Sparks - Kimono My House (1974)

mijn stem
3,67
124 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Island

  1. This Town Ain't Big Enough for Both of Us (3:02)
  2. Amateur Hour (3:33)
  3. Falling in Love with Myself Again (3:03)
  4. Here in Heaven (2:46)
  5. Thank God It's Not Christmas (5:07)
  6. Hasta Manana, Monsieur (3:43)
  7. Talent Is an Asset (3:20)
  8. Complaints (2:48)
  9. In My Family (3:46)
  10. Equator (4:41)
  11. Barbecutie * (3:07)
  12. Lost and Found * (3:16)
  13. Amateur Hour [Live At Fairfield Halls 09/11/75] * (4:45)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 35:49
57 BERICHTEN 2 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Crush
 
0
geplaatst: 20 juli 2011, 22:53 uur [permalink]
Ja, leuke kitsch. Ga ik weer eens naar luisteren.
Alleen jammer van die afzichtelijke hoes 🙁

avatar van Dibbel
5,0
0
geplaatst: 21 augustus 2012, 21:59 uur [permalink]
LP nummer 28:
Ik ben hem in ieder geval nooit kwijtgeraakt.
Sterker nog: heb een aantal jaren geleden in de kringloopwinkel de binnenhoes met teksten nog een keer erbij 'gevonden', die bij mijn originele LP niet zat.
Maakt het nog leuker natuurlijk.
Want dit is echt wel een jaren-70 klassieker.
Werd vroeger ook bij de glamrock ingedeeld, maar het is natuurlijk veel beter wat hier gedaan word, dan wat menig glamrock-groepje deed.
Jagende, toch melodieuze en derhalve beklijvende songs, die blijven hangen dus.
Na zoveel jaren is het net of je een oude bekende weer in de oren sluit.
Die 2 hits kent iedereen wel (hoop ik toch), maar de rest is zeker even goed.
Vooral dus ook nog Talent Is An Asset, Thank God, It's Not Christmas, Falling In Love With Myself Again, Here In Heaven en In My Family.
Geen een slecht nummer.
Super originele jaren 70-popmuziek dus, die ik bijna verplichte kost zou willen noemen.
En dit kwam dus gewoon in de Top-40 vroeger.
Ik zie hem nog doodstil staan achter zijn keyboard met zijn Hitlersnorretje bij Avros's Toppop.
Ook ene Mika heeft hier zijn mosterd vandaan gehaald.
Een bijna 5-sterren plaat nog steeds, maar 4,75 gaat niet..., dus.

avatar van bikkel2
4,0
0
geplaatst: 21 augustus 2012, 23:44 uur [permalink]
Ach je hebt glamrock en glamrock. De glam met meer art erin(dus ook meer diepgang en originaliteit ) daar kan The Sparks moeiteloos onder geschaard worden.
Deze staat nog op mijn verlanglijstje. Ik ken natuurlijk This Town en Amateur Hour... maar ben reuze benieuwd naar de rest.
Ik heb 'm zien staan bij de platenboer. Maar ja, ben nu m'n Bowie collectie aan het uitbreiden.

Deze komt wel.

avatar van bikkel2
4,0
0
geplaatst: 6 september 2012, 22:41 uur [permalink]
Zo, dat waren een prettige 35 minuten. Kimono My House van de Sparks.
Een pril album uit een goed popjaar, 1974.
Ook ik memoreer maar weer eens naar het hilarische This Town Ain't Big Enough For The Both Of Us.
De voorloper en terechte hit van deze plaat.
Ik herinner mij Toppop en dit kwam wel effe binnen zeg.
Nogmaals een goed popjaar. Queen brak eindelijk door, Bowie zegevierde, 10CC was hot , Roxy Music denderde lekker door en minder inhoudelijke broeders als Mud, Sweet, Rubbets en Slade domineerden eveneens de top 40.
Een glitter/glam jaar. Leuke herinneringen aan.

Kimino My House was in Nederland in ieder geval de doorbraak plaat.
Terecht want het is een frivole, drukke hyperactieve plaat die over de hele linie boeit.
Het is even doorbijten met die aparte hoge stem van Russel Mael, maar die lijkt wel gemaakt voor de nummers.
Tja is dit glamrock...... het is maar wat je er onder verstaat. Het is goed uitgevoerde originele 70's pop, die wat rock elementen heeft. Er zijn genoeg gitaren, maar niet in de zin dat die echt prominent aanwezig zijn. De ritmes en de breaks zitten lekker op zijn plaats.
Het is stevig, maar nooit rechtlijnig en de toetsen van Ron Mael( die uitdrukking van die man !)
zijn functioneel en op zijn tijd bombastisch.
Er valt genoeg te genieten, al is het wat over de top, maar dat wordt ook nergens verbloemd en het komt bij mij niet geforceerd over.
Qua muzikale insteek hoor ik af en toe een beetje Queen, de theatrale kant dan eigenlijk.

