Elton John - The Captain & the Kid (2006)

Ik draai dit album nu voor het eerst en ik sla helemaal steil achterover!

Dit had ik niet meer verwacht van deze man. Kan me grotendeels vinden in shappy zijn mening en wat een muzikaliteit heeft deze man nog! Ook ik ben een groot liefhebber van zijn oudere werk. In de jaren 80/90 heeft hij voor mij weinig indrukwekkende platen gemaakt. Op een paar nummers na wist hij me niet meer te boeien. Zijn werk uit de seventies daarintegen blijft fantastisch.

En op dit album is dit de Elton die ik graag hoor, heerlijk veel op de piano. En zijn stem heeft ook nog niet aan kracht ingeboet.

Nee, van mij niks anders dan respect voor deze geweldige artiest. Aanrader voor mensen die houden van muziek met hoofdletter M

Scissor Sisters

Elton John!!

4* (Om mee te beginnen)

Ik ben geen fan of kenner van Elton John. Natuurlijk ken ik zijn hitsingles en ik heb ergens nog wel een verzamel cd van de beste man, maar heb me eigenlijk nooit echt verdiept in zijn albums. Ik hoorde dat "The Captain and the Kid" sinds lange tijd weer een samenwerking was tussen Elton John en tekstschrijver/componist Bernie Taupin, dus was ik nieuwsgierig. En ik moet zeggen dit is een uiterst genietbare op piano gebaseerde popplaat geworden. Elton John laat zich gevarieerd begeleiden en het is daardoor niet een puur door piano gedreven plaat geworden. Ik denk dat ik in dat geval eerder was afgehaakt. "The Captain and the Kid" bevat gewoon prima songs en Elton John is nog steeds meer dan uitstekend bij stem. De hernieuwde samenwerking met Taupin heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen.

Een soort vervolg op Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy uit 1975, met ditmaal niet een terugblik op de jaren van vóór het succes, maar juist op de jaren daarna, toen voor Elton en Bernie de bomen tot in de hemel groeiden (tussen 1972 en 1976 zeven elpees op rij op de eerste plaats van de Amerikaanse albumlijsten, en dat was ook de periode waarin John de held van de jonge BoyOnHeavenHill was). Het zware koor van Peachtree Road keert hier niet meer terug, nu neemt de band net als vroeger de achtergrondzang voor z'n rekening, en met deze sobere aanpak en de strakke begeleiding komt de nadruk nog meer op de composities te liggen. En wat dat betreft vind ik het nog steeds wonderbaarlijk hoe John na een kleine 40 jaar in de business nog altijd sterke coupletten, gevarieerde bruggetjes en pakkende refreinen weet te produceren, op dit album zelfs zonder één enkele misser en zonder dat mijn aandacht ook maar èrgens afdwaalt. De autobiografische vignetjes van Bernie Taupin zijn steeds interessant, het geluid is perfect, de muziek wisselt af tussen intiem (The bridge) en vunzig (Just like Noah's ark) en tussen country (I must have lost it on the wind) en pop (And the house fell down met z'n geniale pianoloopje), en bij de tekst van The Captain and the Kid hou ik het niet droog. "No lies at all, just one more tale about the Captain and the Kid..." Niks jeugdsentiment, gewoon glorieuze klasse.