Poco - A Good Feelin' to Know (1972)

Hèt album uit de Furay / Cotton periode en geen enkel bericht ?

Op het mierzoete Sweet Lovin' na bestaat dit bijna-meesterwerk louter uit goeje songs. De misschien wat overbodige "re-make" ( Richie zong tenslotte de orginele uitvoering samen met Stills ) van Go And Say Goodbye is wèl prima gedaan en de rest van de originele komposities zijn allemaal helemaal goed, prima gespeeld, uitzonderlijk goed gezongen. Het titelnummer had natuurlijk een wereld-hit moeten worden maar de radio-stations pikten het nummer gewoon niet op: te country voor de pop-stations en te pop voor de country-stations en het album eindigde in de anonieme middenmoot van de Top 100..........

Boeiende plaat van Poco. Het groepsgeluid is wat steviger en meer gebaseerd op electrisch gitaarwerk. De zangpartijen incl. coirtjes , zijn echter weer fraai en het songmateriaal zonder meer van een hoog niveau.
Het past de band goed om met een wat ongepolijstere sound voor de dag te komen.
lag in het verleden de nadruk meer op Country , dan is het hier net wat meer op rock.
Eigenlijk onbegrijpelijk dat Poco buiten Amerika nooit het succes kreeg wat zij verdiende.
Favoriet van mij op deze plaat , het weergaloze Keeper Of The Fire , en de Re-make van Go And Say Goodbye mag er inderdaad zijn.
MInder huppelig en compacter.
Samen met Rose Of Cimarron mijn favoriete Poco Album.

Gisteren dit album aangeschaft en na 1 luisterbeurt hoorde ik al dat ik hier een erg gelukkige keuze mee heb gemaakt.
Vooral de eerste 2 nummers springen er wat mij betreft bovenuit.
Kom nog wel met een beoordeling.

Bij mij had ie wel een aantal draaibeurten nodig om goed door te dringen .
Maar dit is uiteindelijk voor mij een plaat geworden die ik steeds vaker opzet .
Fantastische zang en de gitaarpartijen zijn groots hier .
Zeer onderschatte plaat .

Ik ben toch meer liefhebber van de country kant van Poco, maar ik vind dit album na een aantal luisterbeurten wel goed klinken.
De pakkende opener is mijn favoriet maar eigenlijk alle 9 nummers zijn sterke composities.
Zeer zwaar onderschatte band, dat zonder meer.

Ik vind dit album nou niet direct heel erg overtuigend. Ik vind 'm zelfs wat minder dan From the Inside. Poco is z'n eigen geluid een beetje kwijt hier. De gitaarsound doet hier nogal vies aan, maar de productie is vervolgens wel behoorlijk netjes, tja, het is het een of het ander hè. Je kan toch duidelijk horen dat Poco hier op commercieel succes gokte.

Het levert wel een vermakelijke cd op, die vooral prettig wegluistert op de achtergrond. 'Go And Say Goodbye' had niet gehoeven, het origineel is immers veel beter. 'Sweet Lovin'' vind ik daarnaast erg zwak. Het titelnummer is inderdaad briljant, dat had een onwijs grote hit moeten zijn.

Vandaag de originele op vinyl ontvangen. Buitengewoon goed. Ik kende alleen het album picking up the pieces, maar na een paar luisterbeurten bevalt deze me nog net iets beter.

4,5*

Poco rockt hier iets steviger dan vorige albums met meer elektrische gitaren op de voorgrond maar hun countryrocksound met hun typische samenzang en gitaarwerk blijft herkenbaar. Hier staan voornamelijk sterke composities die je steeds meer gaat waarderen (enkel slotnummer Sweet Lovin' vind ik wat minder). Begrijpelijk dat Poco meer het rockpubliek wilde aanspreken maar dat lukte hen niet, ook The Eagles slaagden daar aanvankelijk niet in met hun gelijkaardig debuutalbum. Publiek en pers waren in de ban van prog-, glam- en hardrock en countryrock viel daarbuiten. Anderzijds ontbeert Poco aan een grote hit die hen zou gelanceerd hebben, dat was in die tijd nog nodig. Nochtans had een nummer als And Settlin' Down zeker wel hitpotentie.

