Meshuggah - Destroy Erase Improve (1995)

Future Breed Machine is tamelijk geniaal en de vocalen zijn heerlijk.

Leuk album, waarop Meshuggah voor het eerst experimenteert met zijn polyritmiek en dergelijke fratsen. Er zitten enkele sterke nummers tussen, maar de band neigt nog regelmatig naar herkenbare ritmes, gaat nog heel uptempo te werk, en mede door de typische jaren '90 productie komt het geniale Meshuggah geluid nog niet helemaal uit de verf. Future Breed Machine is wel geweldig

2:40 in Sublevels: Dat stuk maakt je echt opgefokt!! wat een briljant stuk is dat! komt maar weinig voor dat je zo'n (agressieve) adrenaline-kick krijgt, het nummer "I" (dat deel na het intro) krijgt dat ook voor elkaar.

Hoewel alle nummers op dit album kloppen vind ik toch dat dit geen terechte klassieker is... hun latere albums zijn stuk voor stuk beter en ook de eerste cd (Contradictions Collapse) vind ik eigenlijk beter dan deze (zwaar onderschatte plaat!!!).

Maar een show van Meshuggah zonder 'het' nummer van DEI is niet compleet, This next song is called FUTURE BREED MACHINE!
(toch ook dan altijd weer jammer dat je dan ook gelijk weet dat het t laatste nummer van de avond wordt, maar de moshpit is bij dat nummer altijd echt sick!)

4*

In 1995 kwamen er toch zeker 2 invloedrijke Metal-albums uit: Demanufacture van Fear Factory en deze van Meshuggah. Beide zijn kenmerkend voor hun machinale sound, Meshuggah gaat overduidelijk wel een stuk verder dan Fear Factory. Fear Factory gaat meer richting de melodieuze kant terwijl Meshuggah een stuk technischer is.

Ik ken het nieuwere werk van Meshuggah maar dit niet, alleen Future Breed Machine, wat een nummer! Het tempo ligt erg hoog, genoeg Thrash Metal-invloeden, nu is hun muziek veel slepender en voor mij ook gemakkelijker te luisteren. Deze is best wel een kluif maar als je hem een aantal keer luistert begint het toch wel te komen. Vooral de rustigere stukken zijn erg gaaf met de jazzy solo´s van Frederik Thordendal, veel invloeden van Allan Holdsworth. En Thomas Haake is al helemaal niet normaal!

Erg gaaf album! Toch morgen maar eens kijken of ze deze bij de MediaMarkt hebben. Een kleine kans maar soms zijn er verrassingen....

Er zijn van die bands die op een bepaald moment in je leven een grootse indruk op je maken en later een stuk minder. Waar dat precies aan ligt weet ik niet, maar het kan te maken hebben met het ouder worden, de periode waarin bepaalde albums het levenslicht zien, een stukje verrassing, een stukje originaliteit of gewoon minder interesse hebben voor de band of muziek an sich...
Meshuggah is zo'n voorbeeld voor mij. Toen ik namelijk voor het eerst Destroy Erase Improve te horen kreeg van deze band, wist ik in eerste instantie echt niet waar ik het zoeken moest. Maar bij meerdere beluisteringen wist ik dat nog steeds niet, maar op een héél andere manier dan bij de eerste keer. Zó gruwelijk enthousiast en onder de indruk was ik!! Op een bepaald moment dacht ik echt dat het niet meer beter kon: zó ontiegelijk bruut, geniaal en geraffineerd heeft metal i.m.o. nooit meer geklonken na dit overdonderende album. En ik vrees Meshuggah ook niet!! Oef...gevaarlijke uitspraak misschien, maar toch. De opvolgers die ik ken (en nog wel in m'n bezit heb), halen het gewoon niet: voor velen waarschijnlijk geniale albums, maar voor mij eerder verrekte saai. Chaosphere gaat nog wel, maar dat komt vooral door het feit dat dát album zo mogelijk nog harder is dan DEI. Echter compositorisch gezien al een stuk minder. Een album als Nothing heeft letterlijk 'niets' voor mij te bieden: een slaapverwekkende, trage en eentonige plaat met een totaal gebrek aan afwisseling. En de albums daarna, tja...ik heb ze wel, maar me tot nu toe nog niet aan gewaagd, alhoewel ObZen wat ik er tot nu toe van gehoord heb, volgens mij zo z'n momenten heeft...

