Art of Noise - (Who's Afraid Of?) The Art of Noise! (1984)

Art of Noise is zo'n band (nouja, het was niet echt een band, maar meer een project) waar ik me altijd nog 's in wilde verdiepen. Had ooit het openingsnummer van dit album gehoord en dat klonk wel interessant.

Vanavond kwam een vriend opeens aan met Moments In Love, dat ik volgens mij in een andere versie (cover?) al kende. Echt te geniaal voor woorden.

Heb nu het album aanstaan (dank je Scientist ) en eens wat gelezen over Art of Noise en wat blijkt: Trevorn Horn deed hieraan mee. Nu was dat wel een bekende naam voor me, maar wat ie eigenlijk allemaal had uitgespookt... Nu weet ik dat Video Killed The Radio Star mede van zijn hand is en dat ie bij een boel goede jaren '80 muziek (o.a. Frankie Goes To Hollywood, Yes) een stevige vinger (al dan niet de hele hand ) in de (productie-)pap had.

Art of Noise probeerde de scheidslijn tussen product (dit album) en artiesten te doorbreken door niet met hun gezicht op foto's te gaan en het artwork daarop af te stemmen (dus geen foto's van bandleden ed.).

Van dit album is in ieder geval de opener en Moments In Love 5* waard. Het pianostuk waar Beatbox mee eindigt is ook grandioos, maar verder weet ik het nog niet zo... (moet de laatste drie tracks bij het moment van schrijven ueberhaupt nog horen).

In ieder geval wel leuk om weer wat stukjes van de puzzel van de popgeschiedenis te hebben gevonden.

Na vele jaren dit album niet te hebben gedraaid toch maar weer eens de zolder bezocht. Tussen het historisch materiaal omringt door spinnenwebben trof ik deze plaat in goede staat aan. In de tijd dat dit album uitkwam was het een bijzonderheid en mijn vraag was dus of dit nog zo zou zijn.

Met een toespraak op sfeervolle klanken begint dit album. Dit gaat al snel over in een ritme wat me aan een lopendeband doet denken. Hier en daar wordt dit even onderbroken. Waardoor er ruimte komt voor andere geluiden. Het valt niet tegen tot nu toe. Beat Box doet ondanks het ritme erg beleefd aan. Ik hoor steeds een man iets zeggen wat lijkt op "goeie dag!" De overige geluiden zijn goed gekozen. Met een klassieke piano wordt deze track sfeervol afgesloten. Een track als Snapshot doet vrolijk aan en doet mij denken aan een speelhal. Close (To the Edit) is spanning en plezier in één. De gebruikte bassen versterken dit gevoel nog eens.

Na het omdraaien van de oer-cd wordt ik begroet door een gillende dame. Daarna zit ik al vrij snel in een mooi spel van diverse geluiden. Het doet op het eerste gehoor experimenteel aan, maar wel met beleid, waardoor het nog luisterbaar te noemen is. Een track als Moments in Love is voor mij een standbeeld in de muziek. Mooi statig en als ik mijn ogen sluit begin ik mentaal te zweven en zie mezelf dit stukje tikken. Dit laatste is naast een vreemd gevoel vooral een mooi gevoel. Hierdoor krijgt het iets wat tijdloos is. Momento begint vrij experimenteel met iets wat doet denken aan onweer en kerkklokken. Tussen door nog even een orgel en niet te plaatsen klanken. Wat later overgaat in iemand die aan het snurken is op een sfeervol bed van klanken. Het bijzondere album besluit met bevrijdende klanken die nodig zijn om weer in de wereld van vandaag terug te keren. Na al die jaren blijf ik dit een zeer bijzonder album vinden wat nog niets aan kracht en zeggingskracht heeft verloren.

Aan de ene kant draait dit album om de drie grote nummers: muzikaal, in lengte en als hitnotering. Het echt fenomenale Beatbox, het niet veel mindere Close to the Edit en het prachtige Moments in Love. Echter, er is ook een andere kant. Dit album vormt juist ook weer een fraai geheel van soms geheel uiteenlopende Noise en gezamenlijk vormen zij wel degelijk een Art of Noise.

Je kan die grote nummers dus prima los draaien, maar ook het gehele album op je in laten werken. De auto is daar trouwens een prima plek voor, al moet je dan wel je gaspedaal in de gaten houden...
De in 2011 verschenen geremasterde versie is ook nog eens prima gedaan. De kristalheldere remastering geeft de nummers nog meer dynamiek en een aantal live uitvoeringen zijn heel aardig, zeker die waar het prachtige pianoslot van Beat Box eindigt met het oh zo mooie Video Killed the Radio Star.

Toegankelijke noise.
Eigenlijk een strijd van twee labels tegen elkaar.
ZTT met de meer toegankelijke acts als Frankie Goes To Hollywood, Propaganda en Art Of Noise
Mute met Depeche Mode, Wire, Nick Cave en Laibach.
Gecontroleerde beats tegen chaotische herrie.
Depeche Mode als de meest toegankelijke Mute act, Art Of Noise als de minst toegankelijke van ZTT.
Art Of Noise met hun soft erotische klinkende Moments in Love, welke zich ontwikkeld tot een vaag schouwspel, maar ook met het bombastische A Time to Fear (Who's Afraid), het slijptolhoofdstuk Close [To the Edit] welke ook raakvlakken heeft met Nasty van Janet Jackson, en het oh ja gevoel bij het swingende Beat Box [Diversion One],
Ik heb altijd het gevoel dat een act als Fatboy Slim schatplichtig aan dit nummer is.
Art Of Noise waarvan volgens mij nog fragmenten werden gebruikt voor het eigenzinnige, tegendraadse, en in het begin nog revolutionaire muziekprogramma CountDown.
Eigenlijk ook waar Art Of Noise voor stond.
Voor mij was het vooruitstrevende muziek, al is de impact nu een stuk minder groot als toen.
(Who's Afraid Of?) The Art of Noise! Is het schetsboek voor het hitgevoelige werk van Frankie Goes To Hollywood en Propaganda.
De ideeën ontstonden volgens mij hier, maar moesten vervolgens nog een commercieel plekje krijgen, al was Owner Of A Lonely Heart van Yes weer een soort van voorstudie van Trevor Horn, die voorheen succes had met Buggles, maar vervolgens met zijn sound en productie een andere kant opging.
Bij de latere albums kwam Art Of Noise steeds meer als een grap of gimmick over, Peter Gunn, Kiss en Paranoimia zijn minder krachtig dan de eerste singles, en meer gericht op een groter publiek.