Hail Spirit Noir - Mayhem in Blue (2016)

Ah, black metal en jaren '70 psychedelica. Het is een combinatie die me op papier aanspreekt, maar Nachtmystiums Black Meddle luister ik nauwelijks, en Oi Magoi, het vorige album van Hail Spirit Noir, beviel me maar matig.

Na een veelbelovende start met het black 'n rollachtige I Mean You Harm wordt het album eigenlijk alleen maar beter. Er is op het hele album een belangrijke rol weggelegd voor toetsenpartijen, die een spookachtige en vervreemdende sfeer op weten te roepen. Blastbeats worden afgewisseld met meer relaxte, bijna tribale drums, en ook de vocalen slingeren heen en weer tussen blackmetalscreams en cleane zang. Precies wat je zou verwachten als psychedelica wordt gecombineerd met black metal dus. Gelukkig komt deze combinatie totaal niet geforceerd over en HSN slaagt er hier in wat Oi Magoi niet lukte: mij mee te slepen op een veertig minuten lange reis langs verschillende stemmingen en gevoelens.

Niet alles is even geslaagd: Riders to Utopia bevalt me niet helemaal, en ook het spookhuisorgeltje, dat in het begin van het nummer erg goed werkt om een wat onbehagelijk gevoel op te roepen, dreint te lang door aan het eind van Lost in Satan's Charms. Tot die laatste minuten is dat overigens een van de sterkste nummers op dit album.

Mayhem in Blue is een album dat aandacht vraagt bij het luisteren, maar die aandacht teruggeeft als een spannende trip.

Welcome to Stepen King's metalhouse.
Creepy en onvoorzien, maar vokomen logisch. Weer een band die, in navolging van de aangehaalde schrijver, laat zien dat er meer werkelijkheden zijn dan alleen die ene die je met je eigen bekrompen brein creeert. Crossover BM. Of liever: CROSSOVER bm.

Ik geniet van de eerste beluistering en kijk ondertussen alweer uit naar de tweede. Nog geen idee hoe ik deze plaat kwalitatief ga waarderen, krijg ik levenslust van dit werk.
De plaat klinkt idd niet geforceerd, allerlei invloeden kruipen lekker in elkaar, ondanks de verscheidenheid (jazzy stuff, bm blasts, riffs en screams, psychedelische prog loopjes. Qua sfeer roept het vooral warme gevoelens op bij mij, dat zal ongetwijfeld voortkomen uit de seventy vibe (orgel, PF zang per momenten, lome drums, psychedelische (electro) invloeden), heerlijk.
Benieuwd wat ik er na een vijftal toerbeurten van maak.

Voor nu wordt ik er iig blij van, in gelijkenis met hetzelfde effect van de gekte van Stephen King.

De heren staan gewoon op bandcamp, btw.

Eerste drie nummers beluisterd en klinkt goed, maar toch (iets) minder dan de debuutplaat, al was dat even geleden dat ik die hoorde. Cd in bestelling. Prachtige hoes.

Blind gekocht, maar dat doe ik niet snel weer. Het is zeker een leuk album, maar lyrisch wordt ik er (na 3 luisterbeurten) niet van. Veel komt bekend voor, maar toch klinkt het ergens ook wel fris - een vreemde gewaarwording. Moest regelmatig denken aan 'Gothic' van PL qua avontuurlijkheid en duisternis, maar zo goed / intens wordt het hier nauwelijks. De debuutplaat 'Pneuma' was in mijn oren frisser, afwisselender en beter, maar ik zal ze beiden nog es wat vaker draaien.

Toch is dit niet verkeerd; 3,5*. En de hoes blijft prachtig.

Inmiddels een krappe 8, waar het debuut een dikke 8 kreeg. Nu de 2e en 4e nog es proberen.