Hoogtepunten: Natuurlijk This Town. In iets mindere mate Amateur Hour.
Hasta Manana Monsieur vind ik trouwens ook erg goed.
Afgezien van de afsluiter Equator ( hier irriteert Russel mij wel een beetje) vind ik de rest van een prima niveau.
Een eigen geluid, eigenwijs maar op een bepaalde manier prettig luchtig.
Kwalitatief dik in orde.

avatar van matthijs
3,0
0
geplaatst: 10 december 2012, 13:23 uur [permalink]
bikkel2 schreef:

(....)
Er valt genoeg te genieten, al is het wat over de top, maar dat wordt ook nergens verbloemd en het komt bij mij niet geforceerd over.
(...)
Qua muzikale insteek hoor ik af en toe een beetje Queen, de theatrale kant dan eigenlijk.
(...)
Een eigen geluid, eigenwijs maar op een bepaalde manier prettig luchtig.


Kan hier grotendeels in meegaan, maar soms neigt het voor mij teveel naar cabaret, musical/ rock opera. Net als bv Steve Harley/Cockney rebel (nee, niet 'Sebastian', dat is een mooi-bombastische maar ook minst representatieve uit hun repertoire), Ten cc (vooral de eerste paar platen), en ook the Kinks in de mid jaren 70 (in hun sixtiesperiode waren de melodieen belangrijker dan de teksten lijkt het).

Sommige nrs zijn leuk, maar een hele plaat met zulke over the top-muziek is mij iets te veel.

avatar van devel-hunt
3,5
0
geplaatst: 1 april 2013, 11:48 uur [permalink]
Toen ik deze plaat onbewust afdraaide op vinyl dacht ik even dat ik naar Muse luisterde. De gelijkenis was opvallend.
Alles in de muziek is blijkbaar al 1000 keer gedaan alleen soms in een iets moderner jasje gestoken.

avatar van paulmccuytney
3,5
0
geplaatst: 4 oktober 2013, 21:37 uur [permalink]
Ik heb hem destijds (1974) gekocht vanwege de mega-hit This town ain't big enough, een nummer met misschien wel het allerbeste intro aller tijden (samen met A Whiter shade of pale van Procol Harum). Bij het voor het eerst horen van Amateur hour, wist ik al meteen dat deze ook veel hitpotentie had en dat kwam ook precies uit. De rest van het album: prima aanstekelijke nummers op het slotnummer Equator na, waarmee ik eigenlijk al snel klaar mee was.

avatar van Misterfool
2,0
0
geplaatst: 5 oktober 2014, 17:44 uur [permalink]
Openingsnummer vind ik wel sterk, maar de rest is mij te springerig en inhoudsloos!
Ik kan me dan ook wel vinden in wat beaster1256 op de vorige pagina zegt.
Sparks klinkt een beetje als een gimmick!

avatar van LucM
4,0
0
geplaatst: 5 oktober 2014, 17:54 uur [permalink]
Natuurlijk waren Sparks ook een gimmick maar hun geluid is origineel en This Town Ain't Big Enough for Both of Us en Amateur Hour vind ik nog steeds geweldig. Heeft muzikaal meer inhoud dan de meeste glamrockbands.

avatar van bikkel2
4,0
0
geplaatst: 5 oktober 2014, 18:05 uur [permalink]
Nou dat inhoudloze hoor ik niet hoor.
Ik wil dit niet direct afdoen als een klassieker, maar toch wel een heel fijn 70's album die er uit springt in het jaar 1974.
Ik kan mij overigens wel voorstellen dat het niet voor iedereen is weggelegd.
Het is wat hyperachtig. Vrij druk en van de stem van Russel moet je houden.
Maar het is onderscheidend en origineel. Niet het meest voor de hand liggend.
En achteraf ook zeker niet achterhaald.
The Sparks doken altijd weer op en voelde de tijdsgeest heel goed aan.

