Tangerine Dream - The Seven Letters from Tibet (2000)

Met The Seven Letters from Tibet grijpt Tangerine Dream mijns inziens terug naar haar kosmische periode, wat wellicht te wijten is dat Edgar Froese destijs veel bezig was met het remixen van oud materiaal. Daardoor komt mij de gedachte op dat de rol voor Jerome tot een minimum is beperkt of dat hij beïnvloed is door het oudere werk van zijn vader.

Het bovenstaande klinkt misschien zeer kritisch, maar is zeer zeker niet zo bedoeld. Wat ik probeer aan te geven is dat The Seven Letters of Tibet een verrassing voor mij was bij de eersre luistersessie. Na vele jaren up-tempo en rockachtige stukken daar ineens een heel sfeervol album. Heerlijke uitgesponnen klanken die je gemoedsrust naar een ander plan tillen. Diepgaande gevoelens brengt dit mij na boven over hoe de situatie in Tibet is. Een volk dat onderdrukt wordt door de Chinese overheerser en waarvan de Dalai Lama zich sinds jaren ophoudt in India. Op de hoes vermeldt Tangerine Dream dan wel geen politieke bijbedoeling te hebben met dit album, edoch door de ingehouden spanning in de muziek wordt dit beeld wel bij mij naar boven gehaald.

Op een paar zeer kleine foutjes in de productie net geen topalbum, maar toch wel 4,5 sterren gegeven aan dit wel heel sfeervolle werk.

Dit album is een verademing en zeker sfeervol te noemen, na een hoop drukke en ritmische albums. Toch neigt TD hier af en toe wel te verzanden in structuurloze en onnodig breed uitwaaierende klanktapijten, waardoor ik de aandacht op den duur niet zo kan vasthouden. Ondanks dat vind ik het zeker een alleraardigst album, ondanks dat ie me niet voor de volledig kan boeien.
Hoogtepunten zijn voor mij The Golden Heart en The Green Land, waarbij vooral die laatste door de sprankelende melodielijntjes je wel gewoon bijblijft.

Tja hier moet je van houden, niet een album dat dagelijkse kost is maar wel heel goed gemaakt.

Even een tip bij het luisteren na dit album. Stel voor dat je achter de camera sta en het landschap van Tibet moet vastlegen, Al snel kom je er achter dat van een vaste structuur geen sprake is. Dit gegeven is door Tangerine Dream goed doordacht verwerkt op dit album.

Achter het bovenstaande kwam ik pas naar vele keren luisteren en ontdekte zo dat dit album wel van enige structuur is voorzien. Wel moet ik toegeven dat naast al het ritmische werk van Tangerine Dream van de laatste jaren dit album steeds meer een warme deken voor mij aan het worden is.

Op zich was ik aangenaam verrast door deze opvallend ingetogen ambientplaat van pa en zoon Froese. Dat is, zoals eerder op deze pagina gemeld, nog eens iets anders dan het ‘ruigere’ werk van de laatste jaren.

Maar dan… dan kabbelt de plaat halverwege stuurloos door en verliest het geheel zijn spanningsboog en zijn kracht. En dat is dodelijk.
Het is een kunst op zich om een ‘spannende’ plaat te maken zonder noemenswaardige tempo, melodie of ritmes.
Zie de grote der aarde, zoals Biosphere’s Substrata, Jean Michel Jarre’s Waiting for Cousteau, Within the depths of silence and phormations van de Zweedse Raison d’Être, of van mijn part Tangerine Dreams eigen meesterwerk Zeit.
Die albums grijpen je vanaf de eerste seconde bij je strot en laten je niet meer los. Het wordt met hen een lange, bij vlagen beklemmende, maar zeer lonende reis.

The seven letters from Tibet geeft zo halverwege toch echt de geest en bloedt langzaam dood – tel daarbij op de beladenheid van het woord ‘Tibet’ in de titel (wat mogelijk mystiek, verlichting en reflectie suggereert maar dit niet waarmaakt) en je eindigt dan toch met een licht teleurstellende cd – een cd die in aanvang behoorlijk wat potentie had…...

Nog steeds een ijzersterk album.

Inderdaad, dit is en blijft een mooi album. Ogen dicht en mee gaan in de fraaie golven van de muziek.

Dit album heeft na al die tijd nog steeds niet kunnen imponeren.

Het begint aardig en wordt beter, maar zoals yorgos al aangeeft, verliest het album aan kracht en blijft vervolgens niet hangen door het dwalerige karakter wat de muziek met zich meebrengt.
De vergelijking met andere ambient-(meester)werken is in het geval van dit album begrijpelijk, aangezien TD zich hier voorziet van een ambient-aanpak, dit i.t.t. voorgaande albums.
Echter, door het klinische en bij vlagen zelfs nietszeggende karakter van de muziek werkt het eerder afstandelijk dan dat het aangrijpt.

