Meshuggah - Destroy Erase Improve (1995)

Voor mij absoluut het beste metalalbum van de laatste 10 jaar. Zeer technische riffs en songstructuren, zeer strakke productie. Heerst alle concurrentie volledig omver.

Hier ben ik het idd mee eens, maar wel wil ik opmerken dat de nummers de eerste 5-10 luisterbeurten nogal op elkaar lijken.
maar als je dat hebt gedaan, hoor je idd waarom ze dit math-metal noemen en is mijn conclusie ook niks anders dan dat dit een
goed album is.

Meesterlijk album. Ieder nummer knalt, raast en tiert, maar dan wel op zo'n ongekende uitgekiende en pakkende manier: wow. De soundscapes vullen het geheel prachtig aan en hier en daar kun je duidelijk horen waar een band als Textures zijn inspiratie vandaan heeft. Persoonlijke favorieten: Future Breed Machine, Soul Burn, Inside what's within Behind en Terminal Illusions. 4.5*, maar 5* gaan er waarschijnlijk aankomen!

Toevallig draaide ik 'm vandaag ook weer eens. Het blijft inderdaad een ijzersterk album, alhoewel ik toch steeds meer naar de "Nothing"-sound neig.

Ik kijk inmiddels ook reikhalzend uit naar "Catch 33", die half mei zou moeten verschijnen.

Dit is metal op z'n hardst, heerlijk die donkere zware klanken met de geniale stem van Jens.

Ik heb ze dit jaar live gezien op Waldrock en Future Breed Machine is dan echt wel het beste live nummer, daar zit gewoon alles in PRACHTIG.

Ik ben naar meerdere bands geweest op dat festival en daar was overal wel een moshpit te zien, behalve bij Meshuggah daar stond iedereen te genieten, ik zag sommige mensen gewoon met de mond open er naar kijken en luisteren, echt te mooi voor woorden.

Ik heb hem vanochtend gedownload, ik ga hem vanavond luisteren.

Meshugga is echt een ontdekking voor me ik kende ze wel van naam en heb ze ook al een aantal keer op festivals gezien, maar op de een of andee reden sloeg de vonk nooit echt over, na vele lovende woorden (o.a. op MuM) toch maar eens gaan checken, en tot mijn verbazing grijpt het me volledig bij mijn strot geweldig, deze zal ik vanavond gaan checjen, ik verheug me er nu al op.

Psst, Eddie: MeshuggaH

oeps.

Ik heb hem vanochten en gisteravond een keer of 5 beluisterd en het eerste dat mij opvalt is dat de plaat nog een eind achterlicht op Chaosphere, het vooral veer meer echt Rammen, het knappe van Chaosphere (en naar men zegt de latere platen) mis ik een beetje op deze plaat, hij kan me een stuk minder bekoren dan Chaosphere, niet dat de plaat slecht is in tegendeel, maar het is over het algemeen wat meer rechtoe rechtaan beuken en dat maakt het minder bijzonder, maar wie weet misschien moet de plaat nog groeien en spreek ik mezelf over een paar weken tegen. ik geef nu 3.5*

Wat merkwaardig dat jij op deze plaat meer recht toe recht aan beuken hoort dan op Chaosphere. Als er 1 Meshuggah album van begin tot eind rechtdoor beukt is het Chaosphere wel.

Ik vind deze plaat juist een veel meer "groovy" geluid hebben. In nummers als Future Breed Machine, Beneath, Vanished en Sublevels zitten juist verrassende draaien en tempowisselingen.

Dat recht toe recht aan gevoel heb ik hier eigenlijk alleen bij Transfixion en Terminal Illusions.

Wat ik bedoel is dat de wendingen en hooks mis die op Chaosphere zo geweldig maken, met rechtoe rechtaan bedoel ik dat de plaat wat 'simpeler klinkt' hoewel het nog bijna niet te spelen is. Het is zeker geen slechte plaat maar Chaosphere is inderdaad wel sneller en aggresiever dat wel, deze is wat 'rustiger' en wat opener ik ga me de rest van de week/maand storten op de rest van Meshuggah, een ding is zeker Meshuggah heft er in mij wel een nieuwe fan bij!!!

Beste cd van Meshuggah, de tempowisselingen en het spelen is echt uitmuntend. De teksten heerschen teksten van andere metalbands er bijna allemaal uit. De mengeling van Jazzy invloeden met gewoon keiharde muziek werk, Bijna betere cd is er niet.

Beste nummers: Vanished, Terminal illusions, suffer in truth

Technisch begaafde muzikanten spelen ingewikkelde, mathematische, polyritmische nummers en creëren hierbij een indrukwekkende bak klereherrie. Dat Allan Holdsworth-gitaarwerk van Thordendal werkt vreemd genoeg gewoon goed i.c.m. het donderende kabaal. 3,5/5

Jaja, de 20ste stem en Meshuggah in de metal top 50. Dank u, Paalhaas.