This Town..... behoort voor mij tot de betere singles ever. Catchy en tegendraads tegelijk. Gewoon helemaal af.
Tja, gimmick...... ik weet het niet hoor. Hun act was origineel en hun sound ook.

avatar van deric raven
 
0
geplaatst: 9 juni 2015, 14:57 uur [permalink]
Toen ik de eerste keer This Town Ain't Big Enough for Both of Us hoorde, dacht ik dat het Nina Hagen was, maar ik denk dat ik niet de enige was die deze fout maakte.
Dit is glamrock met een hoog songfestivalgehalte.
Waterloo Metal Guru.
Eigenlijk alles wat maar fout was in deze periode.
Maar wat klinkt het eigenlijk goed.
Zonder Sparks zou Queen waarschijnlijk een stuk minder zelfspot hebben.
Want eigenlijk bezit Sparks alle elementen van deze band, alleen is het allemaal net een stuk meer Over The Top.
Zou Muse zichzelf in deze tijd een stukminder serieus nemen, dan zouden ze zo klinken.
Spinal Tap: The Musical.

avatar van bikkel2
4,0
0
geplaatst: 9 juni 2015, 17:15 uur [permalink]
Fout en goed ligt dan in elk geval dicht bij elkaar in dit geval. 😉

Gevalletje van love it or hate it. En dat is met Queen natuurlijk niet anders.
Ik hou van dit album. Verbazendwekkend eigenlijk dat ik mij nooit verder in de Sparks discografie heb verdiept.
Moet maar eens verandering in komen.

Tips ?

avatar van deric raven
 
0
geplaatst: 9 juni 2015, 17:39 uur [permalink]
Ik heb alleen Whomp That Sucker, en die vind ik minder.
Verder heb ik ook de verzamelaar The Heaven Collection.
Beat the Clock, Singing in the Shower en uiteraard This Town Ain't Big Enough for Both of Us vind ik er ver boven uit springen.

avatar van bikkel2
4,0
0
geplaatst: 9 juni 2015, 17:45 uur [permalink]
Propaganda uit dezelfde periode als deze schijnt ook een aanrader te zijn.

avatar van deric raven
 
0
geplaatst: 9 juni 2015, 18:35 uur [permalink]
bikkel2, ze hebben nu een album gemaakt met Franz Ferdinand, nog niet helemaal gehoord, maar wat ik gehoord heb, klinkt prima.
FFS - FFS (2015)

avatar van bikkel2
4,0
0
geplaatst: 9 juni 2015, 19:17 uur [permalink]
Ja klopt, ik heb een aantal stukken gehoord.....leuke combi.

avatar van Renoir
4,0
0
geplaatst: 9 juni 2015, 20:46 uur [permalink]
Propaganda is echt een aanrader, bikkel2. Van dat album is "Never Turn Your Back on Mother Earth" een paar jaar geleden nog gecoverd door Neko Case. Indiscreet (1975) is ook goed. Van de meer recente album ken ik verder alleen Hello Young Lovers (2006) en ook op dat album staan een paar heerlijk gekke nummers als "Dick Around" en 'Perfume". Krijg meteen zin om ze weer eens te draaien...

avatar van bikkel2
4,0
0
geplaatst: 9 juni 2015, 20:52 uur [permalink]
👍

Bedankt Renoir ! Die ga ik beluisteren.

avatar van adri1982
 
0
geplaatst: 14 april 2016, 00:24 uur [permalink]
deric raven schreef:

Zonder Sparks zou Queen waarschijnlijk een stuk minder zelfspot hebben.
Want eigenlijk bezit Sparks alle elementen van deze band, .....
Zou Muse zichzelf in deze tijd een stuk minder serieus nemen, dan zouden ze zo klinken.
Het laatste van deze twee betwijfel ik, maar dat Sparks wel wat invloed op Queen heeft gehad, geloof ik zonder meer. Hier dacht ik ook zo af en toe over. 'This town ain't big enough for both of us' klinkt zo Queen-achtig, dat bandleden van Queen dit vast hebben geluisterd, om met 'Killer queen' de brug naar het grote publiek te slaan.
Daarnaast verschilt de titel van de Queen-klassieker 'Thank God it's christmas' maar een woord met track 5 van dit album: 'Thank God it's not Christmas'.

avatar van johan de witt
4,0
1
geplaatst: 21 september 2016, 09:37 uur [permalink]
bikkel2 schreef:
Propaganda uit dezelfde periode als deze schijnt ook een aanrader te zijn.

Zeker, zelfde jaar en zeker zo goed 👍
Twee topalbums in een jaar, kom daar nog maar eens om!

avatar van bikkel2
4,0
1
geplaatst: 21 september 2016, 10:14 uur [permalink]
Roxy Music flikte het in "73" johan. 🙂

Goed dat je er mij nog even aan herinnert trouwens. Nog ff luisteren vandaag.

avatar van gaucho
 
1
geplaatst: 21 september 2016, 10:24 uur [permalink]
Ja, als dit album je nieuwsgierig maakt naar meer Sparks, dan kun je de opvolger (uit hetzelfde jaar) er moeiteloos bij nemen. Die ligt lijnrecht in het verlengde hiervan. Dat geldt al iets minder voor de plaat die daarna kwam, Indiscreet, daar gaat de muziek nog meer verschillende richtingen uit. Daarna vliegt het werkelijk alle kanten op: Big Beat uit '76 is zelfs bijna punk te noemen en Introducing Sparks ('77) heeft een Amerikaans westcoast-geluid. De kwaliteit neemt in de loop van de jaren wel geleidelijk af. Uiteindelijk vind ik dit hun beste album, al hadden ze later in hun lange carriere nog wel wat bovengemiddelde albums.