Jammer dat Poco niet echt doordrong, heeft het toch altijd van een bepaald publiek moeten hebben.
Deze plaat had een beter lot verdiend, maar misschien kwam ie wel op het verkeerde moment uit, wie zal het zeggen.
Daarintegen was Countryrock volgens mij wel populair op een bepaalde hoogte.
Neil Young maakte Harvest, The Eagles kwamen op (maar die scoorde nog niet echt met hun debuut.) en zelfs de Stones maakte sier met wat country gericht werk op een aantal albums uit deze periode.
Ik heb toch een beetje het idee dat dit genre prima kon naast de prog/ art/hard en glamrock.

De Stones gingen rond deze tijd veel met Gram Parsons om, vandaar de countryinvloeden bij hun. Ik weet niet hoe de marketing van deze plaat in die tijd was. Deze verscheen na Harvest. Het had het misschien al een hoop kunnen schelen door Furay uitvoerig neer te zetten als een vroeger bandlid van Neil Young (en Stephen Stills). Er staat immers ook een cover van Buffalo Springfield op.

Aan de andere kant, als zelfs 'A Good Feelin' to Know' geen hit wordt, moet je als muzikant ook wel gefrustreerd raken.

Country-rock was niet echt heel erg populair (bij de massa). De Burritos verkochten bijv. ronduit slecht. Het werd wel steeds iets populairder. In 1972 zal het genre er beter op hebben gestaan dan in 1969, toen kreeg het ook iets meer navolging.

The Byrds, Buffalo Springfield en CSN&Y, waren toch redelijk populair eind jaren 60. Zij waren in zekere zin de grondleggers van de Countryrock. Of zie ik dat verkeerd ?

Neil Young was toen al een grote naam en scoorde een grote hit met Heart of Gold dat een prima promotie was voor zijn album Harvest. Inderdaad verdiende Poco en dit album een beter lot maar een hitsingle zou hen gelanceerd hebben. The Byrds (met Gram Parsons) en Buffalo Springfield waren inderdaad grondleggers van de countryrock maar waren voordien al populair.

Buffalo Springfield (Richie Furay vooral) hintte er soms naar ('A Child's Claim to Fame', 'Kind Woman'), maar echt country-rock waren ze niet (wat eigenlijk wel als je ze in één term wil vangen?). The Byrds kregen Gram Parsons die met The International Submarine Band kort daarvoor het eerste country-rock album had gemaakt: The International Submarine Band - Safe at Home (1968). The Byrds hadden een veel groter bereik en Sweatheart of the Rodeo is in feite stilistisch een vervolg op Safe at Home. Dillard & Clark waren er ook vroeg bij in 1968. Daarna dan de Burritos en snel daarna werd Poco opgezet (maar 'Kind Woman' van Buffalo Springfield is eigenlijk al Poco).

Over nog eerdere artiesten valt te twisten, maar dan kijk je naar losse nummers en niet naar (grote gedeeltes) van albums.

Buffalo Springfield is eigenlijk nooit echt heel erg populair geweest tijdens hun bestaan. Eén van de redenen dat de band al snel uit elkaar viel. Achteraf door het succes van CSNY en Neil Young zijn ze veel populairder geworden dan ze destijds waren. Toch is het geen toeval dat zowel Furay, Stills, Young als Messina ( Loggins & Messina - Kenny Loggins with Jim Messina Sittin' In (1972) ) later country-rock hebben gemaakt.

CSNY hebben het genre wel ongetwijfeld een grote boost gegeven, maar lang niet alles van hun viel onder country-rock. Je zag toen wel veel vergelijkbare groepen in opkomst komen. Neil met Harvest idem.

Ik ben het ermee eens.'' Geef het beessie een naam''.
Mensen als Dan Fogelberg, misschien een beetje Don Mclean, schurfden er aardig tegenaan.
Zangtechnisch was het allemaal heel fraai en met het gebruik van pedal-steel, banjo en fiddle, krijg je al snel een Countrysfeertje.
En wat moeten we met een groep als The Band? Was niet per definitie een Country/Rock band, al hoorde je duidelijk dat sfeertje terugkomen in de sound.
Maar zowel CSN&Y, Buffalo Springfield en hier ook Poco, konden ook een aardig partijtje rocken.
Neil Young als soloartiest, zorgde snel dat hij onder dat juk vandaan kwam. Hij maakt(e) nog wel Country/rock albums, maar de volgende plaat kan net zo goed weer een stevig-rock album zijn waar countryinvloeden in geen velden of wegen te bekennen zijn.
Zowel Poco als The Eagles gingen uiteindelijk veel gelikter klinken, en de countryinvloeden werden ook steeds minder. Ook door het tijdsbeeld natuurlijk.

