Steve Jansen & Richard Barbieri - Stone to Flesh (1995)

Steve Jansen en Richard Barbieri hebben allebei een verleden in de briljante band Japan: Jansen (echte achternaam Batt) was daar de drummer van en Barbieri de toetsenist. Na het einde van Japan werkten de heren samen op een aantal albums, waarvan dit het derde is.

De stijl van de muziek doet enigszins denken aan Rain Tree Crow, de naam waaronder de vier leden van Japan in 1991 een zeer geslaagd (maar helaas vooralsnog slechts éénmalig) album maakten, met veel lange instrumentale en bijna trance-achtige sfeerstukken gebouwd rondom soepele percussieritmes en tapijten van warm klinkende toetseninstrumenten, en incidentele vocale passages gezongen door Jansen (wiens stem onwaarschijnlijk veel op die van zijn broer lijkt – David Sylvian, de zanger van Japan/Rain Tree Crow).

De composities zijn keurig verdeeld: twee van Jansen, twee van Barbieri en twee van hen samen. Gastmuzikanten zijn Steven Wilson en Colin Edwin (resp. zanger/gitarist/componist/leider en bassist van Porcupine Tree, de band waartoe Barbieri twee jaar eerder was toegetreden), David Torn (Newyorks experimenteel gitarist die ook al op David Sylvians derde solo-album Secrets of the beehive uit 1987 speelde) en Mark Feltham (mondharmonica, lid van Nine Below Zero en veelgevraagd sessiemuzikant).

Een fraai album, ook voor wie bijvoorbeeld van de eerste soloplaten van David Sylvian houdt, maar met zulke muziek ligt altijd het risico van enigszins vrijblijvend gefröbel op de loer, en ook dit album ontkomt daar niet aan, met name in de twee solocomposities van Jansen. Genoeg te genieten dus, maar niet over de hele linie even dwingend.
 

Ik ben al jaren fan van David Sylvian, en nu pas eens gaan luisteren naar dit album omdat ik Sleepers awake tegen kwam op youtube, ik vind het echt een top album vooral Mother London is brilliant.

Die kwam ik zojuist ook tegen: Mick Karn with Richard Barbieri, Steve Jansen and Steve Wilson - Sleepers Awake live - YouTube

Heerlijke uitvoering! Moet dit album - en meer van het andere (solo)werk van de voormalig Japan-leden (behalve Sylvian, die ken goed genoeg) - eens gaan opsnorren.

kan mij grotendeels wel vinden in de bovenvermelde recensie. Wel stuk voor stuk top muzikanten!!

Ik heb dit album in zowel de bootleg als originele versie. Prachtige nummers staan hier op, de live versies zijn nog een stuk beter omdat Mick Karn daarop bast. De bas worden op de studio versies door Richard Barbieri en Colin Edwin (Porcupine Tree) gedaan, ook prima overigens. Maar er is maar een Mr. Bassman en dat is Mick Karn, wat een geweldenaar. Ik vind dit album overigens weer zo'n goed voorbeeld waar Japan naar toe had kunnen gaan als vriend Sylvian in de Japan periode niet het bed had gedeeld met de vriendin van Mick Karn (foei!). Als je nou je band/vriendschap om zeep wilt helpen dan moet je dat soort acties uithalen. Maar goed "the past is the past". Dit is in ieder geval een mooi album met mooie nummers en een fraaie productie. Mooi mondharmonica werk van Mark Feltham (oa Talk Talk) en het gitaarwerk van Steven Wilson (Porcupine Tree) is ook helemaal TOP!

Misschien een idee voor een apart topic?
Dit album is van 1995, toen hadden Karn en Sylvian het al bijgelegd en daarvoor samen albums gemaakt (Rain Tree Crow in 1991 en Sylvian’s bijdragen aan Karn’s solo album Dreams of Reason uit 1986), dus dat is puur speculatie.

Rain Tree Crow vond ik zelf een mislukt experiment, ik had er destijds wel hoge verwachtingen van. Saaie plaat op een paar nummers na, kan totaal niet tippen aan de Japan platen. Ook hier geldt overigens weer voor dat de samenwerking mislukte door de sterallures van Sylvian. Die wou totale controle hebben. Nou was Karn ook een mannetje maar de andere drie leden gezamenlijk en Syvian waren toch wel aparte eilandjes.

Van wat ik weet zijn Jansen en Barbieri vrienden al vanaf het Japan gebeuren en zat Karn daar ook bij als los/vast vriend. Jansen en Sylvian, ook al zijn het broers, hebben jarenlang geen contact meer gehad na de perikelen van Sylvian met Karn's vriendin. Sylvian is zeer getalenteerd en ook een oude favoriet maar hij had wat last van sterallures. Sylvian was wel de oorzaak van de split van Japan, ook al heeft hij later nog wel met de andere leden gespeeld af en toe.

Dit album staat natuurlijk helemaal los van Sylvian. Zijn werk met Robert Fripp komt hier het dichst bij in de buurt. Ook erg fraai overigens.

In de Engelse pers werd het conflict tussen Karn en Sylvian begin 1982 behoorlijk opgeklopt. Maar in werkelijkheid duurde dat maar drie maanden en werden de rijen weer gesloten binnen Japan toen de Oil on Canvas tour begon. Karn en Sylvian hadden altijd al een lastige relatie, de één extreem extravert en de ander extreem introvert, maar ze respecteerden elkaar wel.
Muzikaal was dat wel een ander verhaal. Sylvian was een control freak en alles moest steeds meer op zijn manier.