Tip: Sol Niger Within, solo project van Thordendal. Iets sinisterder stemgeluid, maar de muziek is echt geweldig.

Je zegt het alsof sinistere stemmen kut zijn. Anyway, staat in de rij bij slsk.

Ja nu ik het zo terug lees, die "maar" moet je even wegdenken.

Deze maar geprobeerd op ingeving van HammerH. en ik moet je bedanken . Dit is echt een superalbum, met stuk voor stuk lekker harde nummers.

Ik heb eens wat nummers geluisterd, en de intro's van sommige nummers vind ik geweldig. Maar dan komt die "zang" en verpest het helemaal voor mij... Ach..misschien ben ik wat te soft

klopt wel beetje, want ik vind ook niet helemaal dat deze schreeuw(hardcore-achtige) stem bij deze muziek hoort.

ik geef ze voorlopig een 4.5*

Die vocalen maken het onder andere zo geniaal, de muziek is kneiterhard en zo horen de vocalen ook te zijn, met een diepe grunt zou het teveel death metal worden, en met cleane vocalen zou het veel te progressief worden. Dit is muziek met kloten, en zo hoort het ook te klinken.

Misschien ben ik gek, maar ik vind dit album erg goed, maar toch het minste album van Meshuggah. Het is de blauwdruk voor alles wat erna zou komen, maar het mist wat raffinement. Ik weet niet hoe ik het anders moet noemen. Beetje te monotoon en hoewel de productie crystal clear is, mist het de juiste sound om Meshuggahs muziek te ondersteunen.

De beste van Meshuggah als je het mij vraagt technisch zeer hoogstaand koude tegen draadse killerrifs met warme jazzy gitaar solo's en 'n super drummer de zang is wel wat monotoon, apart bandje (ik gooi hem nu wel uit m'n top 10 zo goed als jaren geleden vind ik hem niet meer).

DEI is voor mij toch het album waarop je goed hoort dat meshuggah echt goed begon met componeren van gestructureerde metal, waar het voorheen meer "random" en leuk pseudo ingewikkeld doen was, hoor je hier het meesterschap over de compositie, het is net alsof ze ineens in hun vingers knipten: "dit is het!" dit zochten we en we gaan hierop verder. Mooi is de evolutie naar chaosphere, als je de platen naast elkaar legt hoor je hoe ze van de strakke compositie op DEI van chaosphere een eitje hebben gemaakt, althans zo lijkt het...

Voor mij is deze plaat het absolute summum van de metal van de afgelopen 10 jaar.

Dit is mijn eerste kennismaking met Meshuggah en ik kan nu, na een paar luisterbeurten, al zeggen dat ik zeker meer wil gaan ontdekken van de band. Wat een machinaal strakke riffs en geweldige technische stukken, goed geproduceerd ook, echt een fantastische plaat.

Normaliter vind ik melodie belangrijk dan techniek, en de weinige lange gitaarstukken (die toch goed bij deze progressieve/complexe muziek passen) vind ik dan ook een klein minpuntje. De solo in Inside What's Within Behind is echter om je vingers bij af te likken
De songs zijn stuk voor stuk meer dan uitstekend en hetzelfde geldt voor de zang van Jens Kidman. Niet te hoog, geen gegrunt, maar een zeer overtuigende stem die voor mijn gevoel prima bij de muziek past.

Ik begin met 4,5*, maar dat kan altijd nog een 5* worden (mocht dit een groeiplaat zijn). Absoluut een aanrader! Hoogtepunten voor mij tot nu toe: Future Breed Machine, Vanished en Inside What's Within Behind.

Heel beklijvende, quasi-wetenschappelijke herrie-met-structuur.

Ik ben geintrigeerd. Hoop dat dit nog een tijdje zo zal blijven...

Dit album is een grote openbaring voor mij. Ik weet het, het klinkt cliché, maar dit is een van de weinige platen die steeds beter worden naarmate ik het vaker luister. Bij iedere luisterbeurt ontdek ik weer nieuwe dingen.

Werkelijk iedere song is een hoogtepunt op zich. Geen enkel zwak moment op deze plaat: van 4,5* naar 5* plus top 10-notering.

Tja, wat kan ik hier nog aan toevoegen?
In een woord: geniaal.
En wat een pinonierswerk ook van de sympathieke Zweden. Ik kijk alvast uit naar hun nieuwste creatie.

Onvervalste klassieker, dit. Beukt er heerlijk op los en is ook het eerste full-length album in de kenmerkende Meshuggah-stijl. Sommige stukken klinken nogal jazzy (meer nog dan op latere albums) en dat onderscheidt dit album van de rest. Het is duidelijk dat er naar Alan Holdsworth geluisterd is.

Ik heb het een 4* gegeven. Geweldige composities, vooral het eerste nummer vind ik echt geweldig starten. Zeer verslavend ook!

Wat bedoel je daarmee? De "mathematische precisie"?