Terug naar waar het voor mij allemaal begon. DEI is simpelweg persoonlijk het beste werk van Meshuggah: zéér afwisselend, toegankelijk (ja, toegankelijker dan het latere werk), superstrak, sfeervol en keihard tegelijk, fantastische en heel originele solo's. Het ongelooflijk strakke gitaarwerk, gecombineerd met de briljante solo's én natuurlijk het meer dan uitstekende drumwerk met daaroverheen het allesverwoestende, grunt-achtige gerasp van Jens Kidman, maakt voor mij dit album tot een mijlpaal in metalland!!
Elk nummer van de plaat behoeft geen introductie meer, maar de muziek is zó goed, dat ik toch nog even stilsta bij mijn persoonlijke favorieten:

"Future Breed Machine": hét nummer waar Meshuggah voorstaat!! Moet ik nog meer vermelden? Niet dus....!!

"Soul Burn": vooral als de gitaren en drums werkelijk helemaal los gaan en Meshuggah duidelijk hun jazz-invloeden laten horen, is het fantastisch (en dan te bedenken dat ik normaal gesproken een stronthekel heb aan jazz). Maar gegoten in een meer dan verwoestend metal-sausje vind ik het gewoon fantastisch.

"Vanished": zweverig en hakkend gitaarwerk is nog nooit zo goed gecombineerd geweest in één song.

"Acrid Placidity": dit nummer laat een heel mooie, instrumentale kant van de band zien. Toppertje!

"Suffer in Truth": is zo beukend bruut goed, dat ik me verbaas, dat ik na elke beluistering nog leef!!

En het mooie is: de rest doet er eigenlijk niet voor onder!!

Meshuggah is een heel bijzondere band, dat realiseer ik me als geen ander. Dit album bewijst het gewoon. Alleen jammer dat ze het i.m.o. nooit overtroffen hebben. Maar hoe kan je ook een plaat als deze overtreffen...?
Gewoonweg een dijk van een album samen overigens met het ook zeker niet misselijke mini-album None, waarop ook duidelijk al te horen is hoe de weg naar dit meesterwerk wordt vrijgemaakt. Topklasse van de zuiverste orde!!!

Aangezien Catch Thirtythree mijn kennismaking met Meshuggah was, had ik verwacht dat Destroy Erare Improve een soortgelijk album zou zijn. Dat was niet helemaal het geval: DEI is ‘gewoon’ een verzameling nummers in plaats van één nummer opgeknipt in verschillende delen. Daarnaast is het geluid dat Meshuggah op dit album laat horen ook wat simpeler. Dat wil zeggen: het klinkt wat minder als supercomplexe tekentafelmuziek. Dat betekent niet dat Destroy Erase Improve niet superstrak, machinaal en intens klinkt. De eerste paar nummers werkt dat goed voor mij, maar na een tijdje begint dit album voor mij toch wat eentonig te klinken. Een brei van korte, strakke riffs met geschreeuw eroverheen.
Het grootste nadeel met Meshuggahs bijna emotieloze muzikale aanpak is juist het enige dat duidelijk menselijk klinkt: de zang. Naar mijn mening kan Jens Kidman niet of nauwelijks meekomen met de pure kracht van de muziek, zodat de zang vaak geforceerd klinkt.

In vergelijking met Catch Thirtythree vind ik dit een minder album. Het is niet slecht, en ik draai het nu en dan met veel plezier, maar Destroy Erase Improve weet mijn aandacht niet de hele rit vast te houden.

3.5*

Ik wilde net gaan zeggen dat je Sublevels een extra luisterbeurt moet geven omdat het zo'n intens agressieve attitude heeft na de ingetogen fusionsolo, maar toen ik hier naar boven scrolde bleek dat ik hetzelfde vijf jaar geleden al had gezegd. Grappig dat sommige dingen onveranderd blijven!