Rod Stewart - Human (2001)

Totaal nietszegende muziek.

Volledig akkoord. Rommel van de bovenste plank;
1 ster en niets méér ! en, dan nog puur voor dat nummer met dat helicopter meisje.

Ik heb dit album heel kort na de release, voor heel weinig uit de afprijsbakken gehaald. Het valt erg tegen, maar 'I can't deny it' blijf ik toch goed vinden.

Het spijt me voor Rod Stewart en zijn fans, maar ik vind dit maar een slap schijfje.
Voornamelijk covers zoals "If I Had You" van the Korgis en "To Be with You" van the Mavericks die niet kunnen tippen aan de originelen. Heeft Rod geen inspiratie meer? "Don't Come Around Here" vind ik wel goed.
Geen wonder dat dit zeer goedkoop in de afprijsbakken gehaald kon worden, want dit album flopte danig.

Zéér terechte flop, ik denk dat het nà dit dieptepunt nooit echt meer wat geworden is met Rod's oeuvre... met zijn carriëre wel, want die American Songbook toestanden verkochten, hoe flauw en slap ook, helaas wèl met tonnen, onbegrijpelijk!
Neen, Rod's beste periode ligt voor deze plaat, echt!

Met die American Songbook zou Rod Stewart artistiek nog lager vallen door overbekende songs te gaan coveren. Vreemd dat het publiek daar wél oren naar heeft. Het ergste is dat alleen die albums tegenwoordig in de platenrekken te zien zijn, alsof dit het oeuvre van Rod Stewart omspant. Geef mij maar de Rod Stewart in mijn jeugdjaren (jaren '70).

slecht , hoeveel hebben ze er in de uk van verkocht in de eerste week na release , 38 stuks , amai slecht album , weg ermee

Er zijn maar weinig artiesten die artistiek zo ver weg zijn gezonken als Rod, terwijl hij met zijn American songbook platen miljoenen verkopen weet te halen. Weer een bewijs dat goede muziek en verkoopcijfers absoluut niet hand in hand hoeven te lopen.

Ik vind het een slechte plaat (ben één van de 25 mensen die hem heeft!), maar kan toch wel genieten van If I Had You. Naar mijn mening een onderschat liedje omdat er een ingenieus koortje inzit.

ik kan ook niemand bedenken die zo is afgegleden. Het spreekt al een beetje uit de hoes waarop Stewart ons schichtig aankijkt en een dropzakkige houding aanneemt.

Euh, Snakeskin, het is wel StewarT ipv Steward, maar je hebt gelijk, dit is om niet goed van te worden. De hoes ziet er zo gladjes uit dan hij laat vermoeden.
Maar het zou nog véél erger worden met ons Rodje....

Te zeggen dat die man in zijn vroege periode zulk en klasbak was die de ene na de andere topper uit zijn mouw schudde.... ook destijds groots met Jeff Beck Group.

@fathermckenzie
Jij hebt gelijk, fout is gecorrigeerd. Ook ik verbaas mij over het contrast tussen de Rod die wij leuk vinden en die platen "gasoline Alley" en "every picture tells a story" achter zijn naam heeft en de man die nu gewaardeerd wordt door bijv Albert Verlinde die hem wegzet als iemand die lekkere luistermuziek produceert. Dit heeft Stewart zich zelf kennelijk ook niet gerealiseerd. Stewart is aan een vrije val begonnen en er lijkt maar geen einde aan te komen. Jammer.

** Burp **... en verder maak ik hier geen woorden aan vuil.

Ooit een giga fan nu enkel nog maar schouder ophalend als ik zijn naam hoor langskomen.

Troost je, je bent niet alleen. Rod was prima toen ie bij the Jeff Beck Group zong, met de Faces en pakweg tot rond 1978.
Daarna ging het van kwaad naar erger....
Hij onderging ook een stemoperatie, en de "grove korrel" is ook nog eens weg uit die stem, een vlakke nietszeggende grootwarenhuismuzakstem blijft over, en de producties zijn zo glad dat je gegarandeerd uitschuift en op je kont valt.... van ontsteltenis over zoveel rommel (ik wou het woord bagger niet gebruiken).