Hoorbaar genoeg goede bedoelingen, maar laat het nou net niet goed genoeg uitpakken.
Jammer dus, maar gelukkig nog niet helemaal een domper vanwege de eerste helft van de plaat met nog altijd nummers 3 en 4 als de positieve uitschieters.

Blijft bij mij boeien van begin tot eind, en het zakt nergens weg. Daar heb gezien het voorgaande een andere mening over. Dit album boeit mij vanaf het moment dat ik 'm voor het eerst hoorde.

Ieder zijn meug, laten we dat voorop stellen. Op het moment toen ik dit album voor het eerste hoorde bekroop me gelijk een heerlijk oud TD-gevoel. Zo rond 2000 had ik het even gehad met de up tempo sound van de band. Nadat ik The Seven Letters from Tibet voor het eerst had gehoord bleef ik met vragen zitten. Zoals je je ogen kunt uitvrijven om iets beter te kunnen zien gebeurde dit met mijn oren. De muziek kon ik dus niet gelijk plaatsen, maar gaande weg wist ik wel dat de trommelvliezen iets bijzonders aangenaam aan het waarnemen waren. Dat gevoel is tot heden ten dagen gebleven. Ik denk dan ook dat dit nog steeds een groei album is. Na een drukke dag blijft dit album de kracht houden me uit de sleur van de dag te halen en me ver in Aziië te doen belanden.

Tangerine Dream op ze kosmisch is TD op ze best, getuige van deze meesterwerk.
Hier stijg je op naar de kosmische ruimte, prachtig in het kwadraat.
Hoopte altijd dat Edgar Froese iets in de lijn van Epsilon in Malaysian Pale zou neerzetten.
Uiteraard is dat niet hetzelfde, maar gewoon lekker alleen maar dromerige synthesizermuziek.
Top!

Mooi, stemmig album van TD. Met je ogen dicht op de bank, licht uit, en luisteren maar.

Ik heb een heruitgave uit 2012, en die heeft een hele andere "hoes"dan de hier getoonde.

Die rode zeker, die heb ik ook

Deze vandaag nog eens een draaibeurt gegeven. Toch ondergewaardeerd werkje als je het mij vraagt, die 50 minuten zijn zo voorbij. Het is ook zoveel meer dan achtergrondmuziek. Ik merk dit op omdat velen dit wrs als oersaaie ambient ervaren. Dit zou echter een misvatting zijn. Ja, het is uitermate geschikt als achtergrondmuziek maar wanneer je jouw aandacht vestigt op het hele gebeuren merk je al snel dat er heel wat te beleven valt. The Green Land vind ik er wel bovenuit steken, ben een sucker voor pianoriedeltjes

À propos, op de achterflap van mijn uitgave (die rode) heet het derde nummer 'the golden head'. Typfout? Of is er iets anders aan de hand?

Album is trouwens opgedragen aan Monica Froese (de vrouw van). Edgar schreef dit album als soundtrack bij haar heengaan.

Het is een typefout. Het nummer heet gewoon "The Golden Heart". Oorspronkelijk had ie zelfs als werktitel "The Third Letter: The Sun and the Golden Heart". De overige titels hadden ook eerst een iets andere, uitgebreidere werktitel. Uiteindelijk werd er voor de huidige tracklist gekozen.

Het heden is me quasi vreemd. Inderdaad, u spreekt met iemand waarvoor de eeuwige herinnering niet zozeer een keuze maar een realiteit is. Ik heb als het ware altijd heimwee. Dat zou verkeerd kunnen geïnterpreteerd worden, want ik verlang niet zozeer naar een terugvoering naar het verleden. Want eigenlijk ben ik meer tevreden met mijn huidig manspersoon dan 10 jaar terug.

Waar gaat het dan om? Ik ga niet akkoord met de finaliteit van het leven. En daarom doet ieder onherleefbaar moment me pijn - Augustinus, je kan de hoogste boom in. Geef toe, de vergankelijkheid is een oneerlijk gegeven.

Dit album beweegt bij mij hemel en aarde. Want het herinnert me aan die finaliteit. The Seven Letters From Tibet is een album dat me terugvoert naar de jaren '90, waarin mijn leefwereld zich terugvond in A Legend of Zelda: a Link to the Past, Chrono Trigger en Secret of Mana. Mensen met enig verstand van gamen zullen me wel begrijpen. Dit album zou een soundtrack voor die games kunnen zijn. Waarheen zijn de jaren van doelloos in fictieve werelden rondzwerven? Ik mis ze niet maar kan het idee van de onherleefbaarheid onmogelijk verdragen. Volgt u nog?

Tangerine Dream heeft hier iets heel bijzonder afgeleverd. Een oproepbare reis doorheen de tijd. Bedankt.

Enigszins herkenbaar. Ik ben in ieder geval, door jouw bericht, erg benieuwd naar dit album.

De kans is groot dat je het 'new-age geneuzel' gaat vinden Misterfool

(idd, de lauwe receptie van Treasure is jou nog steeds niet vergeven)

Jazeker, maar de vraag stelt zich of dat verstandig is. We moeten toch verder, en niet blijven hangen.