LCD Soundsystem - LCD Soundsystem (2005)

Ook hier maar even een 'liedje voor liedje'-recensie, nu ik hem een paar keer heb gedraaid.

De eerste track Daft Punk Is Playing At My House had ik al vaker gehoord in liveversies van slechte kwaliteit, dus ik was er in eerste instantie niet echt enthousiast over. Het nummer lijkt wat vlak, maar het is toch een beetje een groeier. Er gebeurt best wat op de achtergrond (bv. die beat die er subtiel bij komt op 1:28). Leuke tekst ook. Too Much Love komt wat langzaam op gang. Zanger klinkt alsof ie net uit bed is gestapt of bijna in slaap valt. Ook hier is het wachten totdat het liedje beetje bij beetje drukker en drukker wordt en voorzichtig naar een climaxje wordt toegewerkt. Zo rond de vierde minuut komen er ook wat trommeltjes bij, maar echt geweldig wordt het nooit.
Tribulations is de eerste voltreffer. Een hele vette beat, stoere tekst en zowaar een gitaar in de brug. In de laatste 50 seconden gaat het dan ook nog een beetje los. Movement klinkt een beetje als electropunk. Het doet me eigenlijk een beetje aan The Fall denken, aangezien Mark E. Smith ook zo heerlijk snerend opsommend kan zingen. Na anderhalve minuut wordt de drammerige beat afgekapt en ingeruild voor twee gierende gitaren en stevige drums om zo door te sjezen naar de slotakkoorden van het liedje. Never as Tired as When I'm Waking Up is dan een rustpunt. Een jaren '70-achtige ballad in de stijl van The Stones of Pink Floyd. Doet me ook een beetje denken aan Primal Scream's I'm Gonna Cry Myself Blind. Moest er in eerste instantie erg aan wennen, maar na een tijdje ga ik het wel mooi vinden.
Het geluid van doorbraaksingles Losing My Edge en Yeah is voor het eerst op dit album hoorbaar op het 8 minuten durende On Repeat. Funky beat, goede vocalen en beetje bij beetje doen meer instrumenten hun intreden, totdat uiteindelijk alle registers wagenwijd open worden getrokken. Heerlijk. Na Tribulations de tweede topper van het album. Thrills begint met een marimba-achtig geluid en een beetje distortion. De bassen zijn hier heel laag. Van het type dat je meer voelt dan hoort als de muziek hard staat. Verder gebeurt er niet al teveel, maar het luistert wel aardig weg.
Met Disco Infiltrator kan ik vervolgens niet zoveel. Leuk nummer wel, maar geen hoogvlieger. Great Release is de afsluiter. Afgezien van de zang en de beats doet dit nummer me wel een beetje aan Mercury Rev denken. Die hebben soms een soortgelijk weids geluid in hun muziek. Een mooie afsluiter wel.

Al met al vind ik dit wel een goed album. Het is niet zo geniaal geworden als de bekende singles hebben kunnen doen vermoeden, alhoewel af en toe dat niveau best gehaald wordt. Het is - hoe verrassend ook - gewoon een leuke plaat, maar als je iets beters in deze hoek wilt horen kun je toch beter Echoes van The Rapture of een plaat van !!! kopen.