Sebastian Hardie - Four Moments (1975)

Klassiek voorbeeld van een plaat die ik zo graag beter zou willen vinden dan helaas het geval is. Sympathieke seventies-symfo in de klassieke gitaar-toetsen-bas-drums-zang-bezetting, met een warm geluid en mooi vol en helder klinkend, met echo's van Camel en Earth & Fire en andere grote en kleine symfobands, maar de beperkte variatie aan solo's en de niet erg interessante melodische achtergrond zorgen ervoor dat het titelstuk nergens echt de zwaartekracht ontstijgt, en noch het synthesizerthema dat de hele vierluik opent en besluit, noch de coupletten uit het openingsnummer, noch het refrein van "For a moment..." zijn bijzonder mooi of knap. Het luistert allemaal probleemloos weg en is ook nergens slecht of echt vervelend, maar het brengt mij persoonlijk ook niet in de hogere sferen van Yes of Camel of Focus.
        Dat titelnummer is natuurlijk het vlaggeschip van deze plaat, maar ironisch genoeg vind ik de twee instrumentale nummers op de "achterkant" eigenlijk een stuk sterker, met eerst een lange lyrische gitaarsolo à la Jan Akkerman in Rosanna (de single van het album, een miniem hitje [#31] in thuisland Australië; volgens Wikipedia een eerbetoon van de gitarist-componist aan zijn oudere zuster die de band steunde) en daarna een nog veel langere instrumental met opnieuw een hoofdrol voor de gitaar (lekker themaloopje) maar nu ook voor het orgel en de mellotron, plus op het einde nog een passage waarin de hele band heerlijk los gaat. Deze superbe tweede helft trekt de hele plaat voor mij uiteindelijk toch naar de 4*, hetgeen mijn enigszins sombere openingszin feitelijk toch wel logenstraft.