Nog even ter aanvulling: Furay en Parsons waren vrienden, al voordat ze echt beroemd waren. In gezelschap speelden zij ook wel eens en ik kan het me goed voorstellen dat bijv. Gene Clark en Chris Hillman wel eens aanschoven. De basis voor het genre is misschien wel in informele sferen gelegd.

Parsons heeft Furay na het uiteenvallen van Buffalo Springfield ook gevraagd met hem een country-rock groep te starten.

En ik lees zelfs dit: ''Gram Parsons had also auditioned for Richie Furay's new group POGO [later dus hernoemd tot Poco], but then lost interest in joining an existing group.''
http://www.starclustermusic.de/artists/byrds/parsongr/bio/biotext/grpa1.htm

Dus eigenlijk was Furay er net zo vroeg bij als Parsons, al blijkt dat niet uit z'n discografie. De opvolger van deze plaat is (deels) een tribute aan Parsons, die toen nog nèt niet overleden was.

Blijkt toch wel dat Parsons zo'n beetje de godfather was in de wereld van de Countryrock. Was ook een zeer talentvolle jongen.
Ik ga mij toch eens meer in zijn muziek verdiepen. Ken eigenlijk te weinig van hem.

GP en Grevious Angel zijn zeer aan te raden. Gram Parsons stierf net voordat countryrock echt populair werd in 1975. Dat was vooral dankzij Eagles (die vooral een rockpubliek aansprak) maar ook Linda Ronstadt en Emmylou Harris profiteerden daarvan en niet te vergeten Billy Swan met zijn monsterhit I Can Help. Poco werd ook populairder maar bleef toch in de schaduw van Eagles staan. En na 1977 was het al gedaan met de populariteit van de countryrock mede door toedoen van de punk/new wave en de AOR. Begrijpelijk dat zowel Poco als Eagles minder countryrock brachten.

Betreft de Eagles Luc, ik vermoed dat zij een groter publiek aantrokken dan vooral het rockpubliek.
Die eerste Greatest Hits van hun, is zo'n beetje het best verkochte verzamel album ooit,dan pak je als band een veel grotere doelgroep.
Niet zo verwonderlijk want vanaf zeg maar On The Border is de sound al behoorlijk opgekrikt en klinken ze een stuk gevarieerder dan hun 2 voorgaande platen.
Poco trachtte vooral na het nog redelijk Countryrock mindende Rose Of Cimmaron, een melodieuzere rockband te worden. De eigen indentiteit daarmee behoorlijk verspelend.
Dat is hier op A Good Feelin' To Know nog geenszins het geval. Het is meer rock, maar Poco hoor je er nog duidelijk in terug.
Even over Gram Parsons; Bedankt voor je tip. De titels zeggen mij zeker wat. Van Grevious Angel ken ik een aantal stukken, en die klonken goed in mijn herinnering.
Ga het oppakken.

Greatest Hits van Eagles verkocht pas goed na hun doorbraak in 1975 toen ze ineens een megaband werden. Voordien waren ze - net als Poco - een gewaardeerde band bij een selecte groep muziekliefhebbers. The Eagles gingen (meer nog dan Poco) richting rock en wat minder country en Hotel California werd een gigantisch succes mede dankzij het titelnummer (en ook de media-aandacht). Het betekende echter het begin van het einde van de band terwijl Poco zich langer wist te handhaven. Maar Eagles zijn nu nog steeds wereldberoemd waar dat Poco (weliswaar ten onrechte) vrij onbekend is gebleven bij het grote publiek.

Poco ging langer door, maar wist toen helemaal geen poot meer aan de grond te krijgen.
Eind jaren 80 scoorden ze pardoes een hitje( Call It Love) toen de originele bezetting nog een keer bijelkaar kwam.
Het is inderdaad waar, Poco had wat aansprekende hits moeten hebben om echt door te breken.
Het nummer Rose Of Cimmaron had wel potentie en had in 1976 in een misschien kortere versie de hitparade moeten kunnen halen, heel vreemd.
Je ziet het ook op You Tube. Poco treed nog wel op, maar het is over het algemeen vrij kleinschalig geworden.
Er wordt wel eens gezegd over de vergelijking met Eagles en Poco; De Eagles waren geraffineerder, zakelijker en kwamen met de juiste hits op het juiste moment.

Poco is toen een lading zielloze MOR albums gaan maken. Supermarktmuziek, daar red je het ook niet mee. Running Horse is volgens mij wel weer country-rock, maar echt geinteresseerd ben ik er niet in. Live uit 1976 vind ik hun laatste goede album (en daarvoor het fantastische Cantamos en ook Head over Heals nog).

