Focus - Hocus Pocus (1994)

Ik zie nu pas dat de heren Van Leer en Akkerman op het frontje zij afgebeeld. Dacht altijd dat Van der Linden en Ruiter er ook op stonden. Bij nadere bestudering tot de conlusie gekomen dandit dus niet zo is. Hmmmmm......vreemde gang van zaken.

Nu je het zegt, was me ook nog nooit opgevallen....

Ruiter was ook niet dé bassist. Ik heb zelf meer met Cyril Havermans.

Het is een Greatest Hits met een foto van de heren Then & Now.

Wat op zich wat merkwaardig is, volgens mij stamt de "jongste" muziek uit 1975. En dat was vanaf 1970 uiteraard dé periode van Akkerman en Van Leer.
Maar dan is een foto uit die periode meer op z'n plaats dan het duo uit 1994.

Ben benieuwd, welke foto ze zouden plaatsen als het nu zou worden uitgebracht...

De foto's uit die periode 'Then' staan er toch ook op? Met de recentere dus om enige herkenning mogelijk te maken.

Maar Bert Ruiter heeft wel op 4 studio-albums van Focus meegespeelt.
Cyril Havermans staat maar op 1 LP vermeld als bassist en dat is Focus II (oftewel Moving Waves).
Technisch gezien kon hij het muzikale hoogstaande gemuciseer van Jan Akkerman en Thijs van Leer niet bijbenen en naar het schijnt heeft Jan Akkerman alle baspartijen opnieuw ingespeelt voordat die plaat uitkwam.
Cyril zegt dat Jan deels sommige partijen heeft ingespeeld.

Ik was er natuurlijk niet bij maar heb dat uit de uitstekende biografie over Focus (geschreven door Jaap van Eik dit jaar verschenen).

Als Jaap van Eik en Cyril Havermans het zeggen, zal het wel waar zijn. Van Eik heeft natuurlijk ook een uitstekende kijk op het bassen (zelf bij Cuby en Trace gespeeld).

Cyril Havermans heeft wel twee goede soloplaten gemaakt. De tweede staat ook op MuMe: Cyril - Mind Wave (1974)

Daar zou ik ook niet goed van worden: speel je een heel album bas, gaat de gitarist (Akkerman) voor het verschijnen alle partijen van de bas opnieuw inspelen! Ik zou het toch wel een kleine afgang vinden.

Cyril Havermans besefte al snel dat hij omringd was door 3 virtuozen (de drummer Pierre van der Linden was ook een klasse apart).
Cyril was meer een rockbassist, de platenmaatschappij kwam met hem op de proppen omdat Focus op dat moment geen bassist had.
Bijkomend voordeel was ook dat Cyril wat kon zingen, men besfte niet dat "Focus II" technisch zo virtuoos zou worden wat je op basis van het debuut niet zou verwachten.
Bij de eerste solo plaat van Cyril verleenden de Focus leden gewoon hun medewerking, hij had Focus toen al verlaten en van ruzies en spanning tussen de bassist en de rest was geen sprake.
Zo mocht hij ook aantreden met zijn band als voorprogramma van Focus tijdens de Europese concerten in 1975.

Jan Akkerman verleende ook zijn medewerking aan de biografie (Jaap van Eik mocht hem een middagje interviewen omdat Jan Jaap wel mocht).
Daarin zegt Jan dus dat hij alle baspartijen opnieuw had ingespeeld op "Focus II", daar schijnt hij nog 1 % extra royalties over gehad te hebben.

Bert Ruiter was de perfecte vervanger, kon het virtuoos wel aan en was de stabiele rots in de branding als de 2 ego's van Thijs en Jan weer eens botsten.
Was ook zakelijk ingesteld en hield misschien wel de boel bij elkaar in een latere fase.
Zo schreef hij op "Mother Focus" 4 songs, ook deels omdat Jan en Thijs minimaal met dat album bezig waren.

Het waanzinnige succes van de "Introspection" solo plaat van Thijs van Leer deed ook al geen goed in de gespannen verhoudingen.
Die plaat verkocht gigantisch veel (een veelvoud van de Focus platen) en vooral Jan vond het helemaal niets dat Thijs daardoor relatief rijk werd.
De muziek vond hij ook niets, die muzak was bijna het tegenovergestelde van wat ze met Focus deden.
Een paar jaar later doet Jan eigenlijk hetzelfde met zijn plaat "Aranjuez"(met Claus Ogerman) uit 1978.

Ja, altijd leuk die obscure solo-platen uit het verleden.
Volgens mij zijn die oude albums van Kaz Lux ook nooit op CD verschenen evenals de eerste van Sjako.

