Ian Anderson - Walk into Light (1983)

Natuurlijk is het behoorlijk 80´s met die computerdrums en wat electronica hier en daar maar toch had deze plaat (dan met echte drums) wel door JT uitgebracht kunnen worden.

Snap dat de man het ongetwijfeld heel interessant en spannend vond om met deze relatief nieuwe technieken aan de slag te gaan, wat uiteindelijk maar liefst drie albums opleverde die zwaar door een dergelijke sound werden gedomineerd.

Toch werkt de combinatie in zijn geval gewoon niet echt. Veel beter komt hij uit de verf op bijvoorbeeld het vrij magistrale Rupi's Dance, waar een vooral akoestische instrumentatie een bijzonder geraffineerd geluid weet neer te zetten.

Dat is nog eens een uiterst verfijnd componist aan het werk.

Dit gewoon net wat minder, maar hoe dan ook leuk geprobeerd. Al waren drie van dit soort albums dan misschien toch net iets teveel van het goede.

En met die andere twee doel ik dan natuurlijk op de Tull platen A en Under Wraps. Samen met deze vormen die naar mijn idee toch een trilogie van een soort klein dieptepuntje.

Deze plaat kwam vóór Under Wraps en laat Ian en partner in crime Peter John Vetesse horen die echt helemasl los gaan met electronica.

Al sinds Aqualung willen fans een soloplaat van Ian, met akoestische songs en fluit. Maar Ian had andere plannen. Na Stormwatch werd het tijd voor iets anders. Hij ontsloeg iedereen en moderniseerde de band en de sound. Eerst met A (wat een soloplaat moest zijn), daarna Walk into Light en uiteindelijk Under Wraps.

Ik kan er wel van genieten. Een soort guilty pleasure? Ik kan trouwens veel 80's-platen van oude rotten best hebben (Yes, Moody Blues, Barclay James Harvest). Het tempo zit er goed in, maar de sound is hier wat iel en komt op Under Wraps toch wel beter uit de verf.

Na deze drieluik van electronische platen, gooit Ian het over weer een andere boeg, met een trits rockplaten. Voor wat het is, vind ik deze plaat zo slecht nog niet.

Gek dat deze plaat zoveel hoger scoort dan Under Wraps.

Oh ironie. Ian Andersons eerste soloalbum is tegelijkertijd het album waarop hij veel intensiever dan ooit tevoren de muziek met een ander schreef, te weten toetsenist Peter-John Vettese. Bij Jethro Tull immers schreef hij meestal zelf alle muziek. Daarmee is Walk into Light eigenlijk minder een soloplaat dan zijn meeste groepswerk, zo noteert auteur Scott Allen Nollen droogjes in diens bio over de groep uit 2002.

Op de hoes toont Anderson zich voor het eerst met gekortwiekt kapsel. Trouwe fans hebben wellicht alleen daarin al een slecht voorteken gezien. Twee grote verschillen met Jethro Tull. Ten eerste: Anderson zingt anders. Milder, ronder. En qua muziek is dit een digitaal album. Synthesizerpop.
Als je Jethro Tull vergelijkt met een symfonieorkest, dan is de muziek op Walk into Light als kamermuziek. Een tweepersoons orkest, kleiner en intiemer. Je hoort Anderson genieten van dit zijstapje. Dit na de succesvolle maar extreem drukke jaren 1968 - 1982 met ieder jaar een nieuw album, uitgezonderd 1981.

Als chef de mission waren er bij Tull veel verantwoordelijkheden, al dan niet door bezettingswijzigingen. Bassist John Glaslock was in '79 overleden en vervangen door Dave Pegg (ex-Fairport Convention, vanaf de tournee voor Stormwatch), drummer Barrie Barlow was vertrokken (eerst te gast op het eerste soloalbum van Kerry Livgren van Kansas) en werd vervangen door respectievelijk Mark Crancy (A) en Gerry Conway (The Broadsword and the Beast).
Toetsenisten Mark Evans en David Palmer moesten in juli 1980 weg, zo vernamen ze dankzij Melody Maker. Dit omdat Anderson een soloplaat wilde maken en na enige alcoholconsumptie iets te loslippig was in bijzijn van een journalist van het blad. Dat werd het uiteindelijk als groepsalbum uitgebrachte A. Zij werden op dat album vervangen door Eddie Jobson (ex-Roxy Music), die op The Broadsword alweer was vervangen door Vettese.

1983 was het tweede albumloze jaar van de groep, waardoor er ruimte kwam voor Walk into Light. De mogelijkheden van de nieuwe generatie synthesizers leken onbeperkt en met toetsenkunstenaar Vettese neemt Anderson in zijn eigen Farmyard Studios gedurende de lente en zomer van dat jaar de muziek op, dit combinerend met zakelijke bezigheden voor zijn "fish farming enterprises".

Op het gehele album trakteert Vettese zijn gastheer op een rijk scala aan digitale geluiden en effecten én laat nog meer dan op The Broadsword horen een zeer gedegen muzikale opleiding te hebben. Een digitaal album dus, ook de beats; wel pakt Anderson regelmatig zijn dwarsfluit. De stijl van Jethro Tull is duidelijk herkenbaar, maar zoals gezegd: het is ingetogener. De meeste trouwe liefhebbers van Jethro Tull beschouwden dit echter als platte kitsch.

Mijn favorieten zijn opener (tevens geflopte single) Fly by Night, het vlotte Made in England waarin hij zijn stem anders inzet dan voorheen, barokinvloeden in Toad in the Hole en User Friendly met daarin Andersons beleving van de digitale revolutie.
Op tournee ging het duo niet, wél deden ze tv-optredens in München (hier de beelden) en in Engeland in de Leo Sayer Show.