Bij het beluisteren van dit A Good Feelin' to Know, heeft de bezetting; Young, Furray, Grantham, Schmitt en m.n. Cotton mijn voorkeur. De muziek klinkt uitgebalanceerd, vol, melodieus & harmonieus. De composities zijn goed verdeeld over Furray, Cotton & Schmitt, Furray heeft m.i. een ietwat vlottere schrijfstijl, waar Cotton meer gelaagder is en Schmitt ingetogener. Wat heeft gemaakt dat dit niet hun definitieve doorbraak was zou ik niet weten, maar aan de muziek kan het niet gelegen hebben. Misschien wat charismatische persoonlijkheden. Ken de karakters verder niet, maar vraag mij af of ze zo bewogen zijn als die van een Young, Henley & Frey bijv. Als je America en Doobie Brothers erbij haalt, wel een andere richting maar qua kleur ook minder opvallend, hebben die wel een groot publiek weten te bereiken. Al geld dat voor America wat minder in Europa. Het doet verders niets af aan deze beste tot dan toe van Poco wat mij betreft. Volume open en genieten maar.

Door de pedal-steel, banjo en dobro bijdragen van Rusty Young gekombineerd met de fabeltastiese samenzang zijn ze altijd meer "country" blijven klinken dan welke van hun tijdsgenoten dan ook. Die "feel" zat natuurlijk ook altijd besloten in Richie's zang en komposities, of hij dat nou leuk vond of niet ............
Het is niet toevallig dat ze pas echt sukses kregen in de States ( met Legend ) toen Rusty gewoon gitaar ging spelen. Jammergenoeg voor ons liefhebbers was dat ook gelijk het eindpunt kwa interesante muziek .......

Enniwee, het feit dat dit album weer geen hit werd was het begin van het einde voor Richie wat betreft Poco. Kwa muziek had hij voor zijn gevoel niets beters te brengen en ook kwa uitvoering van de LP ( die zat in een luxe klaphoes met daarin een dik foto boek van de band ) had hij niet meer kunnen verlangen van de platenmaatschappij.

Stijn_Slayerzegt:Nee, ze ontlopen elkaar niet veel qua eikenhouten kwaliteitscurve -wat mij betreft zelfs iets beter dan het zo veelgeprezen debuut. Wat ik mooi vind aan Poco is dat ze een broertje dood hebben aan de rock 'n roll-clichés als 'living on the edge' met drank, drugs en vrouwen. Het gaat hier gewoon puur om de muziek. Sweet lovin' bezingt bijvoorbeeld op onnavolgbare wijze het vredige gezinsleven. Maar bij Poco wordt zoiets nooit klef. Dat heeft toch met de oprechtheid, spontaniteit en vakkundigheid te maken (die heerlijke gitaartapijten waar die steelguitar zo effectief doorheen weeft). Alleen al op basis van dit album hadden ze groter moeten worden dan the Eagles. Maar ja, dat mocht niet zo zijn. Voor de fijnproever dan maar...

het vierde reguliere album van Poco. de band werd na het uiteenvallen van de groep Buffalo Springfield in 1968 geformeerd door het gezicht van de band Richie Furay. Poco wordt gerekend tot de grondleggers van de country-rock.

dit album met meer rock is een lichte stijlbreuk ten opzichte van hun vorige meer country-rock georiënteerde albums. 3 nummers van Richie Furay "And Settlin' Down", het sterke titelnummer en de ballad "Sweet Lovin", 3 van Paul Cotton "Ride the Country", "Keeper of the Fire" en "Early Times" plus 2 nummers van Timothy B. Schmit "I Can See Everything" en "Restrain" en een re-make van "Go and Say Goodbye" (Stephen Stills).

waar ik vroeger meer gecharmeerd was van de wat stevigere nummers, zoals "And Settlin Down" en "Keeper of the Fire" i.p.v. de ballads is dat vele jaren later juist omgekeerd. "I Can See Everything" en "Sweet Lovin" zijn favoriet samen met de sterke melodie van het up-tempo nummer "A Good Feelin' to Know".

het licht bluesy "Early Times" (Paul Cotton) en de rammelende rock van het matige "Restrain" (Timothy B. Schmit) ervaar ik nu als "skip" waardige composities. dit wat onevenwichtige album, dat niet de fraaie "flow" heeft van hun debuut "Pickin' Up the Pieces" doorstaat n.m.m. de tand des tijds wat minder goed.