Hail Spirit Noir - Mayhem in Blue (2016)

Ah, black metal en jaren '70 psychedelica. Het is een combinatie die me op papier aanspreekt, maar Nachtmystiums Black Meddle luister ik nauwelijks, en Oi Magoi, het vorige album van Hail Spirit Noir, beviel me maar matig.

Na een veelbelovende start met het black 'n rollachtige I Mean You Harm wordt het album eigenlijk alleen maar beter. Er is op het hele album een belangrijke rol weggelegd voor toetsenpartijen, die een spookachtige en vervreemdende sfeer op weten te roepen. Blastbeats worden afgewisseld met meer relaxte, bijna tribale drums, en ook de vocalen slingeren heen en weer tussen blackmetalscreams en cleane zang. Precies wat je zou verwachten als psychedelica wordt gecombineerd met black metal dus. Gelukkig komt deze combinatie totaal niet geforceerd over en HSN slaagt er hier in wat Oi Magoi niet lukte: mij mee te slepen op een veertig minuten lange reis langs verschillende stemmingen en gevoelens.

Niet alles is even geslaagd: Riders to Utopia bevalt me niet helemaal, en ook het spookhuisorgeltje, dat in het begin van het nummer erg goed werkt om een wat onbehagelijk gevoel op te roepen, dreint te lang door aan het eind van Lost in Satan's Charms. Tot die laatste minuten is dat overigens een van de sterkste nummers op dit album.

Mayhem in Blue is een album dat aandacht vraagt bij het luisteren, maar die aandacht teruggeeft als een spannende trip.