Ook met Human is Rod Steward op een bedenkelijk niveau gekomen.
Het is allemaal zo slap , futloos en inspiratieloos , dat je eigenlijk maar hoopt dat hij zich opsluit en met zijn treinen gaat spelen.
Dit is muzak. Leuk voor een etentje bij kaarslicht en als volstrekt onbelangrijk doel.
Rod Steward meent niets meer van wat hij doet.

@ bikkel2; groot gelijk heb je. Maar waarom verkracht je de man zijn familienaam steeds...?

Ja, nu zie ik het ook. Iets te gehaast wat willen schrijven.

Van mag Rod zijn familienaam gerust in Steward wijzigen als hij terug relevante rockmuziek begint te maken, maar ik vrees dat dit puur wishfull thinking is, als je het mij vraagt is het muzikaal over and out met ons Rodje....

Niet alleen dat, maar Rod Stewart kan de hoge noten niet meer aan.

Dit album werd ook commercieel een gigantische flop, soms heeft het grote publiek gelijk.
Vergeet dit abum en de daarop volgende van de oude Stewart en draai zijn vroegere werk (jaren '70) nog eens.

Leuk, hoor deze kritiek op 's mans staat van doen. Maar luister nu toch eens naar If I Had You!! (zie eerdere post)

De bodem was bereikt, dacht ik toen, maar ik dwaalde, want het ergste moest toen nog komen; zijn American Songbooks Massacre of hoe zou je die pure horror anders moeten noemen...

Dit moet zo'n beetje de laatste 'normale' cd van Rod Stewart zijn geweest. Daarna begon het drama waar geen eind aan lijkt te komen met The American Songbook en de afgeleide cd's Soulbook en Still the Same. Een nieuw hoofdstuk uit de carriére van Rod Stewart die tegelijkertijd heser en heser gaat zingen.

Zijn vorige cd t.o.v. Human was When we were the new boys, met prachtige Indie covers van Oasis, Skunk Anansie en Primal scream. Aangevuld met een aantal prima eigen nummers. Dat moet dan het laatste album zijn geweest waar Stewart nog rockte.

Dat laatste element is op Human ver te zoeken. Dat en een verregaand gebrek aan goede composities en uitvoeringen. Dan heb ik nog het geluk een Human versie te hebben met als bonustrack Peach, een cover van Prince, dáár rockt Rod Stewart haast nog als vanouds. Hij was ook eigenlijk nog niet klaar met zijn covers van Indie artiesten, hij heeft ook nummers van Paul Weller en nog een tweede nummer van Oasis opgenomen.

Maar blijkbaar heeft iemand daar helaas een stokje voorgestoken en moest er materiaal worden uitgebracht dat hier op Human staat.

De cd begint nog alleraardigst, met de titelsong en Smitten. Dan komt er een duet met Helicopter Girl (Don't come around here) waar ik alvast niets aan vind en dan wordt de cd vervolgd met een aantal mellow, melige, zoetsappige softe nummers waar ik ook helemaal niets mee kan (tracks 4 t/m 8 )

Om zich vervolgens redelijk te herstellen vanaf To Be with You, dan heeft de rest van het album nog een redelijk rockgehalte en wat betere nummers. Ik ben uiteindelijk blij met afsluiter Peach (Prince liefhebbers zullen het ongetwijfeld kennen) waar Stewart lekker stevig mee eindigt. Dat helpt de cd nog net aan een voldoende.

Maar per saldo is dit album niet best, Stewart lijkt uitgeblust en het materiaal leent zich ook niet voor een opleving. Rod Stewart had makkelijk nog een album met Indie-covers kunnen maken. Daar leek voor hem meer uitdaging te zitten, het publiek kreeg door de 'strijd' die hij aanging nog heel wat vuurwerk voorgeschoteld.

Maar na alle kritiek die Stewart bij Human over zich heen kreeg zal hij hebben gedacht: krijg allemaal de klere, ik begin eens aan een album met Amerikaanse classics, ik zal wel zien waar het schip zal stranden.