook jaarstatistieken terug en voor elke single zelfs de statistieken over andere hitlijsten.

Jonathan Richman & The Modern Lovers - Egyptian Reggae hoort hier trouwens niet thuis want het was ook een hit in Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk (weliswaar een minder grote).

Roger Glover And Guests – Love Is All (ingezongen door Ronnie James Dio) werd alleen een hit in Nederland en België (in beide landen nr.1-positie). Wellicht door de bijzondere clip die op Avro's Toppop werd vertoond.

Kent iemand dit nummer nog? Het werd in 1975 uitgebracht maar pas begin 1977 een (grote) hit en dan enkel in Nederland en België (meer bepaald Vlaanderen) waar het respectievelijk de 5e en 6e plaats bereikte. In GB kwam het niet verder dan 32.

Ik heb het eerder vermeld maar het frappantste (en wellicht bekendste) voorbeeld is Three Degrees - Dirty Old Man (vind ik overigens een uitstekend nummer). Buiten Nederland en België waar zelfs de nr.1-positie bereikt werd nergens een hit, zelfs niet in de VS of GB. Alleen nog een kleine in Duitsland (nr. 34). Echt bizar! Heeft dat soms met de tekst te maken?



De opvolger When Will I See You Again werd wel een grote hit in de VS en GB.

Mighty Sparrow is overleden en dat heeft zelfs nos.nl gehaald: https://nos.nl/artikel/2632884-calypso-grootheid-mighty-sparrow-91-overleden

In andere landen zal de aandacht veel minder zijn. In bovenstaand bericht staat "Ze hadden er in 1968 in het Verenigd Koninkrijk en in 1969 een kleine hit mee." maar dat moet wel heel klein zijn geweest, want ik kan het in www.everyhit.com niet vinden. In Nederland stond het wel twee weken in de top 40. Daar kwamen in 1978 nog eens 28 weken bij, totaal 30 dus. Ook in Belgie was het een behoorlijk grote hit, maar verder nergens denk ik.

En zoals heel veel Jamaicaanse / Caribische successen uit die tijd was Only a fool een cover van een tamelijk obscuur Amerikaans nummer van Arthur Prysock. De man had vooral eind jaren 40 tot eind jaren 70 een paar his in de Amerikaanse RNB charts. En af en toe haalde hij ook de Hot 100 maar bleef dan in de onderste regionen steken. Only a Fool Breaks his Own Heart was een van zijn flops echter. In 1966 werd de versie van The Mighty Sparrow with Byron Lee and the Dragonaires opgenomen en dat was dus een hitje bij ons in 1969 en een hit in 1978. In de UK lijkt het geen hit te zijn geweest in tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt. Waar ik in geïnteresseerd ben is waarom het opnieuw uitkwam in Nederland. Niet kunnen vinden.

Nederland had ook een zwak voor de bluesperiode van Gary Moore. Still Got the Blues was hier een enorme hit en groter dan in de meeste landen maar niet alleen hier een hit. Maar de single daar net voor wel. (Ok het was ook een Vlaamse hit) . Dat was Oh Pretty Woman, samen met Albert King. Haalde gewoon nummer 5 hier. En ook de single na Still Got The Blues, Walking by Myself, was enkel hier een hit (en Vlaanderen). Wel wat kleiner (nummer 26).

Ik zat in Rusland toen dit daar de godganse dag voorbij kwam op MTV. Volgens Wiki was dit ook gewoon een internationale hit. De VS wordt niet genoemd in het chart overzicht, maar daar werd de single wel platina.

Quiéreme mucho van Julio Iglesias werd 47 jaar geleden van de eerste plaats verdreven door A Brand New Day van The Wiz Stars (met o.a. Diana Ross & Michael Jackson in de gelederen). En u raadt het al... ook een nummer 1 in Nederland en België, maar in andere landen schijnbaar geen hit.

Ja, bijzonder, die nummer-één notering voor A brand new day. Alleen in Nederland en België dus, en verder werkelijk nergens anders. In de VS en het VK werd het kennelijk niet eens op single uitgebracht, want Wikipedia rept over een release 'in some continental European countries'.
Wat ik ook wel bijzonder vind, aangezien er twee supersterren uit die tijd op meezingen. In de VS werd wel een ander nummer van de soundtrack, Ease on down the road, een bescheiden hitje. Net als You can't win, dat werd gezongen door (en op die single dus ook toegeschreven aan) Michael Jackson.

Het origineel is van Luther Vandross, de man die het ook schreef. Hij nam het in 1976 onder de titel 'Everybody rejoice' op voor het debuutalbum van zijn toenmalige band Luther. Maar wat ik nog niet wist, en wat ik nu pas lees in die Wiki-entry, is dat Vandross het nummer in eerste instantie wel degelijk schreef voor de musical The Wiz. In 1975 was er kennelijk sprake van een Broadway-productie van het aloude verhaal. Daar bestaat ook een LP van, en daarop wordt het nummer gezongen door Stephanie Mills. In 1975, en dat is dus de eerste versie van het nummer.

De Britse glamrockband Shabby Tiger was in eigen land niet succesvol maar scoorde in Nederland en België een grote hit met dit nummer.


In Zweden was het een bescheiden hit maar in de lage landen bereikte dit nummer de top-10. Wanneer hun volgende singles flopten (ook in Nederland en België) alsook hun album gaf de band de brui aan. Een typisch geval van een ééndagsvlieg en dan enkel in de lage landen.

Lijkt wel een discoversie van The Cure.

Dat was een hit in 1975, toen was van the Cure nog geen sprake.

Eind jaren '70 en begin jaren '80 had Kenny Rogers succes met het uitbouwen van zijn carrière naar wat meer pop en wat minder country. Een van de manieren waarop hij dat deed was door samenwerken. Natuurlijk was er Islands in the Stream geschreven door Barry Gibb met Dolly Parton, maar ook bijvoorbeeld Lady. Een compositie van Lionel Richie. Dat was een wereldhit in 1980 en haalde de eerste plaats van de Hot 100 en deed het goed in vele landen. In Nederland was het succes meer bescheiden en kwam het nummer tot 16.




Maar zo'n twee jaar later was er Wayne Wade, die het nummer van country/easy listening ombouwde naar reggae. Het nummer was een enorme hit in Nederland (3e plaats) en was ook top 10 in België. En vooruit ook een klein hitje in zweden (opmerkelijk genoeg pas in 1991, maar verder kwam het nummer niet. Wayne Wade is een Jamaicaanse man die vooral een carrière bouwde op covers. En zijn succes bij ons vond hij zo opvallend vond dat hij nog een tijdje is gaan wonen in Nederland.

Bobby Caldwell is bekend van What you won't do for love, maar dat was hier geen hit. Het nummer Jamaica wel en verder alleen in België. Het klinkt een beetje als Stevie Wonder. Er is sowieso wat verwarring door de stem van de artiest: hij werd genomineerd als beste nieuwe zwarte artiest, wellicht als enige witte artiest ooit.

Niet helemaal, maar ik kwam erop omdat ik weer eens op de radio hoorde en het in Nederland toch wel een soort klassieker is: Your Ghost van Kristin Hersh haalde in maar vier landen in de wereld de hitlijsten. In Nederland en België (in beide landen een 25e plek), in de UK viel het net buiten de top 40 en telt het niet helemaal omdat het daardoor niet op de radio of in Top of the Pops overzichten kwam (nummer 45) en in de altijd een stuk alternatievere hitlijst in IJsland haalde het zelfs de eerste plaats. Voor zover ik kon nagaan in andere landen helemaal niks