Frank Carter & The Rattlesnakes - Modern Ruin (2017)

Frank gaat lekker! Continue touren, en dan nu alweer een nieuwe plaat. Ik ben hier erg benieuwd naar. 'Lullaby' en 'Snake Eyes' zijn alvast sterke singles.

De nummers die je voorlopig al kan horen, zijn best goed. Favoriet op dit moment is 'Modern Ruin', wat ook live heel sterk klonk. Ook 'Lullaby' en 'Snake Eyes' zijn zeker de moeite, enkel 'Wild Flowers' heeft me nog niet kunnen overtuigen. Benieuwd naar het volledige album!

Heerlijk album! Het was al een beetje aan zien te komen, gezien de kwaliteit van de singles. Maar gelukkig dus geen teleurstelling. Thunder knalt er heerlijk uit!

En Neon Rust is de kerst op de taart, beste album van 2017 tot nu toe

Wow, ik ben best wel onder de indruk. Hoewel ik groot voorstander was van het hardere werk op 'Blossom', vind ik dit album consistenter. Minder geschreeuw dan ik gewoon ben van hem, maar het klinkt allemaal heel goed. Toppers vind ik voorlopig 'Lullaby', 'Snake Eyes', 'Thunder, 'Modern Ruin' en 'Neon Rust'.

Verrassing van het jaar tot nog toe. Was niet bijzonder gecharmeerd van het debuut maar hier schakelt Frank wel een aantal tandjes bij qua consistentie en precisie. Resultaat is een betere, meer volwassen plaat die helaas wel soms iets te gepolijst is voor mijn smaak; mits hij deze lijn doorzet en tevens teruggrijpt naar het ruige karakter van het debuut ligt er wel een meesterwerkje in het verschiet.

Dendert lekker door, dit album. Ik blijft hier maar naar luisteren. Eerst maar 'ns 4 sterren.

Eerste luisterbeurten. Valt me op dat dit een mix is van Royal Blood, Arctic Monkeys en Foo Fighters. Luistert alvast lekker weg (de plaat heeft overigens de voor mij perfecte duurtijd) met stevige rocksongs. Scherpe songwriting vind ik het alvast niet. Muzikaal des te meer!

Dikke 4 van mij gekregen. Frank Carter heeft me helemaal overtuigd met zijn stem en songwriting. Luister (lees) eens naar Snake Eyes waar al zijn aspecten van zijn talent lijken samen te komen: de tekst is waanzinnig goed geschreven, gaat wel degelijk over iets, iets persoonlijks waar sommigen zich er misschien in zullen herkennen. De eerste strofes vóór het eerste refrein zitten er spot on: drankmisbruik. Beeldende taal die plakt op de melodie. Je denkt dat wat hij zingt wel cool en rock'n roll is. Maar dan komt voor de eerste keer het refrein. Hij zingt met heel zijn hebben en houden om hulp. Dat kleine lijfje van hem van 1 meter 50 lijkt wel volgestouwd met longen die van kop tot teen gevuld zijn met wanhoop dat er op dat moment uit moet.
'Ik doe alles om me voor te doen als stoere jongen maar eigenlijk zit ik diep in de shit en heb ik hulp van jou nodig.' Weinig gehoord in rockmuziek, zo'n authenticiteit en kwetsbaarheid. Het contrast met de soms hele zware scheurende en pompende gitaarriffs maakt het eens zo goed. Over de hele lijn van de plaat gáát het ergens over. Vakman.

Hij kreeg het toch maar voor mekaar op de wei van Werchter om half twee op een druilerige zaterdagmiddag: een stuk of zeven circle pits! Wie doet het hem na?

Lullaby had zo een Muse track kunnen zijn. Lijkt ook wel een beetje op Unnatural Selection.