Steve Jansen & Richard Barbieri - Stone to Flesh (1995)

Steve Jansen en Richard Barbieri hebben allebei een verleden in de briljante band Japan: Jansen (echte achternaam Batt) was daar de drummer van en Barbieri de toetsenist. Na het einde van Japan werkten de heren samen op een aantal albums, waarvan dit het derde is.

De stijl van de muziek doet enigszins denken aan Rain Tree Crow, de naam waaronder de vier leden van Japan in 1991 een zeer geslaagd (maar helaas vooralsnog slechts éénmalig) album maakten, met veel lange instrumentale en bijna trance-achtige sfeerstukken gebouwd rondom soepele percussieritmes en tapijten van warm klinkende toetseninstrumenten, en incidentele vocale passages gezongen door Jansen (wiens stem onwaarschijnlijk veel op die van zijn broer lijkt – David Sylvian, de zanger van Japan/Rain Tree Crow).

De composities zijn keurig verdeeld: twee van Jansen, twee van Barbieri en twee van hen samen. Gastmuzikanten zijn Steven Wilson en Colin Edwin (resp. zanger/gitarist/componist/leider en bassist van Porcupine Tree, de band waartoe Barbieri twee jaar eerder was toegetreden), David Torn (Newyorks experimenteel gitarist die ook al op David Sylvians derde solo-album Secrets of the beehive uit 1987 speelde) en Mark Feltham (mondharmonica, lid van Nine Below Zero en veelgevraagd sessiemuzikant).

Een fraai album, ook voor wie bijvoorbeeld van de eerste soloplaten van David Sylvian houdt, maar met zulke muziek ligt altijd het risico van enigszins vrijblijvend gefröbel op de loer, en ook dit album ontkomt daar niet aan, met name in de twee solocomposities van Jansen. Genoeg te genieten dus, maar niet over de hele linie even dwingend.
 

Ik heb dit album in zowel de bootleg als originele versie. Prachtige nummers staan hier op, de live versies zijn nog een stuk beter omdat Mick Karn daarop bast. De bas worden op de studio versies door Richard Barbieri en Colin Edwin (Porcupine Tree) gedaan, ook prima overigens. Maar er is maar een Mr. Bassman en dat is Mick Karn, wat een geweldenaar. Ik vind dit album overigens weer zo'n goed voorbeeld waar Japan naar toe had kunnen gaan als vriend Sylvian in de Japan periode niet het bed had gedeeld met de vriendin van Mick Karn (foei!). Als je nou je band/vriendschap om zeep wilt helpen dan moet je dat soort acties uithalen. Maar goed "the past is the past". Dit is in ieder geval een mooi album met mooie nummers en een fraaie productie. Mooi mondharmonica werk van Mark Feltham (oa Talk Talk) en het gitaarwerk van Steven Wilson (Porcupine Tree) is ook helemaal TOP!