Eurythmics - Touch (1983)

TOUCH

Was een snelle en degelijke opvolger van het succesalbum Sweet Dreams. Het bijhorende dance-mix album was echter een misplaatste modegril van de platenfirma (de band stond er zelf ook niet achter). Schitterende hoes.


Here Comes the Rain Again zit in diezelfde sfeer als Sweet Dreams. Een singel die je niet loslaat. Een nummer dat telkens weer naar het hart gaat.

Right by Your Side past wel op deze plaat. Stond op de vorige LP de bij vlagen mistige synthpop centraal, dan probeer Eurythmics op Touch ook zuiders te kruiden.

Who's That Girl is weer zo'n prachtig gearrangeerde hitsingel. De albumversie gaat iets verder door het toevoegen van electrische gitaar aan het eind.

The First Cut vind ik een behoorlijk swingend funknummer. Synthesizerfunk nog, al zijn de traditionele instrumenten in hun repertoire niet veraf meer.

Aqua is weer zo'n regenwoud song. Monotone bassynthesizer en hypnotiserende vocalen. Een trip door het woud van geluiden.

No Fear No Hate No Pain toont ons Annie als volleerde soulzangeres. Een voorliefde die tot bloei zal komen op het volgende album Be Yourself Tonight.

Paint a Rumour is één brok verslaving. Een minimalistisch spelen met beats met een paar vocale mantra's als kers op de chocoladetaart. Smullen maar.


Regrets en Cool Blue vind ik iets minder beklijvend, maar ze zijn netjes tussen de singels op de A-kant geplaatst om makkelijker te verteren. Touch bied net iets te weinig vernieuwing om een klassieker te zijn. Touch biedt vooral meer van hetzelfde lekkers. En wie kan daar iets op tegen hebben? Niemand toch.

Als liefhebber van new wave ben ik de afgelopen tijd in de synthesizertak van dit genre gedoken. Wat dat betreft zijn de Eurythmics een grensgeval. Net als Ultravox begonnen als gitaarband en vervolgens de synthesizers en sequencers als basis gebruikend, zich daarmee op het terrein van The Human League en Depeche Mode begevend. Tegelijkertijd zijn invloeden van mildere popmuziek groeiende, zoals Gary Numan zijn synthwave ging combineren met funk.

De muziek op Touch is gebaseerd op de synthesizer, wat tot een gevarieerd palet aan ingenieuze geluiden leidt. Deze worden gecombineerd met instrumenten als gitaar, bas, blaasinstrumenten én de strijkers van het British Philharmonic Orchestra, gedirigeerd door Michael Kamen.
Tegelijkertijd wordt ietwat melancholieke new wave afgewisseld met vrolijker pop. Natuurlijk is het onmogelijk een strikte grens tussen de twee genres aan te geven, maar als ik mijn favorieten van Touch noteer, weet u meteen welke vier ik onder new wave schaar; wat ik niet noem, categoriseer ik onder pop.

Here Comes the Rain Again (#33 in februari 1984 in de Nationale Hitparade), Who’s that Girl? (in augustus 1983 drie weken op #30 piekend), No Fear, no Hate, no Pain (No Broken Hearts) en Paint a Rumour. Hier is de sfeer donkerder dan op de andere vijf nummers en zijn mijn associaties met Depeche Mode talrijk.
Van die andere helft werd Right by your Side #31 in november ’83. Bij de bonussen, op de cd-editie van 2005 zitten leuke tracks als het experimentele You Take Some Lentils & You Take Some Rice, ABC (Freeform). Ook komen we daar een cover van Fame van David Bowie tegen, wat meteen aangeeft welke muzikale kameleon als voorbeeld gold voor het duo Annie Lennox en Dave Stewart. Bowie blijkt alweer invloedrijk binnen de synthwave.
Met andere synthwave/-popgroepen maakte Eurythmics deel uit van de 'Second British invasion', die te beginnen met Gary Numan in 1979 een snel groeiende aanhang kreeg in de Verenigde Staten, aldus Wikipedia. In het geval van Eurythmics gebeurde dat vanaf 1983, alweer een hoogtijjaar voor het genre.
In 1984 verscheen de danceversie van dit album, waar gaucho hierboven al op hintte. Die sla ik maar over, niet mijn kopje thee...

Ik houd het op 3 sterren voor het gehele album, wie niet vies is van "lievere" popmuziek kan er daar minimaal één bovenop gooien.

Prachtig eurythmics album, misschien wel hun beste. De sound is geperfectioneerd, de singles zijn ijzersterk en de album tracks bovengemiddeld. 4 sterren

Hun eerste album In the Garden deed nog niet veel, mede door het ontbreken van een hitsingle. Die kwam met de titelsong van hun tweede album Sweet Dreams (Are Made of This), wat ondermeer in de Verenigde Staten een nummer 1-hit werd. Aan creativiteit geen gebrek in 1983, want datzelfde jaar verscheen hun album Touch.

Sinds jaar en dag mijn favoriete album van hen. Ook op dit album geen gebrek aan hitsingles, Here Comes the Rain Again, Right by Your Side en Who’s That Girl?. Ondanks dat ik over het algemeen weinig van synthesizers moet hebben, wist de muziek van het duo Annie Lennox en David A. Stewart me vooral op de eerste albums toch te beklijven. Bovendien is Lennox voor mij een zangeres van de buitencategorie.

Met name de tweede kant van Touch heeft voor mij de tand des tijd moeiteloos doorstaan. Duidelijk songs die minder hitgevoelig waren. Zoals de zeven en een half minuut durende trance disco van Paint a Rumour. En natuurlijk het meeslepende The First Cut en het ijzige, betoverende en spaarzame No Fear No Hate No Pain (No Broken Hearts). Laatstgenoemde song vormt voor mij het absolute hoogtepunt van Touch.

Ook opvolger Be Yourself Tonight was nog ijzersterk. Een meer rock en soul georiënteerd album, met nog meer hitsingles dan de twee voorgaande albums. Hieronder Sisters Are Doin' It for Themselves, waarop Aretha Franklin meezong en Adrian waaraan Elvis Costello zijn medewerking verleende. Helaas werden de albums hierna een stuk minder en werd er in 2005 definitief de stekker uit het duo getrokken.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com