Je kan je wel afvragen hoeveel de bijdrages van Ruiter op Mother Focus waard zijn. Havermans schreef veel betere songs op zijn soloalbums.

Ik heb trouwens een keer gelezen dat van Leer helemaal niet rijk werd van Introspection. Hij gaf toen geïrriteerd aan dat men maar aan Rogier van Otterloo moest vragen wat er met dat geld is gebeurd, o.i.d.?

De echte Focus liefhebber moet zoiezo niets van "Mother Focus" hebben. funkinvloeden overheersen en dan is de gemmiddelde rockliefhebber er al klaar mee.
Ikzelf vind het wel aardig, alhoewel "Hamburger Concerto" mijn favoriete Focus plaat is.

Thijs van Leer werd er niet echt rijk van, maar gaf toe dat hij toendertijd wel een klein vermogen apart had staan door dat succes.
Op een gegeven moment waren de verhoudingen tussen hem en Jan zo slecht dat een split onafwenbaar leek maar er stond al een Engelse tournee geboekt.
Die tournee cancelen was geen optie voor Thijs, doordat hij als enige wat geld apart had zouden schuldeisers alleen bij hem wat kunnen halen wat de contracten etc waren al getekend.
Hij repeteerde toen in het geheim met de Belgische gitarist Philip Catherine (1 sessie naar het schijnt) om er zeker van te zijn dat er een vervanger zou zijn.
Toen Focus na lange tijd ging repeteren was Jan Akkerman binnen enige minuten ontslagen (bij de eerste onenigheid werd hij letterlijk de deur gewezen) en kon men met een gerust hart oefenen met Philip Catherine.
Haha, bij de eerste optredens hing er een briefje bij de deur dat bezoekers hun geld konden terugkrijgen omdat Jan Akkerman er niet meer in zat, werd niet echt gebruik van gemaakt.

Ja, ik ben wel benieuwd naar die solo platen van Cyril Havermans maar zie er maar eens aan te komen.
Hier een link met een interview met Jaap van Eik: Focus-verhaal uit de doeken gedaan door Jaap van Eik « Progwereld

Geen cijfer. Ken van Focus enkel de singles en die zijn erg onderscheidend en heerlijk om te horen. In de auto lekker hard. House Of The King is mijn favoriet maar ook Harem Scarem (hoor ik hier ook accordeon in verwerkt?) en Tommy zijn mooi...

Mooiste overzicht van Focus
De vervolgwerken Focus + enkele andere albumtracks uit de top periode van Focus staan erop
Ook hun singles zijn beauty's zoals Sylvia , House of the king (albumversie)
Hocus pocus in 2 versies de originele ,en de speciaal voor de buitenlandse markt de verkorte snelle versie ,vind ze alle 2 (hangt van de stemming af welke ik draai) goed
Tommy is ook Top
SuperNederRock 4*

Samen met Vol. 2 heb je een prima overzicht.

Focus is een band die ik al jong in mijn hart gesloten heb. Op mijn elfde kocht ik het live-album At the Rainbow (1973), kort na mijn Ekseption-elpee, en ik herinner me dat ik daarmee bij leeftijdgenoten weinig herkenning opriep. In die tijd waren het de singletjes van The Osmonds, Slade en Mud die op partijtjes op de pickup gelegd werden. Dit was andere koek. Maar ik vond het prachtig. Het legendarische live-album, niet geheel vlekkeloos opgenomen in het Londense Rainbow Theatre, draaide ik graag, al kreeg ik vaak een knoop in mijn maag van de emotionele wendingen op dat album. Focus raakte mijn gevoel. Het ging een stapje verder dan wat popmuziek normaal gesproken met je doet.

Focus heb ik altijd als een buitenbeentje gezien in de Nederlandse popgeschiedenis. Begaafdheid, stijl, eigenzinnigheid en iets dat onmiddellijk herkenbaar is als Focus. Fluit, gitaar, Hammond, waanzinnig drumwerk van Pierre en origineel Nederlands. Maar vooral: het grotendeels instrumentale repertoire. Geen jazz, geen blues, geen rock & roll, maar net even anders. De muziek vertelt het verhaal. Teksten zouden de aandacht alleen maar afleiden.

Van gitarist Jan Akkerman weet ik het niet zo precies, erg mededeelzaam is hij nooit geweest, maar van Thijs van Leer weet ik dat Focus een bepaald idee over muziek had. Muziek als therapeutische werking. Verbinding met de ziel. Het losmaken en verwerken van gevoelens. En dat is dan ook wel wat de band steeds heeft gedaan, met regelmatig die brok in de keel als gevolg. Heel weinig commercieel, want behalve Hocus Pocus vlogen de singletjes internationaal niet bepaald over de toonbank. Je zou maar zo'n goede naam hebben als band en zo weinig platen verkopen.

