Converter - Shock Front (1999)

Op aanraden van Tovenaar deze ... onthoud nog even m'n stem + mening, maar enkel echt goeie tracks. Vooral Deadman weet ik snel te vinden in m'n playlist. Cheers tov

Check dan meteen Hypnoskull ook even

Dat was z'n andere aanbeveling ... tot nu toe heel wat minder moet ik zeggen.
Lang leve Sulphuric Saliva en Imminent Starvation als het op Powernoise aankomt

Ik heb de aanbevelingen ook allebei van Goodfella hoor, dus ik mag niet met de credits gaan lopen . Thanks GF.

Doet me erg aan Nine Inch Nails denken alleen dan zonder zang en wat eentoniger. Zou het niet zo snel avant garde willen noemen. Klinkt verder wel lekker, zal het nog wat vaker beluisteren alvorens ik een stem uitbreng.

Ik ben niet zo op de hoogte van NIN, maar het enige wat dit met NIN in overeenstemming heeft is naar mijn idee het machinale klinische karakter.

Avant Garde vind ik ook een verkeerd woord, maar wel terecht dat het er bij staat(bij gebrek aan beter). Converter heeft namelijk weinig met dance te maken, het is elektronisch en er zitten zo nu en dan beats in. Met alleen de term dance zit je er dus helemaal naast, vandaar Avant Garde, cutting edge is Converter wel. Er is blijkbaar maar een mogelijkheid bij elektronische muziek en dat is dance. Eletronica of experimenteel zou ik graag in het genre lijstje zien staan.

Het is mij toch iets te veel van hetzelfde deze plaat. En NIN wil maar niet uit mijn hoofd gaan als ik dit beluister. In de muziek van Trent Reznor zit naar mijn idee veel meer afwisseling zodat het niet gaat vervelen. 3*

WHAAA mijn eerste aanraking met dit soort muziek was door converter (welgesteld door de 'kill the brain' remix van DENOGGINIZER (hoe vet is die titel dan??)) en nieuwe deuren gingen voor mij open. keiharde en oncompromisloze soundscapes verweven met spijkerharde powerritmes. in enige mate vergelijkbaar met NIN maar veel overstuurder, rauwer, stuwender.. ik zie de vergelijking met NIN (reznor is toch de 'godfather' van de industrial) wel, maar naar mijn idee niet 100% terecht. dit is toch een slag apart. zie het als 'BIOSPHERE' die voor het eerst in zijn leven met een distortion of grungelizer in aanraking komt. whacked shit. speel een nummer als SPIRIT SHIELD maar eens goed hard in je auto en je tepels worden hard van de opwinding. of de opbouw naar de climax in DENOGGINIZER.. wauw toch? 4 stars

NIN de godfather van de Industrial. Ik dacht het niet, NIN is industrial rock en in die stroming is hij misschien de godfather(ik zou het niet weten). Industrial is veel ouder dan NIN, die bepaalde elementen uit de industrial heeft gebruikt om er een zeker niet onverdienstelijke nieuwe rocksound van te maken. Industrial wordt ten onrechte vaak vereenzelvigd met machinale rock. De oorsprong van industrial ligt in de eind jaren zeventig bij de Engelse band Throbbing Gristle en hun label Industrial(!!). Toen kreeg je Coil, Test Dept, Laibach, SPK, en dat soort enigszins bovengronds opererende bands. Daarnaast kreeg je ondergronds een hele zooi aan bands die vooral via het tapecircuit hun experimenten lieten circuleren, de muziek kon varieren tussen minimaal, zwaar experimenteel en brute noise.

Ik dacht, ik leg het even uit.

Lag het dan aan de electronische kant, of aan de rock kant ? Heb industrial altijd een zeer verwarrende term gevonden, omdat er dus ook rock mee bedoeld kan worden (wat ik me eigenlijk moeilijk kan voorstellen).

Beetje laat, maar hier komt ie alsnog. Dit album maar weer es uit de kast gehaald. Shock Front is een soort van mix tussen industrial en noise, die af en toe net te lang aansleept, maar op andere momenten ook moeiteloos overtuigt.

"Conqueror" is in dat opzicht niet een al te beste opener. Lekker gedistorte samples, dat wel, maar de ritmes zijn wat droog en simpel, en het nummer draaft net te lang door. Lijkt een wat ruwe versie van een nummer dat op een Blade soundtrack kan staan. Ruig, maar niet edgy en daardoor misschien wat fake overkomend. "Shock Front" is al een stukje beter, vooral dat in het tweede deel. Intro is net weer iets te banaal, als er eindelijk wat ritmes bijgegooid worden wordt het nummer plots een heel stuk beter. "Cannibals" trekt duidelijk de noize kaart, en schuwt even alle ritmiek. Donkere, gedistorte waves die zich als electrisch geladen muziek voortbewegen, af en toe sissend en vonken gevend. Ook "Spirit Shield" lijdt aan een mindere intro, en weet zich ook pas echt goed te manifesteren in het tweede deel. "Coma" neigt wat meer naar de Frans/Belgische powernoise, met ietwat meer techno invloeden en een cleanere sound. Jammer dat het verder niet al te goed uitgewerkt is.

"Sacrifice" neigt weer wat meer naar de noize kant op, alleen ontbreekt hier weer een gepaste climax en wordt het einde van de track zelf redelijk chill. Beetje een anti-climax dus voor een noizy nummer. Beetje zelfde verhaal met "Memory". Nogal zoutloze noize. Echte (en enige) knaller is "Deadmen", maar dan wel een echt goeie. Lekkere voice sample, stevige waves, en die lekkere drops. "Denogginizer" begint weer wat flauw, maar weet halverwege wel een fantastisch stuk te plaatsen. Heerlijke bass, prachtige waves en echt lekker geklooi. Jammer genoeg is het laatste stuk weer van veel mindere kwaliteit, dus van een echte topper is niet echt sprake. "Sadist" is nog wel een leuke afsluiter, met geinige ritmes en chirpy distortion, zodat eigenlijk vooral het einde van het album bijblijft.

Al bij al toch wat een teleurstellend geheel, dat wel ruig lijkt, maar het deep down toch niet is, en daardoor niet echt overtuigend overkomt. Wat mij betreft wordt er geen goeie balans gevonden en komt het dikwijls nogal poserig en gekunsteld over. 2*, voor een goed einde, en enkele leuke stukken in het begin, maar heb al heel wat beter gehoord.

Zelfs dat niet

Vroeger was het meer electronisch (in de jaren 80), met simpele synthbeats en vaak een experimenteel karakter (drilboren, cirkelzagen, gedichten die worden voorgedragen ipv. zangers). Daarna is rock erin geslopen om het geheel ook richting metalpubliek interessant te maken (late jaren 80). Rock wil in deze vaak niet meer zeggen dan het gebruik van metalsamples of het laten inspelen van één of twee riffs (agressieve!!) door een gitarist. Ministry zijn daar als een van de eersten mee begonnen, gevolgd door industrial grootheden skinny puppy.