Poco - Deliverin' (1971)

Mijn kennismaking met Poco, een band met Richie Furay en Jim Messina. Als groot Buffalo Springfield liefhebber zou dit bijna niet mis kunnen gaan.

Dat gaat het dan ook niet, al had ik er misschien wel ietsjes meer van verwacht. Erg relaxte muziek die makkelijk en prettig te beluisteren is, maar het niveau is niet constant even hoog. Vanaf de 1e Medley (een echte aandachtstrekker overigens) vind ik het heel erg goed. De nummers daarvoor zijn zeker niet slecht, maar écht bijzonder is het niet. Nummer 1 tot en met 5 zou ik 3* geven, 5 tot en met 7 4* en nummer 8 4,5*.

3,5* of 4* voor het geheel dus, dat zal wel een beetje gaan wisselen.

Opvallend dat Richie Furay af en toe wat minder bij stem is dan op de Buffalo Springfield albums.

Mijn favoriete Poco album, een soort live best of. De harmonieën klinken als een klok (zouden daar wat overdubs voor nodig zijn geweest) en het geheel wordt vlot gespeeld. In country rock termen doet Poco niet veel onder voor the latere Byrds, the Eagles en Flying Burrito Brothers. Jammer dat ze bij het grote publiek nooit echt populair zijn geworden (er zijn ook nog maar 10 stemmen op dit album uitgebracht), want dat frustreerde Richie Furay zo dat ie er maar mee kapte. Vervolgens scoorde de band nog wel een paar (kleine) hits, maar het niveau van deze plaat haalden ze nooit meer.

Favoriet op deze plaat is Kind Woman, die in deze vorm veel beter tot zijn recht komt dan op het Buffalo Springfield album Last Time Around.

DeLiverin' was de soundtrack van het voorjaar waarin ik mijn eindexamens deed. Met Here it comes another heartache / Bringin' me pain and misery bracht ik al mijn aardse leed weer in het juiste perspektief.

Het is gewoon een van de beste 25 live platen aller tijden. Alle nummers spatten werkelijk nog aanstekelijker uit de speakers dan bij de studio versies waardoor het maximale Poco-gevoel ontstaat: een bijna euphoriese staat waarin je alles weer van de zonnige kant kan bekijken. Geen enkele band heeft daarvoor of daarna nog zo'n uitwerking op mij gehad. Poco was in deze, schijnbaar pretentieloze, fase gewoon uniek en niet van deze aarde.

Ik heb Poco helaas nooit aan het werk gezien in deze bezetting, toen ze voor het eerst Nederland aandeden was Messina net vertrokken en vervangen door Paul Cotton. Ook nog heel goed maar, helaas, anders en lang niet meer zo onbevangen.

Ik ga nu ook verhogen naar 4,5*. Ik ben inmiddels een enorme liefhebber van country-rock, wat nog wat nieuw voor me was toen ik dit live album voor het eerst beluisterde. Ik kan niet anders concluderen dan dat dit een sleutelplaat (en band) in het genre is. 'Kind Woman' duurt iets te lang, maar verder is er echt niets aan te merken op deze plaat. En de rest van de wereld maar Hotel California draaien, schapen...

Ik weet eigenlijk ook niet meer zo goed wat ik met die opmerking over Furay's stem bedoelde.

Top album !

Ontzettend leuke plaat, maar ik moest in het begin wel even wennen aan het hoge tempo. De subtiliteiten lijken soms even verloren te gaan, een beetje meer rust had misschien wel gemogen. Maar het enthousiasme is enorm aanstekelijk, en ik kan me gewoon niet voorstellen hoe je deze plaat niet sympathiek zou kunnen vinden.

Wie in deze plaat geïnteresseerd is moet eens zoeken naar de uitgave op BGO Records: samen met Crazy eyes op één CD, met uitstekend geluid en een informatief boekje.

Een heel weirde combinatie voor een 2fer .......

Tja, BGO koppelde ook nog From the inside aan A good feelin' to know, Seven aan Cantamos en Pickin' up the pieces aan Poco. Niet chronologisch dus. Vraag me niet waarom -- ik kan me niet voorstellen dat commerciële overwegingen aan die rare combinaties ten grondslag hebben gelegen.

Ik heb deze gewoon op LP. Helaas is mijn radio vandaag stuk gegaan, dus moet het met MP3-tjes doen. Mijn radio deed ineens plof en er kwam geen geluid meer uit.

kind woman is zo mooi

Een vroege live plaat van dit Poco met amper 1 album op hun naam. Vervelend is dat niet, want het heeft een mooie klank en de opname is goed. Vooral kant B valt op door de prachtige samenzang en heeft ook iets meer mijn voorkeur, waar kant A soms wat te vlot lijkt te gaan. You Better Think Twice vind ik hier zelfs nog beter tot zijn recht komen. Het leuke van deze vroege live plaat is natuurlijk dat de bezetting nog vrij puur is.

Niet om flauw te zijn, maar vóór Deliverin' (januari 1971) had Poco al twee studioplaten uitgebracht, Pickin' up the pieces (mei 1969) en Poco (mei 1970).

Klopt en beide heb ik ook geluisterd, waarvan ik Pickin' up the Pieces zelf op vinyl heb. Ik had het wat anders moeten zeggen.

Zat net een paar dagen gelee hetzelfde te beweren bij het "Orange Album" .....