Dave Douglas - Strange Liberation (2003)

Ik vind er eigenlijk weinig memorabels aan. Er wordt vakkundig gespeeld (trompet/solo, gitaar, ritmesectie) en alles past ook wel bij elkaar. Wat echter opvalt en na een tijdje ook gaat tegenstaan is het veelvuldig tweestemmig spelen van de blazers; je verwacht voortdurend dat er naar iets wordt toegewerkt, maar dat komt dan lang niet altijd. Veel stukken lopen dan een beetje ´nergens heen´ . Ik las van we tigers al iets dergelijks en misschien beschrijf ik hiermee ook wel deels wat JJ_D hierboven aangeeft.

Mountains from the Train (is eens wat anders) en Skeeter-ism (lekkere solo´s) vind ik de betere nummers. Het latin uitstapje (nr 10) is - ondanks ook daar de dubbele blazers - ook nog wel aardig. Het rockuitstapje nr 7 is een welkome afwisseling in het album maar blijft veel te keurig om je echt in te verliezen.