Sting - The Soul Cages (1991)

Sting's meest persoonlijke album gaat over de rouwverwerking na de dood van zijn vader. Een titel als Why Should I Cry For You spreekt wat dat betreft boekdelen.
Dit album is niet zo toegankelijk als ander werk van Sting. Het kent een prachtige diepgang die je maar bij weinig muziek tegen komt.
De teksten en muziek hebben een spirituele tint. Heel mooi.

When The Angels Fall is een perfect nummer om voor het slapen gaan te beluisteren. Rustgevend en met een surrealistische sfeer.

But perhaps the dream
Is dreaming us

The Soul Cages is ongetwijfeld niet ieders ding. Ik vind het een van Stings beste platen.
4,5*

Ook een van mijn favoriete Sting-albums. Vooral in de herfst doet dit album het goed. Prachtige sfeer en nu ik hier lees dat het nummer Why Should I Cry for You voor zijn overleden vader is geschreven, heeft het nog meer impact. All This Time is ook zo'n heerlijk popnummer die naar een mooi climax gaat. Dikke 4*

Langere tijd moeite gehad met het solo werk van Sting.
The Police klonken op het laatst namelijk wat duisterder, en natuurlijk kwam dat mede door de onderlinge relaties die op een zeer laag pitje stonden.
Toen Sting solo ging klonk hij bevrijd; If You Love Somebody Set Them Free, hoe toepasselijk kan een titel zijn.
Beetje te vrolijk allemaal met Russians als maatschappelijk standpunt.
Stomme Sting!
En dan dat geneuzel bij Dire Straits, samen met hoofdneuzelaar Knopfler.
Fragile en Englishman in New York klonken voor mij als iemand die de artistieke, onbegrepen kunstenaar wilde uithangen.
Jaren later kocht ik The Dream of the Blue Turtles, en na het ontdekken van de schoonheid van Moon over Bourbon Street durfde ik mij ook aan Mercury Falling te wagen.
Daarbij viel gelijk I Hung My Head op, die ik van Johnny Cash kende.
En dan nu The Soul Cages.
Geschreven om het verlies van zijn vader te verwerken.
Ik verwacht een treurig geheel, maar het heeft iets opbeurends en hoopvols.
Wel een geschikt herfstalbum.
Geen maniertjes, alleen puurheid.
Vaak moet ik denken aan een So van Peter Gabriel qua sfeer, en dat is positief.
Dat album bleef ik na loop van tijd steeds meer in waardering groeien.
...Nothing Like the Sun laat ik nog maar eventjes links liggen, dat zal wel nooit helemaal mijn ding worden.

Ingetogen plaat, waarop Sting de dood van zijn vader verwerkt. Zo enthousiast als ik hier een paar jaar geleden over was, ben ik niet meer, maar ik vind The Soul Cages nog steeds een mooi album.
The Soul Cages begint met het sterkste nummer. Island of Souls lijkt me vooral een beschrijving van de jeugd van z’n vader, van opgroeien vlakbij de scheepswerf waar hij later zal gaan werken, van dromen om daar weg te komen, en van de dood van zijn vader na een ongeluk op de werk, waarna hij toch op de werf aan het werk gaat.
Ook All this Time en Mad About You zijn prima nummers. Daarna wordt het langzaam wat minder, totdat er op The Wild Wild Sea wel erg weinig gebeurt. Gelukkig komen er daarna nog het prima titelnummer, dat zich tekstueel bijna als een vervolg op Island of Souls laat beluisteren, en nog een tweede hoogtepunt in de vorm van When Angels Fall.

Gezien het thema van The Soul Cages ligt het voor de hand dat dit een heel zwaar album zou worden, maar dat is niet het geval. Ik vind het best toegankelijk, eerder ingetogen dan echt somber, en Sting’s stem, waar ik niet altijd even goed naar kan luisteren, vind ik hier goed bij de muziek en de sfeer passen.

Niet een album dat ik vaak luister, maar dat zou ik misschien vaker moeten doen.

4.0*