Ian Anderson - Walk into Light (1983)

Natuurlijk is het behoorlijk 80´s met die computerdrums en wat electronica hier en daar maar toch had deze plaat (dan met echte drums) wel door JT uitgebracht kunnen worden.

Snap dat de man het ongetwijfeld heel interessant en spannend vond om met deze relatief nieuwe technieken aan de slag te gaan, wat uiteindelijk maar liefst drie albums opleverde die zwaar door een dergelijke sound werden gedomineerd.

Toch werkt de combinatie in zijn geval gewoon niet echt. Veel beter komt hij uit de verf op bijvoorbeeld het vrij magistrale Rupi's Dance, waar een vooral akoestische instrumentatie een bijzonder geraffineerd geluid weet neer te zetten.

Dat is nog eens een uiterst verfijnd componist aan het werk.

Dit gewoon net wat minder, maar hoe dan ook leuk geprobeerd. Al waren drie van dit soort albums dan misschien toch net iets teveel van het goede.

En met die andere twee doel ik dan natuurlijk op de Tull platen A en Under Wraps. Samen met deze vormen die naar mijn idee toch een trilogie van een soort klein dieptepuntje.

Deze plaat kwam vóór Under Wraps en laat Ian en partner in crime Peter John Vetesse horen die echt helemasl los gaan met electronica.

Al sinds Aqualung willen fans een soloplaat van Ian, met akoestische songs en fluit. Maar Ian had andere plannen. Na Stormwatch werd het tijd voor iets anders. Hij ontsloeg iedereen en moderniseerde de band en de sound. Eerst met A (wat een soloplaat moest zijn), daarna Walk into Light en uiteindelijk Under Wraps.

Ik kan er wel van genieten. Een soort guilty pleasure? Ik kan trouwens veel 80's-platen van oude rotten best hebben (Yes, Moody Blues, Barclay James Harvest). Het tempo zit er goed in, maar de sound is hier wat iel en komt op Under Wraps toch wel beter uit de verf.

Na deze drieluik van electronische platen, gooit Ian het over weer een andere boeg, met een trits rockplaten. Voor wat het is, vind ik deze plaat zo slecht nog niet.

Gek dat deze plaat zoveel hoger scoort dan Under Wraps.