Zelf vind ik deze bijvoorbeeld briljant: eind jaren zeventig gemaakt met productionele hulp van Giorgio Moroder, maar als je het hoort, zou je denken uit het uit de eerste helft van de jaren tachtig komt. Dit is een soort Pet Shop Boys avant la lettre, dus wel heel anders als wat je op Kimono hoort. En zo waren ze in meer opzichten hun tijd vooruit: de niet onterechte vergelijking met Muse die hierboven wordt gemaakt, bewijst dat ook.

Ik ben een groot liefhebber van de Sparks. De muziek van de broers Mael is een geval apart in de popmuziek: maniakaal, neurotisch, veel pathos, maar altijd met een knipoog en dat kenmerkende hoge stemmetje van Russell en bovenal de briljante teksten van vooral Ron. Vergelijkingen met tijdgenoten Queen, 10cc en Roxy Music zijn begrijpelijk, want van al die bands zit er wel wat in de muziek van de Sparks, maar uiteindelijk gaan die vergelijkingen mank, want de Sparks maken een uniek soort popmuziek. Maar het moet je liggen: ik ken veel vrienden die negatief reageerden op mijn Sparks-bekeringsdrift: inderdaad een gevalletje van love it or hate it...

Overigens verzorgde Queen in '72 eens het voorprogramma van Sparks tijdens hun toernee door Engeland. Dat roep wel de vraag op in hoeverre Queen zich door Sparks heeft laten beinvloeden...

avatar van bikkel2
4,0
0
geplaatst: 21 september 2016, 10:42 uur [permalink]
Mooi verhaal gaucho. 👍
Dit album is mij bekend en is prima.
Verder ken ik alleen wat losse flodders.
Propaganda heeft idd dezelfde reputatie als Kimono My House.

Die ga ik dus ff beetpakken.

avatar van zaaf
 
0
geplaatst: 21 september 2016, 11:55 uur [permalink]
Ja mooi. Propaganda wint het voor mij, maar beiden fijn.

avatar van Casartelli
3,5
0
geplaatst: 21 september 2016, 12:47 uur [permalink]
gaucho schreef:
De kwaliteit neemt in de loop van de jaren wel geleidelijk af.
Tussendoor wellicht wel, maar ik vind hun recente albums (Lil' Beethoven, Hello Young Lovers) weer tot hun beste materiaal horen. Akkoord, er staat geen This Town Ain't Big Enough for the Both of Us meer op, maar als complete albums kan ik er beter naar luisteren.

avatar van gaucho
 
0
geplaatst: 21 september 2016, 13:37 uur [permalink]
Casartelli schreef:
(quote)
Tussendoor wellicht wel, maar ik vind hun recente albums (Lil' Beethoven, Hello Young Lovers) weer tot hun beste materiaal horen.

Ben ik met je eens. Ik doelde met die zin vooral op hun latere jaren 70 en 80 materiaal. Maar dit zijn precies die 'bovengemiddelde albums uit hun latere carriere' waar ik het over had. Ik zou zelf Gratuitous sax & senseless violins er nog aan toevoegen. Iets meer 'gewone pop' dan Kimono en Propaganda, maar inderdaad zeer genietbaar. Misschien zelfs de beste aanraders voor Sparks-ontdekkers na Kimono, Propaganda en Indiscreet.

avatar van E-Clect-Eddy
5,0
0
geplaatst: 21 september 2016, 13:40 uur [permalink]
Al het goede komt van Ron en Russell en elk album heeft wel minimaal 1 juweeltje erop staan, maar zoals eerder aangehaald het is niet voor iedereen. Ze hebben wel telkens een graantje meegepikt van wat op dat moment de belangrijkste (opkomende) genre was.

Het mengen van humor en 'serieuze' muziek wordt door weinigen gewaardeerd. Als Zappa (ontdekker van deze band? of toch alleen Todd Rundgren) een piano virtuoos was en niet op de gitaar en Ron zou dat wel zijn geweest i.p.v. op de piano zou er waarschijnlijk meer waardering zijn geweest voor Sparks. Er is gewoon meer waardering voor genius op de gitaar dan voor een genius op de piano.