Natuurlijk, ook hier kwam de veelbesproken split up en die hakte er flink in. Akkerman en van Leer konden niet best door één deur. Kwestie van karakters en botsende ambities. Ik denk ook dat van Leer, mede door het grote succes van zijn Introspection-albums, zich ging gedragen als leider en Akkerman te weinig ruimte gunde. In die dagen was democratie een heilig begrip. Het kwetste diep, tot op de dag van vandaag.

En dan deze mooie verzamelaar. Het is een prachtig overzicht, al mis je natuurlijk wel de langere nummers als Hamburger Concerto en Answers? Questions! Questions? Answers! Maar daarvoor kun je beter de integrale albums opsnorren, die tegenwoordig allemaal in dat leuke betaalbare boxje zijn verpakt.

Focus bestaat nog steeds en is zeer regelmatig op de podia te vinden, vooral in Engeland, waar zich de meeste fans bevinden. Hoewel een oer-nederlandse band, bleef de erkenning in eigen land toch aan de zuinige kant. Vanwege de controverse Akkerman - van Leer, waarbij Akkerman in '75 de band verliet, bestaat er nog steeds een soort stammenstrijd tussen de oude Focusfans, die de nieuwe band van van Leer niet kunnen verdragen en liefhebbers van Thijs, die blij zijn met het tweede Focus-leven met drummer Pierre van der Linden terug aan boord. Met deze verzamelaar, die chronologisch stopt in 1975, kunnen beide partijen tevreden zijn, lijkt me.

Ik word erg zenuwachtig van dit album. Gelukkig maar voor een euro gekocht. Waar ik live kan genieten van Akkermans gitaarkunsten, is dit niks voor mij. Ik hoor de hele tijd nu in mn hoofd tulutulutuluju of wat ze ook zingen. Met z'n fluitje.

Een rustgevend pilletje doet wonderen!

Dat je van Hocus Pocus (welke van de twee versies dan ook) een beetje nerveus wordt, kan ik me heel goed voorstellen. Het is ook een megadruk nummer, al vind ik dat ook juist de kracht ervan. De instrumentale passages rocken als een malle. Dat gejodel van Thijs kon ik destijds wel waarderen, maar inmiddels ben ik het ook wel een beetje beu.
Aan de andere kant vermoed ik dat juist dát aspect ervoor zorgde dat het een internationale hit werd. Het viel wel op natuurlijk, en tot in de Verenigde Staten kochten ze het nummer de hitlijsten in. Al heb ik ook het idee dat ze met name aan de overkant van de plas Focus om die reden een beetje als een novelty-act beschouwen. Het was in elk geval hun enige grote hitsingle in de VS en het VK. Volgens mij was Sylvia nog een kleiner succesje, dat de onderste regionen van de Billboard Hot 100 haalde.

Maar Focus is natuurlijk veel méér dan Hocus Pocus. En er staan op dit album - en trouwens ook op vrijwel elk regulier groepsalbum - ook prachtige rustige passages, waar je juist heel kalm van kan worden. Een nummer als Janis bijvoorbeeld is wonderschoon in zijn verstilde pracht. Ik kan me wel iets voorstellen bij wat Wandelaar hierboven schrijft over de therapeutische werking die Thijs van Leer beoogde. Al is de afwisseling op de gemiddelde Focus-plaat daar misschien net iets te groot voor. De Introspection-platen (alleen de titel al) zouden daar wellicht wat meer voor in aanmerking komen.

Dit album was destijds voor mij het eerste CD-wapenfeit van Focus. Ik heb ook nog de originele EMI-persing en niet de latere Red Bullet-versie, al weet ik niet of dat voor de geluidskwaliteit iets uitmaakt. Het is wel een zorgvuldig samengestelde verzamelaar, waarop ook het album Mother Focus nog aan bod komt. Die wijkt qua muziek en sound nogal al van het overige repertoire, maar vind ik niet eens zo onaardig. En gelukkig selecteerden ze wel de beste tracks van dat album, want er staat ook wel het een en ander aan 'forgettable' werk op.

Enkele platen van Focus had/heb ik al op LP, later volgden ook meerdere CD's van reguliere albums. Al was het maar vanwege die lange, bijna plaatkant vullende stukken, die je op een 'Best of' natuurlijk niet gaat terugvinden. Niettemin blijft dit een mooi overzicht.